Voor sommige mensen zijn de trappen van een zeilschip zoals de Mercator niet zo evident. Niet zo voor Pascale Van Leeuwen. Het hoofd van de mijnenbestrijding bij de marine voer al talloze wereldzeeën af. De Mercator? Dat is geen uitdaging meer voor haar.
...

Voor sommige mensen zijn de trappen van een zeilschip zoals de Mercator niet zo evident. Niet zo voor Pascale Van Leeuwen. Het hoofd van de mijnenbestrijding bij de marine voer al talloze wereldzeeën af. De Mercator? Dat is geen uitdaging meer voor haar. Wist je altijd al dat je bij de marine zou gaan? "Mijn papa zat bij de marine, het zit dus wel een beetje in het bloed. Ik denk dat er heel veel mensen zijn die niet weten dat dat bestaat, dat het ook een keuze is om bij de marine te gaan. Toen mijn papa vertelde over alles wat hij deed, waar hij kwam en wat hij allemaal zag... Dat avontuurlijke sprak mij aan. En dan is al zo van toen ik een jaar of vijf was. Al was het maar als dekzwabber! In het zesde middelbaar twijfelde ik nog even; lichamelijke opvoeding was ook een mogelijkheid. Ik nam toch deel aan het ingangsexamen voor de marine, met de ingesteldheid: ik zie wel of ik er bij zal zijn of niet. Maar kijk, ik mocht beginnen. Ik heb niet getwijfeld. In die eerste zes weken op de militaire school gingen we al eens weg met een schip en ja, dat was meteen, boem erop. Dát was wat ik wilde doen."Ondertussen ben je opgeklommen tot hoofd van de mijnenbestrijding. "Stapje per stapje, hé. Na de militaire school kregen we nog een jaar les in Brugge, helemaal toegespitst op navigatie en alles wat met de marine te maken had. Dat werd toen afgesloten met een campagne van zes maanden op de Jeanne d'Arc. Dat was prachtig en helemaal waar ik voor gekozen had. Eigenlijk was dat een soort wereldreis. De ene keer gingen ze naar de Aziatische kant van de wereld, de andere keer naar de Amerikaanse kant. Dat heb ik dus gedaan. En niet alleen dat reizen was fantastisch, hé, maar ook dat groepsgevoel. Samen zijn met een groep mensen vond ik plezant. En het varen zelf deed ik ook graag. Mijn eerste affectatie - zo noemen wij dat - was op het logistieke steunschip Godetia."Maar daar bleef je niet?"Ik was er eerst officier navigatie en dan officier wapens. Ik ben er dan even van gegaan, want ik was zwanger van mijn eerste kindje. Voor velen is dat een scharnierpunt. Je hebt een baby gekregen: ga je nog terug aan boord of niet? Het hele eerste moment zou ik dat misschien ook niet gedaan hebben, maar de vraag kwam, en ja... De eerste keer dat ik weer ben gaan varen was mijn oudste zoon één jaar. Ik was meteen voor vier maanden weg. Dat was dus wel een grote stap. Maar door die stap te durven zetten, zag ik dat het best wel meeviel. Ik wist ook dat hij in goede handen was, hé. Mocht ik dat niet gedaan hebben, zou ik daar nu veel spijt van hebben. Plus, aan boord zijn er nog mensen in dezelfde situatie, want de papa's vinden dat ook niet altijd gemakkelijk. Ze praten er misschien minder snel over, maar je merkt dat ze thuis ook missen. Daarna ben ik overgegaan tot alles wat mijnenbestrijding is."Ligt je interesse daar?"Dat is toeval. Op een bepaald moment wordt er verwacht dat je een keuze maakt, dat je je specialiseert. Er was nood aan artillerieofficieren en dat was iets wat me niet zo aansprak. Wapens en kanonnen, niets voor mij. Dus ik moest kiezen tussen dat en mijnenbestrijding. Maar ik heb er geen spijt van, hoor."Hoe ziet jouw gemiddelde werkdag er uit?"Dat is heel verschillend. Ik heb veel vrijheid in mijn job, dat maakt het wel geestig. Ik heb nu vier mijnenjagers onder mijn hoede. Als de trossen vast zitten, dan zorg ik voor hen. Zodra ze op zee zijn waar ze bepaalde opdrachten moeten uitvoeren, dan stuurt het hoofdkwartier in Den Helder hen aan. Maar is er een probleem aan de wal, dan ben ik verantwoordelijk. Dat wil ook zeggen dat ik af en toe mee vaar. Iets te weinig naar mijn gevoel... ik zou het liever meer doen. Begin april ben ik nog even mee geweest. In de Waddenzee werden er toen mijnen op de zeebodem onschadelijk gemaakt."Een paar jaar geleden was jij de eerste vrouw die commandant van een mijnenjager werd. Iets waar je nog altijd trots op bent?"Goh, het is ondertussen echt helemaal normaal geworden. Ik