Renaud Vervaecke uit Moen begon zijn beroepsloopbaan in de metaalsector. "Na een tiental maand had ik het daar wel gezien. Een vriend die bij de posterijen werkte, raadde mij aan om postbode te worden. Hij verzekerde me dat ik later een mooi pensioen zou hebben. We gaan nu zien of dat waar was", lacht Renaud op het einde van zijn laa...

Renaud Vervaecke uit Moen begon zijn beroepsloopbaan in de metaalsector. "Na een tiental maand had ik het daar wel gezien. Een vriend die bij de posterijen werkte, raadde mij aan om postbode te worden. Hij verzekerde me dat ik later een mooi pensioen zou hebben. We gaan nu zien of dat waar was", lacht Renaud op het einde van zijn laatste werkdag. Hij zorgde voor de bedeling in het centrum van Moen, de Olieberg en op De Klijte.Spijt van zijn overstap naar De Post heeft hij nooit gehad. "De eerste drie jaar werkte ik in Antwerpen. Daarna 31 jaar in Avelgem, waar ik een heel mooie tijd kende. De laatste jaren mocht ik post bedelen in Moen zelf, wat uiteraard de kers op de taart was."Renaud heeft naar eigen zeggen meer goede dan slechte herinneringen overgehouden aan zijn carrière. Zijn laatste werkdag zal hij ook niet vlug vergeten. "Het was onvoorstelbaar. Er hingen overal ballonnen, de mensen stonden mij op te wachten om me te bedanken en op sommige plaatsen kreeg ik zelfs een geschenk. Ik wist dat ik wel geliefd was, maar niet dat ik zo graag gezien was. Het deed echt deugd."In zijn vrije tijd zal Renaud zich vooral bezighouden met zijn honden. "Ik heb drie windhonden. Vroeger waren er twee die konden wedijveren met de wereldtop. Zij zijn nu te oud geworden om nog wedstrijden te lopen. De derde is wel nog actief in het wedstrijdcircuit. Dagelijks ben ik met de honden bezig. Ook de twee oudste krijgen nog mijn volledige aandacht. Ik zie ze graag. Daarnaast staan ook enkele trips met de mobilhome op het programma."Aan zijn carrière als postbode zal Renaud één ding missen: het sociaal contact met de mensen. Het vroege opstaan daarentegen niet. (GJZ)