Laten we stoppen met het vieren van de oorlogen die voorbij zijn. Zoals die van honderd jaar geleden, al heette hij nog zozeer De Groote. Het is het leed dat even groot blijft, en het zijn de menselijke stromen van ontheemden die zich blijven herhalen. Hier en nu.

Wat is dan nog de zin van Lichtfronten en Woordfronten, van Schelde-pontons en Pittoreske Onderwaterzettingen - en alle bijbehorende drankovergoten recepties, en al die te gekke concerten -, als we aan de vluchtelingen van vandaag niet de hand reiken die zovelen wél aangeboden kregen, toentertijd?

Wat is nog de zin van Lichtfronten en Woordfronten als we aan de vluchtelingen van vandaag niet de hand reiken?

Als er één regio bestaat die meer zou moeten doen dan alle andere, dan is het wel: dat Nooit Meer Oorlog!-Vlaanderen van ons. En als er één land dit onverdeeld zou moeten ondersteunen, dan is wel: ons kleine Brave Little Belgium van weleer.

Zo niet? Breek dan maar dat In Flanders Fields Museum in Ieper af, en álle monumenten voor álle gevallenen van destijds. Tot op de grond. Als passend statement aangaande onze mank geheugen en onze laffe dubbelhartigheid.

Nooit meer: oorlogen herdenken, zonder te denken aan de slachtoffers vandaag.

© REUTERS

Meer info over de steunactie van De Morgen op www.demorgen.be/helpenhelpt