Paul Van Belleghem kreeg de diagnose in 2011. "Op een dag kon ik mijn linkerarm niet meer bewegen. De huisarts verwees mij door naar de neuroloog, die meteen aan Parkinson dacht", vertelt hij. Het was voor Paul het begin van een nieuw leven. "Het begin van een nare droom. Fietsen en wandelen - twee dingen die ik zo graag deed - lukten plots niet meer. En ook mijn auto moest aan de kant: de verzekering wilde niet meer tussenkomen bij een eventueel ongeval."
...

Paul Van Belleghem kreeg de diagnose in 2011. "Op een dag kon ik mijn linkerarm niet meer bewegen. De huisarts verwees mij door naar de neuroloog, die meteen aan Parkinson dacht", vertelt hij. Het was voor Paul het begin van een nieuw leven. "Het begin van een nare droom. Fietsen en wandelen - twee dingen die ik zo graag deed - lukten plots niet meer. En ook mijn auto moest aan de kant: de verzekering wilde niet meer tussenkomen bij een eventueel ongeval."Stappen doet hij nu met een rollator. "Een tremor - het beven - heb ik niet. Wel trage en stijve spieren. Ondertussen kan ik mij soms al niet meer alleen omdraaien in bed", aldus Paul, die zich op dit interview voorbereidde met een pilletje. "Een dosis dopamine."Bij zijn vrouw Monique is de ziekte intussen gestabiliseerd, maar ook zij ging door een lijdensweg. "Depressies en hallucinaties: symptomen die soms voorkomen bij Parkinson", zegt Paul. Zelf kampt hij vooral met de zogenaamde on/off-fluctuaties of motorische schommelingen. "In die off-fases blokkeer ik ineens helemaal. Dat maakt het soms ondraaglijk: het ene moment denk je ik kan het wel aan, het volgende moment lig je daar plat op de grond. Maar het moeilijkste was de deur van je woning achter je dichttrekken, en beseffen dat je nooit meer thuiskomt.""11 juli 2017", zegt Monique zonder nadenken. "Toen verhuisden we naar wzc Westervier."Ondanks alles, blijven ze positief. "Monique en ik hebben hier al veel nieuwe vrienden gemaakt", zegt Paul. "Soms spelen we petanque, of gaan we kaarten. Alleen is het soms zo lastig om een goeie vierde man te vinden." (Tegen Monique) "Wanneer was dat ook alweer dat ik de tweede prijs in die taartwedstrijd won?"Ook Monique moet nu lachen. "Gisteren nog was er een groepje leerlingen van het Sint-Lodewijkscollege op bezoek en we hebben ze afgedroogd met Rummikub."Paul begon in Westervier ook te schilderen. "Alleen is dat soms moeilijk als de Parkinson ook in je nek zit. Ik volg daarom samen met Monique een halfuurtje schrijfoefeningen op dinsdag. Om de fijne motoriek te verbeteren, en het schrijven kalmeert mij ook. Het onderdrukt mijn angst voor wat nog allemaal komen moet."Zijn essay draagt Paul op aan lotgenoten. Je gaat er niet dood aan, maar het loopt niet goed af, schrijft hij in een pakkend gedicht. "Je ziet er goed uit, zeggen mensen mij soms: als je Parkinson hebt, ben je onzichtbaar ziek. Ik beschrijf hoe Monique en ik de ziekte ervaren en hoe we ermee omgaan. Maar de slechte momenten, die zou ik zelfs mijn ergste vijand niet toewensen."Paul liet zich overigens inspireren door de Nederlandse prof. dr. Teus van Laar, die bij zijn inauguratie als hoogleraar aan de Rijksuniversiteit Groningen oreerde dat dé ziekte van Parkinson niet bestaat. "Een opmerkelijke uitspraak voor iemand wiens levenswerk in het teken staat van de ziekte. Maar de nadruk lag daarbij vooral op het woordje 'de': dé ziekte van Parkinson bestaat niet", zegt Paul. Hij bedoelt daarmee dat Parkinsonpatiënten een enorm divers ziektebeeld kunnen vertonen. "Parkinson uit zich op veel verschillende manieren. Bovendien is het een misvatting dat de ziekte enkel ouderen treft. Steeds meer mensen krijgen de diagnose voor hun veertigste.""Er is eigenlijk nog altijd niet zo heel veel over Parkinson geweten. De oorzaak ervan is bijvoorbeeld nog niet wetenschappelijk ontrafeld, en net daar ben ik heel nieuwsgierig naar: heeft het te maken met ons voedingspatroon, komt het door de slechte luchtkwaliteit of is het gewoon een gevolg van stress? Mijn vrouw en ik hebben 22 jaar lang een succesvolle horecazaak uitgebaat", vertelt Paul. "En ook in verband met de erfelijkheid zijn ze er nog niet helemaal uit. In de meeste gevallen zou Parkinson níet erfelijk zijn, maar dat is dus moeilijk te bepalen aangezien de oorzaak nog niet vastligt."Als hij daar zin in heeft, is DJ Pol in the house. "Ik heb een abonnement op Spotify. Lou Reed, Black Sabbath, Led Zeppelin, Jimi Hendrix... U vraagt, ik draai. Van klassieke muziek en smartlappen tot hardrock", glimlacht Paul. Ook vaste kost: Ich Will van Rammstein. "Ik wil mensen met Parkinson op het hart drukken dat ze voor zichzelf moeten opkomen. Want er komt een moment dat je dat niet meer kunt."Paul en Monique zijn allebei 73. Ze schelen zelfs maar een paar dagen in leeftijd. "Blij dat ze bij mij is", zegt Paul. "Samen zijn we sterk."