Nathalie Colpaert uit Oostende vond het Portugees oorlogsschip zaterdag op het strand van Raversijde. Ze is een van de 'SeaWatchers' van het VLIZ, de groep van 'burgerwetenschappers' die vrijwillig waarnemingen doen op onze stranden. Zaterdag vond ze een physalia physalis of Portugees oorlogsschip.
...

Nathalie Colpaert uit Oostende vond het Portugees oorlogsschip zaterdag op het strand van Raversijde. Ze is een van de 'SeaWatchers' van het VLIZ, de groep van 'burgerwetenschappers' die vrijwillig waarnemingen doen op onze stranden. Zaterdag vond ze een physalia physalis of Portugees oorlogsschip."Zaterdag was ik niet als SeaWatcher aan de slag", vertelt ze. "Voor het INBO ga ik één keer per maand dode zeevogels tellen op het strand en het vogelopvangcentrum deed vorig weekend een oproep om te zoeken naar olievogels. Maar ik heb iets anders gevonden.""Een Portugees oorlogsschip is geen kwal, maar een kolonie van poliepen", legt Jan Seys van het Vlaams Instituut voor de Zee (VLIZ) uit. "Je kan het wel een kwalachtige noemen. Het dier bestaat uit een drijfblaas, die met gas is gevuld en zorgt dat het mooi drijft en zich ver kan verplaatsen, en tentakels zoals kwallen die ook hebben. Het is van 1912 geleden dat nog zo'n diertje voor de kust van Knokke werd aangetroffen." "Portugese oorlogsschepen komen normaal voor in subtropische streken. Je vindt ze ook in de Atlantische Oceaan, de Golf van Biskaje en West-Engeland. Het is eerder toevallig dat er nu eentje tot bij ons afdrijft. Ze kunnen je steken zoals een kwal en daar zijn grote gezondheidsrisico's aan verbonden. Hun gif is sterker dan dat van de gevaarlijkste kwal. Ik vermoed dat er zelfs al mensen van gestorven zijn."Nathalie Colpaert herkende het diertje snel. "Ik ben al een tijdje bezig met mariene biologie en zag ook documentaires op tv. Ik dacht al dat het om een Portugees oorlogsschip ging, maar toen ik het dier meenam naar huis en in een teiltje water legde, werd me helemaal duidelijk. Het is een klein exemplaar, de drijfblaas is maar 5 cm groot. Het lag dood op het strand en kon dan ook niet meer steken. De tentakels waren al deels afgebroken. Ik wist dat ik het toch beter vastnam bij het witte stuk en niet bij de blauwe tentakels.""Het gaf me echt wel een waauw-gevoel om zo'n zeldzaam dier te vinden", aldus Nathalie. "Midden februari vond ik op het strand al een zeehart, een drijfzaad uit het Amazonegebied. Toen was ik al heel tevreden. Maar dit is nog unieker. Vorig jaar ben ik van Gent naar Oostende verhuisd met de bedoeling meer zo'n ontdekkingen te doen. En ik ben goed gestart."