Geboren en getogen Oostendenaar Thierry Losfeld had tot in 2008 een bloeiende elektrozaak in Moeskroen, maar toen besloot hij zijn leven over een compleet andere boeg te gooien. Een tiental jaar eerder had hij met de Franse organisatie Air Solidarité het Afrikaanse continent ontdekt en die liefde bleek niet te blussen. "We maakten op die manier mooie reizen en zetten onderweg projecten op om de lokale bevolking zelfbedruipend te maken, maar ik wilde meer. Ik wilde een eigen pied à terre in Afrika."
...

Geboren en getogen Oostendenaar Thierry Losfeld had tot in 2008 een bloeiende elektrozaak in Moeskroen, maar toen besloot hij zijn leven over een compleet andere boeg te gooien. Een tiental jaar eerder had hij met de Franse organisatie Air Solidarité het Afrikaanse continent ontdekt en die liefde bleek niet te blussen. "We maakten op die manier mooie reizen en zetten onderweg projecten op om de lokale bevolking zelfbedruipend te maken, maar ik wilde meer. Ik wilde een eigen pied à terre in Afrika."Zo streek Thierry in 2010 neer in Tuléar, een stad in het zuidwesten van Madagaskar. Onderweg vond hij er met zijn vrouw Buscotine ook de liefde van zijn leven en tot drie jaar geleden spendeerde hij tien maanden per jaar op het paradijselijke eiland. Sinds 2017 verdeelt het gezin haar tijd tussen Madagaskar en België. De man raakt nog elke dag overdonderd door de natuurpracht, maar hij wil ook zijn steentje bijdragen aan de lokale economie. "Madagaskar is het tiende armste land ter wereld en de actieve bevolking verdient gemiddeld anderhalve euro per dag", duidt hij. "Bovendien hebben veel dorpen geen elektriciteit en stromend water ter beschikking en daar wilde ik verandering in brengen."De voorbije tien jaar plaatste Thierry er hernieuwbare energiebronnen. "Zonnepanelen, zonnewaterpompen en -verwarming, maar ook omvormers en batterijen. Met onze technologie voorzien we hele gemeenschappen van elektriciteit en water. Het eiland heeft een overvloed aan water, maar dat bevindt zich soms op honderd meter diepte. Samen met ngo's en boorfirma's plaatsen we boorputten en helpen we mensen vooruit. Hoeveel Malagassiërs we zo al op weg hebben gezet? Dat moet toch tegen het miljoen aanleunen..."Ook in zijn vrije tijd zet Thierry zich in voor zijn nieuwe thuisland. Al sinds zijn zeventiende is de man een gecertificeerd privépiloot en wanneer hij niet aan het werk is, vliegt hij dokters en tandartsen naar onherbergzame gebieden in het land. "Daar is veelal geen enkele vorm van medische hulp beschikbaar en met de 4X4 zouden de medici er soms meer dan twee dagen over doen. Wij brengen hen in amper één uur ter plaatse."Om dat engagement te kunnen doen, vloog Thierry in augustus 2017 zijn Cessna 206 vanuit België over. "Goed voor 55 vlieguren, verdeeld over negen dagen. Een avontuur op zich, maar het toestel heeft sindsdien een pak levens gered. De dokters die ik meeneem, zijn verbonden aan een Franse en Australische ngo, maar we maken ook de omgekeerde beweging. Zo hebben we dit jaar twee kindjes naar de nationale luchthaven van Madagaskar overgebracht en van daaruit reisden ze verder naar Frankrijk waar ze een hartoperatie ondergingen. Zonder die ingreep hadden ze geen toekomst. Dan weet je dat je mee het verschil maakt."De tandartsen zakken dan weer vanuit België naar Madagaskar af. "Dit onder impuls van Bredenaar Jean-Luc Callebaut, zelf tandarts en verbonden aan Dentius, een organisatie die tandartspraktijken groepeert. De dokters komen, in niet-coronatijden, vier keer per jaar naar Madagaskar, de Belgische tandartsen willen dat op termijn drie keer doen. En wanneer ik een vlucht onderneem, steek ik soms ook zelf een handje toe. Zo heb ik al enkele kinderen met klompvoetjes een gipsverband gegeven. Elke vlucht is nuttig, dat weten we vooraf. En landen doe ik vaak op landingsstroken in het midden van de jungle. Net zoals in de films", knipoogt hij. De inzet van Thierry inspireert ook zijn dochter Louise-Marie, de kersverse Miss West-Vlaanderen. "Ik heb zelf vier jaar in Madagaskar gewoond en ga nu elk jaar tijdens de paasvakantie op bezoek", legt ze uit. "Dit jaar heb ik er de volledige lockdown - van midden maart tot midden mei - doorgebracht en heb ik met eigen ogen gezien hoezeer papa zich voor de lokale bevolking inzet. Hij verdient alle steun en als Miss West-Vlaanderen wil ik zijn project dan ook extra aandacht bezorgen.""Ik blijf in elk geval nog jaren vliegen", benadrukt Thierry. "We hebben al een pak steentjes verlegd, maar er is nog veel werk. De dankbaarheid van de mensen is heel veel waard. Al wordt het tijd dat ik stilaan kan terugkeren naar mijn geliefde eiland. Ik ben al sinds juni in België, maar de coronacrisis heeft me hier langer dan voorzien ter plekke gehouden. Ik hoop begin november eindelijk te kunnen vertrekken en er weer aan de slag te gaan."