ben gewoon op het goede moment geboren zeker? Want uiteindelijk heb ik hetzelfde pad gevolgd als alle jongens die in mijn klas zaten. Maar van hen wordt er daar niets van ruchtbaarheid aan gegeven (lacht. Vandaag lach ik er soms wel mee, want van de vier commandanten nu zijn er twee vrouwen. En er zijn er nog op komst. De marine een mannenwereld? Minder en minder. Ik denk dat we nu op twaalf procent vrouwen zitten. We zijn er dus nog niet, maar het wordt niet meer als iets speciaals of aparts beschouwd. Bij mij op school viel dat ook goed mee. Ik had een vriendin die in de landmacht zat en zij had het veel moeilijker. Daar heerste veel meer weerspannigheid tegenover vrouwen. Dat heb ik bij de marine nooit gevoeld. Oké, ze pikken je er wel eens uit voor een oefening of zo. Maar daar stoorde ik mij nooit aan. En eerlijk? Ik wil daar niet veel belang aan hechten. Het gaat over inhoud, niet over man of vrouw zijn."Je drang naar avontuur zorgde ervoor dat je bij de marine ging. Is dat ook de reden dat je vorig jaar deelnam aan De Mol?(lacht) "Ja, ik denk wel dat dat wat in mijn karakter zit. Een collega van mij had zich ingeschreven, en ik zei: ik ga dat ook doen! Mijn jongste zoon was op dat moment dertien. Hij was superenthousiast en hielp me bij de inschrijving. Ik werd uitgenodigd voor een gesprek, en nog eens, en nog eens... Uiteindelijk ben ik net voor de finale afgevallen. Ik zat op de goede mol, maar de vermoeidheid sloeg toe en ik ben gepakt op snelheid bij het invullen van de vragen. Maar de ervaring kunnen ze me niet meer afnemen."Kijk je met andere ogen naar de huidige serie van De Mol?(blaast) "Pfff, ze zeggen dat veel, maar dat is totaal niet zo. Het is wel makkelijker als je midden in het spel zit. Je kan veel afleiden uit gesprekken, kleine zaken die je aanvoelt. Ze kunnen niet alles tonen op televisie, hé. Maar als er echt speciale zaken gebeurden, werd dat in beeld gebracht. Waar ik heel blij voor ben, is de band die ik heb opgebouwd met de andere kandidaten. En als ex-kandidaat mag je proeven voor de volgende reeks uittesten. Mijn deelname was dus geen eindpunt."Wat vind jij het belangrijkste in je leven?"Mijn zonen. Familie in het algemeen. Ik ben redelijk cliché op dat gebied. Geluk, gezondheid en liefde, meer heb je toch niet nodig? Het is soms een loterij, juist. Maar gelukkig zijn, dat heb je wel zelf in de hand. Daar ben ik van overtuigd. Als je positief in het leven staat, ga je sowieso meer geluk hebben dan iemand die alles zwart ziet."Jij lijkt mij een echt positief en opgewekt persoon."Dat is waar. Ik ga met plezier werken, met de glimlach. Niet opgelegd, ik ben oprecht content. En de liefde? Daar moet je ook geluk bij hebben, toch? Nu ben ik weer gelukkig, na mijn scheiding. We zijn met een goede verstandhouding uit elkaar gegaan, dat wel. Ik ben dan vijf jaar alleen geweest. Dat was uiteindelijk ook geen slechte periode. Ik ben zelfs een jaar in Parijs gaan studeren, met mijn kinderen mee die tien en zestien waren. Dat was een unieke ervaring, voor hen ook. Geef toe, een jaar in Parijs als je zestien bent? Dat is toch heel wat anders dan de Vosseslag (lacht)."Toch ben je weer aan zee gaan wonen. Je kan niet zonder?"Ja, echt wel. Ik zou niet in het binnenland kunnen wonen. Verhuizen naar een ander land, dat wel, maar dan het liefst aan de kust. Die zee, dat geeft gewoon een goed gevoel. Dat weidse spreekt me aan, dat overweldigende! We legden het schip ooit eens een uurtje stil om zwemoefeningen te doen. In het midden van de oceaan. Plots besefte ik dat ik 5.000 meter water onder me had... Ik kan zwemmen en dan maakt het geen verschil uit of je nu drie of 100 meter onder je hebt. Maar toch, ver van het schip ging ik niet (glimlacht)."Waar droom je nog van?"Ik kom uit een warm nest en ik hoop dat ik dat ook kan doorgeven aan mijn eigen gezin. En als ik met pensioen ben, zou ik héél graag ontwikkelingshulp doen. Mijn vriend en ik zijn allebei aangetrokken door Afrika en hij ziet dat ook zitten. Eerlijk: vóór mijn puberteit was missiezuster ook een van mijn carrière-opties (schaterlacht). Serieus, is een ander helpen niet het mooiste wat er is? Geven is leuker dan krijgen. Zes maanden ginder en zes maanden thuis, dat zou perfect zijn."