Paula Mullier is de dochter van Julius en Flavie Mullier-Ferret. Ze zag op 16 juni 1920 het levenslicht op de Zilverberg en is er haar hele leven blijven wonen. Ze had nog vier broers en twee zussen, zij zijn allemaal al overleden. Vader Julius werkte een tijd in Frankrijk, daarna was hij 'boever' op de boerderij van gewezen Rumbeekse burgemeester Vancoillie. Moeder Flavie z...

Paula Mullier is de dochter van Julius en Flavie Mullier-Ferret. Ze zag op 16 juni 1920 het levenslicht op de Zilverberg en is er haar hele leven blijven wonen. Ze had nog vier broers en twee zussen, zij zijn allemaal al overleden. Vader Julius werkte een tijd in Frankrijk, daarna was hij 'boever' op de boerderij van gewezen Rumbeekse burgemeester Vancoillie. Moeder Flavie zorgde voor het gezin.Na de school werkte Paula een tijdje in een Roeselaarse weverij, deels in het kantoor en deels in de fabriek. Ze trouwde op 22-jarige leeftijd met Gerard Spillebeen. De twee hadden elkaar leren kennen bij een brouwerij op de Zilverberg, waar ze na haar werk meehielp met het vullen van de flessen. Frieda, Rita en Christa zijn haar drie dochters. Zij zorgden voor vier kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen. Eén kleinkind is spijtig genoeg overleden.Paula was op en top huisvrouw, ze stond er altijd voor haar man en kinderen. Ze naaide kleedjes en breide pulls. Ze kon als de beste koken en bakken. Bovendien had ze groene vingers. Ze kweekte in eigen tuin en boomgaard groenten en fruit. Ook kippen en konijnen en zelfs een varkentje onderhield ze.Eenmaal de dochters het nest hadden verlaten en Gerard op zijn 60ste met pensioen ging, was gaan vissen hun gemeenschappelijke hobby. Ze visten vooral op forellen. Paula is meermaals kampioen geweest en ze was heel fier op haar vele bekers. Ook op bezoek gaan bij vrienden en familie was een ander aangenaam tijdverdrijf. In mei 1992 vierden Paula en Gerard hun gouden huwelijksjubileum. Gerard was toen al een tijdje ziek en is kort daarna op 72-jarige leeftijd gestorven. Dat was een harde noot om kraken.Tot haar 95ste bleef ze zelfstandig wonen. Daarna was professionele hulp nodig en verhuisde ze naar het woonzorgcentrum De Zilverberg, waar ze nu al vijf mooie jaren heeft doorgebracht. Hopelijk zullen er nog vele volgen. (AD)