Dat hij met en onder zijn medemens moest leven, werd hem ingegeven door zijn sociaal-geëngageerde familie en de vriendschappen-voor-het-leven tijdens zijn collegetijd in Poperinge. Net door de veranderende tijdsgeest van de jaren zestig - toen ook de priesteropleiding een meer open, menselijker geest kreeg - maakte hij de keuze om, God achterna, in het Brugse seminarie in te treden.
...

Dat hij met en onder zijn medemens moest leven, werd hem ingegeven door zijn sociaal-geëngageerde familie en de vriendschappen-voor-het-leven tijdens zijn collegetijd in Poperinge. Net door de veranderende tijdsgeest van de jaren zestig - toen ook de priesteropleiding een meer open, menselijker geest kreeg - maakte hij de keuze om, God achterna, in het Brugse seminarie in te treden. "Toen ik in die turbulente jaren besliste om de weg als priester te volgen, nam ik me van meet af aan voor om niet de letterlijkheid van de onveranderlijke christelijke leer na te streven, maar in alles wat ik zou doen menselijk te blijven, om in elke mens de waarde te blijven zien." Een drijfveer die hij in de praktijk zag in het Poperingse VTI. De creatieve leerlingen, die er met hun handen een vak leerden, zag hij als waardig zoals ze zijn. Na zeven jaar in de Margaretakerk in Knokke gediend te hebben, leidt hij sinds 2001 de Oostkampse parochie en het decanaat Brugge-Zuid. Sindsdien zag deken Luc het houvast in de wereld, en dat van het geloof in het bijzonder, aanzienlijk van aanschijn veranderen. De aanbidding van het heilig sacrament is geblutst geraakt. Toen het misbruik binnen de Rooms-Katholieke Kerk aan de oppervlakte kwam, keerden de mensen het geloof nog meer de rug toe. "Het instituut is klein en kwetsbaar geworden, gelukkig", zegt hij openhartig, "want macht corrumpeert. De Kerk werd in de westerse wereld arm aan gezag, waardoor ze des te meer meer menselijk en dienstbaar kan worden." Maar in alle veranderingen ziet hij kansen. Door de dynamiek in het leven is het zinloos te blijven vasthouden. "Toen ik dit voorjaar voor de laatste keer onder onze KSA Ten Rode-groep was, verwoordden ze me wat de Kerk voor hen nog kan betekenen. 'Mensen blijven verbinden, samenwerking tussen generaties en leeftijden, het uitdragen van waarden', luidde hun antwoord. De jeugd blijft op zijn manier verlangen naar inspiratie in verhalen en zingeving." Van doopsels tot wanneer geliefden ons ontvallen: priester Luc stond dicht bij de grote momenten van parochianen die hij niet altijd kende, nam ruim de tijd om het verhaal achter elke persoon te leren kennen, en plaatste dat in een groter gelovig geheel. Zijn actieve cirkel is rond, hij trekt weer naar zijn geboortestreek, maar opgebrand voelt hij zich allerminst. Zijn woorden en geestelijke bevlogenheid zijn nog niet op. "Ik zal er niet meer 'de karre trekken', maar als ik gevraagd word om bijvoorbeeld een dienst voor te gaan, zal ik me geroepen voelen." Het was voor hem een zegen om te mogen wonen aan het Pastorieplein en samen te werken in goed gezelschap met het tienkoppig parochiaal team. Priester-leraar aan het VTI Brugge Rik Verbeke zal het roer van hem overnemen. "We geven het door aan een volgende generatie. In vijftig jaar heb ik veel verrassende dankbaarheid teruggekregen. Ik zal wellicht een tijdje lijden onder de eenzaamheid, maar blijf verwonderd in het mysterie, in de geest en bezieling van iedere mens. 'Oh my god', hoe schoon, denk ik telkens weer als ik rond mij God op het spoor kom." (Hendrik Verplancke)