Ouders Kasper Lagae wachten al een jaar op begrafenis van hun zoon: “We willen geen afscheid van Kasper zonder zijn maten”

foto Frank©Frank Meurisse Frank Meurisse
foto Frank©Frank Meurisse Frank Meurisse
Wouter Vander Stricht

Een jaar na het overlijden van Kasper Lagae heeft er nog altijd geen afscheidsdienst kunnen plaatsvinden. Maar die komt er zeker. En uiteraard is het gemis om Kasper Lagae bij zijn ouders Dorine en Bart enorm. “We hebben zeker onze moeilijke momenten. Maar we willen ook vooruit. We moeten er ook zijn voor onze twee andere kinderen. Ondertussen hebben we ook twee kleinkinderen. Die beseffen natuurlijk niet wat hier allemaal gebeurd is en maar best ook. Maar als je hun snoetje ziet, dan kun je er weer even tegen”, aldus Bart en Dorine.

Dinsdag 9 maart is het één jaar geleden dat Kasper Lagae – die nu op 31 maart 33 jaar zou geworden zijn overleed. De talentvolle triatleet en graag geziene gast stapte zelf uit het leven. Het nieuws sloeg in als een bom. De Sint-Blasiuskerk in Lendelede zou te klein geweest zijn, maar een jaar later wachten zijn ouders en al wie hem ook lief of graag had nog altijd om afscheid te nemen. Door de lockdown werd de begrafenis, gepland op zaterdag 14 maart 2020, afgeblazen. “De afscheidsdienst was helemaal voorbereid, ligt hier nog klaar en bedoeling is dat we die nog laten plaatsvinden. Maar enkel op het moment dat we dat niet moeten doen in beperkte kring. Mijn vrouw en ik komen zelf allebei uit een grote familie. Maar we willen ook dat zijn vele vrienden de kans krijgen om afscheid te nemen. We willen niet dat we mensen moeten selecteren en dus anderen ook afwijzen om de dienst bij te wonen”, zegt papa Bart Lagae.

21.000 km gefietst

Haast even onwezenlijk als het overlijden van Kasper, was het annuleren van de begrafenis. “Hij is overleden op maandag 9 maart. Mochten we de begrafenis zoals wij die voor ogen hadden op vrijdag 13 maart hebben laten plaatsvinden, dan had dat nog gekund. Maar de begrafenis was pas zaterdag. Vrijdagmorgen kregen we eerst te horen dat alles nog kon doorgaan, daarna moesten we plots nadars plaatsen en enkele uren later bleek dat gouverneur Decaluwé die afscheidsdienst verboden had”, vat mama Dorine de bizarre periode samen. “Nu hebben wij eigenlijk nog altijd het gevoel dat we niet echt afscheid hebben kunnen nemen.”

“Het leven staat niet stil, ook wij moeten verder” – Ouders Bart en Dorine

Omdat de begrafenis pas last minute werd afgelast was de ouderlijke woning in de Marelputstraat in Izegem zelf een maand lang één grote rouwhoek. “Het was hier alsof we op het kerkhof woonden. Al die bloemen waren besteld natuurlijk. We hebben die dan allemaal bij ons thuis laten brengen, want het deed ook deugd dat veel mensen met ons meeleefden. Nu hebben we hier thuis in de living ons rouwhoekje ingericht en ook in de kamer van Kasper hebben we nog wat aandenkens. We hebben ook zaken gegeven aan zijn vriendin Stefanie, aan broer Korneel en zus Elodie. Zelf ga ik nu vaak rijden met zijn mountainbike en ik kocht ook opnieuw een koersfiets. Fietsen helpt voor mij bij de verwerking”, zegt Bart. “Ook zijn broer Korneel heeft meer dan ooit gefietst, maar liefst 21.000 kilometer in 2020.”

Kasper Lagae op het podium met de brede glimlach die hem typeerde. (gf)
Kasper Lagae op het podium met de brede glimlach die hem typeerde. (gf)

Bart Lagae (60) en Dorine Claerbout (57) zijn allebei afkomstig uit Lendelede. “We zijn in 1990 hier in Izegem komen wonen op de wijk dichtbij de Abelestraat. We hebben hier altijd graag gewoond, de kinderen hebben het hier helemaal naar hun zin gehad. Ons sociaal leven is zich ook grotendeels in Lendelede blijven afspelen”, verklaart mama Dorine, die al 35 jaar verpleegkundige is in de Izegemse Sint-Jozefskliniek. Bart Lagae is dan weer – na één jaartje in het vierde leerjaar – al jarenlang ‘Meester Bart’ van het zesde leerjaar van de Vrije Basisschool in Lendelede. “Onze kinderen zijn ook naar Lendelede naar school geweest. Het voelde voor ons dan ook logisch aan dat we afscheid zouden nemen van Kasper in Lendelede. En eens dat gebeurd zal zijn, wordt hij ook begraven op het kerkhof in Lendelede, waar ook heel wat van onze familieleden hun laatste rustplaats hebben gevonden.”

Hoe zwaar het ook is, de ouders van Kasper Lagae willen vooral een positief verhaal brengen. “Uiteraard hebben we onze moeilijke momenten. Kasper is overal. Hij hangt aan mijn sleutelbos, zijn foto zit in mijn portefeuille, maar hij zit vooral ook nog in mijn hoofd”, klinkt het geëmotioneerd bij pa Bart. Dorine: “Maar we moeten ook verder. We willen de mooie momenten met Kasper onthouden, maar we willen er ook zijn voor onze twee andere kinderen.”

Kasper Lagae was de oudste in het gezin. Broer Korneel (31) en zijn echtgenote Joke Kellens zijn de ouders van Georges, zus Elodie (27) en Bart Hoornaert zijn ondertussen de ouders van Bas. “Het was de bedoeling dat Kasper peter zou worden van Bas. De kleinkinderen komen hier uiteraard vaak. Daar hebben wij veel aan. Als je die snoetjes ziet, dan leef je weer helemaal op”, getuigt mama Dorine. Bart: “Het is ook goed dat de dagen wat langer worden, dat we de zon weer wat zien en dat we eens buiten kunnen. Het leven staat hier niet stil. Straks bouwen hier ook een serre in de tuin, we moeten vooruit.”

Niet vragen waarom

Bart zit in de laatste fase van zijn loopbaan als leerkracht. Ook dit jaar heeft hij weer een klas van 25 leerlingen. “Op school krijg ik heel wat steun van mijn collega’s. Ik heb er deugd van om weer les te geven.” Ook Dorine – die vast in de nacht staat op de dienst neurologie – kan terugvallen op collega’s, familie en vrienden. “Ik verloor ook al twee collega’s op die manier. Dat doet ook nog pijn. Je leeft meer dan oprecht mee. Maar je ervaart pas hoe het echt is als het in je eigen gezin gebeurt. We hebben er wel altijd kunnen over praten. