Frederik overleed precies een maand voor zijn 40ste verjaardag. "Op 16 maart kregen we de diagnose. Frederik had een agressief sarcoom, dat ondertussen zijn weg had gevonden naar de bijnieren, lever en longen. Eerst geloofden we er nog in, maar op 27 maart kwam het snoeiharde verdict: de dokters gaven hem nog hooguit een paar maanden. Frederik zou nooit meer gaan werken", vertelt zijn mama Francine met tranen in de ogen. Twee weken eerder waren ze nog samen onderweg naar de luchthaven in Parijs. "We zouden voor de tweede keer samen op cruisevakantie gaan in de Caraïben. Frederik had de smaak te pakken en er net als ik enorm naar uitgekeken om te vertrekken. Maar onderweg naar de luchthaven, kregen we plots bericht dat de reis geannuleerd was."
...

Frederik overleed precies een maand voor zijn 40ste verjaardag. "Op 16 maart kregen we de diagnose. Frederik had een agressief sarcoom, dat ondertussen zijn weg had gevonden naar de bijnieren, lever en longen. Eerst geloofden we er nog in, maar op 27 maart kwam het snoeiharde verdict: de dokters gaven hem nog hooguit een paar maanden. Frederik zou nooit meer gaan werken", vertelt zijn mama Francine met tranen in de ogen. Twee weken eerder waren ze nog samen onderweg naar de luchthaven in Parijs. "We zouden voor de tweede keer samen op cruisevakantie gaan in de Caraïben. Frederik had de smaak te pakken en er net als ik enorm naar uitgekeken om te vertrekken. Maar onderweg naar de luchthaven, kregen we plots bericht dat de reis geannuleerd was."In plaats van een plezierreis naar de Caraïben, volgden voor Francine en haar man Jozef de vier zwaarste weken van hun leven. "Meer dan eens ben ik naar buiten gelopen omdat ik het niet meer aankon. Ik voelde mij zo machteloos", zucht Jozef. "Maar als je dan aan Frederik vroeg of hij pijn had, zei hij altijd van niet. Op het einde sloot hij zich volledig van ons af."Desondanks is het voor Jozef en Francine een troost dat ze hun zoon nog konden bijstaan in zijn laatste dagen. Ze waakten thuis dag en nacht aan zijn bed. "Zijn aftakeling was onmenselijk. We zagen Frederik dag na dag achteruitgaan", zegt Francine. "De 18de april, één dag voor hij stierf, hebben we wel nog samen kunnen aperitieven. Hij had toen nog even een beter moment. De dag nadien is hij thuis vredig ingeslapen. Ik denk dat hij gelukkig was dat hij in zijn vertrouwde omgeving was.""Hij had er op het einde misschien vrede mee, maar voor ons is het nog altijd moeilijk te aanvaarden. Frederik is veel te jong gestorven, hij had nog zo'n mooie toekomst voor zich", zegt Jozef, die het taxibedrijf van zijn zoon altijd gesteund heeft. "Als wij eens met ons tweetjes op reis gingen, was dat altijd met een slecht geweten. We zaten dan met Frederik in." Frederik kreeg in juli 2008 zijn vaste standplaats aan het bekende tramstationnetje in De Haan. Hij startte zijn eenmansbedrijf met één wagen, een Citroën. "Daarvoor werkte hij aan de band bij chocoladeproducent Kathy in Brugge. Toen Frederik in 2008, op zijn 28ste, zelfstandig taxichauffeur werd, bleek dat een gouden zet. "Een jaar na de opstart had hij al een tweede wagen. Zijn vader reed dan overdag en hij deed de nachten. Verhalen dat hij daarover kon vertellen", glimlacht Francine. "De opstart was moeilijk, maar zijn volharding heeft geloond. Op zijn 39ste was Frederik eigenlijk al binnen.""Hij was van plan om langzaam af te bouwen", beaamt Jozef. "Frederik heeft hier als taxichauffeur heel goed zijn brood verdiend in De Haan." Daarom ook hadden zijn ouders graag gezien dat het taxibedrijf van hun zoon blijft voortbestaan. "Er is echt nood aan een plaatselijke taxi, die niet uit de stal van Oostende, Brugge of Blankenberge komt. Nog elke dag worden wij opgebeld door klanten", zegt Francine. "Het telefoonnummer kan gerust hetzelfde blijven. Misschien zelfs de naam, als eerbetoon aan Frederik. We willen zelfs tips geven.""Voor veel mensen uit De Haan is hij een deel van hun leven geweest. Vaak in de moeilijkste, mooiste, zotste en zatste omstandigheden. Voor zijn jonge klanten was Taxi Fredo een attractie. 'Hij had quasi een discotheek in zijn auto, met altijd de beste muziek', schreef iemand op Facebook. Die dingen maakten Frederik speciaal, hij was jong en zijn werk was zijn hobby." Frederiks vaste metgezel in de taxi, was zijn hondje Kito. "Veel klanten zeiden dat erbij als ze een taxi bestelden: 'graag mét Kito'", glimlacht Francine. Door corona vond het afscheid plaats in intieme kring. "Frederiks uitvaart werd live gestreamd voor zijn vrienden", zegt Francine. "Zelf zijn we dankbaar voor de tijd die we nog met Frederik hebben kunnen doorbrengen, maar we zouden hem later - na de corona-episode - graag nog eens samen met zijn vrienden willen herdenken bij een hapje en een drankje. Frederik hield van lekker eten. De dag dat hij uit het ziekenhuis kwam heb ik scampi's in curry voor hem klaargemaakt. Ik zou later ook graag die reis naar de Caraïben nog voor hem maken."