Tijdens haar dagelijkse wandelingen met de hond, verzamelt Pia al jaren kleine voorwerpen die ze aantreft op straat: een verwrongen lepel, een stukje rubberslang, een kapotte veer, een versleten schoenzool... "Die oude zool is naar boven gekomen toen onze straat openlag. Het verhaal achter die, op het eerste gez...

Tijdens haar dagelijkse wandelingen met de hond, verzamelt Pia al jaren kleine voorwerpen die ze aantreft op straat: een verwrongen lepel, een stukje rubberslang, een kapotte veer, een versleten schoenzool... "Die oude zool is naar boven gekomen toen onze straat openlag. Het verhaal achter die, op het eerste gezicht banale, alledaagse voorwerpen intrigeert mij: waar zijn ze gemaakt en door wiens handen zijn ze allemaal gegaan, waarvoor hebben ze gediend, wie heeft ze gebruikt? En hoeveel kilometers hebben ze afgelegd, voor ze hier in de goot zijn beland? Al die stukjes rotzooi hebben ooit een functie gehad, maar nu zijn ze waardeloos want ze lagen gewoon op straat." Door de voorwerpen op een sokkel te plaatsen, verheft Pia ze tot kunst. "Allemaal samen, vormen de voorwerpen plots een schitterend geheel. Ik geef ze een ereplaats, een hommage. Ze mogen hier nog één keer schitteren", aldus Pia, die ons met haar installatie wil doen stilstaan bij het globalisme en onze wegwerpmaatschappij. "Het stelt de vanzelfsprekendheid in vraag waarmee we consumeren en weggooien." De installatie was aanvankelijk bedoeld voor de Magdalenakerk in Brugge. "Het heeft daar drie dagen gelegen, en toen brak corona uit. Er zijn dus maar weinig mensen die het werk daar hebben gezien", aldus Pia, die als glaskunstenaar ook met glas-in-lood werkte. De vroeg-gotische kruiskerk, opgedragen aan de heilige Bartholomeus, is een fietskerk die bij mooi weer aardig wat mensen lokt. "En een kerk is een stilteplek waar je ook kunt reflecteren over 'het zijn'", klinkt het nog.