"Het is examentijd. Anders zat ze hier nu te blokken. De hele tafel vol papieren." Johan spreidt zijn armen uit over de lange tafel in de huiskamer. "Haar broer werkt liever op zijn kamer, maar Charlotte studeerde het liefst hier. Ze vulde het hele huis."
...

"Het is examentijd. Anders zat ze hier nu te blokken. De hele tafel vol papieren." Johan spreidt zijn armen uit over de lange tafel in de huiskamer. "Haar broer werkt liever op zijn kamer, maar Charlotte studeerde het liefst hier. Ze vulde het hele huis.""Nu sturen we wel eens een berichtje naar haar vriendinnen. Om hen succes te wensen met de examens", zucht Griet. "Je kind verliezen, dat wens je niemand toe. Het voelt aan als het ergste wat je kan overkomen. Wij waren zo'n warm gezin, we zagen elkaar zo graag. Er waren ook tegenslagen, maar die stelden niets voor in vergelijking met het verlies van Charlotje."Voor Griet (41), Johan (46) en hun zoon Arthur (14) veranderde alles, die vrijdag 27 september. Charlotte, een getalenteerde onderwijzeres in spe, was van haar weekendjob in Koekelare onderweg naar haar vriend in Lichtervelde. In Edewalle bij Kortemark werd haar Fiat 500 frontaal aangereden door een pick-up. Charlotte had geen schijn van kans. De aanrijder, een 38-jarige Oekraïner, had 2,39 promille alcohol in het bloed. Hij was al eerder veroordeeld voor rijden onder invloed. De man is aangehouden, het onderzoek naar de omstandigheden van het ongeval loopt nog. Charlotte is nog heel aanwezig bij Griet en Johan. Dat kan niet anders. Willen ze ook niet anders. "We staan met haar op en gaan met haar slapen. We betrekken Charlotte in de gesprekken, ook met andere mensen. Sommigen hebben angst om met ons te praten. Maar eigenlijk doe je best normaal. Je mag praten over Charlotje. Graag zelfs. Dat is voor de rest van ons leven: we willen haar levendig houden. Haar niet vergeten. Het doet zo'n deugd als haar naam erbij staat, als mensen ons een kaartje sturen."Griet nam deel aan onze flitspeiling over alcohol in het verkeer. Zij en Johan vinden dat rijden en drinken niet samengaan. "Het belangrijkste voor ons is de mentaliteitswijziging", legt Johan uit. "Het is zoals met het rookverbod op café. Ineens spraken mensen een wildvreemde aan als die een sigaret opstak. Zo zou het ook moeten zijn als je drinkt en toch achter het stuur kruipt. Iemand zou moeten durven je sleutels afpakken en zeggen: jij rijdt niet! Mensen moeten beseffen wat de gevolgen kunnen zijn. Daarom willen we ook dat de dader een zware straf krijgt.""Veel mensen die we kennen, zijn onder de indruk van wat we meemaakten met Charlotje. In onze vriendenkring is er zelfs iemand die, als er mensen op bezoek komen, geen alcohol aanbiedt aan de chauffeur", weet Griet. "Heel straf. Maar dat zou overal de mentaliteit moeten zijn." "Wie een ongeval veroorzaakt, moet daar ook mee verder leven", vervolgt Johan. "Wie een geweten heeft, gaat verder met een schuldgevoel. Maar voor hem slijt dat toch een beetje. Wij kregen levenslang.""Een glaasje, dat staat natuurlijk voor gezelligheid. Maar er zouden nog meer alcoholvrije dranken moeten zijn. Wij zijn daar ook naar op zoek. Mocktails, goede wijnen zonder alcohol... Niet makkelijk te vinden. Eén glaasje alcohol en gedaan, ik kan dat. Maar als de meesten dat niet kunnen, wordt het gevaarlijk. Ik was altijd al erg tegen alcohol. Charlotte was daar zelf ook enorm strikt in. Ze ging zelfs 's middags geen glaasje wijn drinken als ze 's avonds weg moest met de auto."Griet en Johan riepen al enkele keren in de media op om niet onder invloed achter het stuur te kruipen. "Ik voel me daartoe gedwongen", zegt Griet. "Het is jammer dat het zo moest gebeuren, maar Charlotte heeft al mensen wakker geschud. Rijden met alcohol in het bloed, daar kan iets aan gedaan worden. Het is geen ziekte. Charlotte was zelf zot van de media. Charlotte was begaan met het klimaat, ze wou werken aan een betere wereld. Ik ben er zeker van, mocht dit met één van haar vriendinnen gebeurd zijn, dat zij dan ook was opgekomen tegen alcohol in het verkeer. Als zij nu die boodschap kan overbrengen, via ons... Dan wordt ze niet vergeten."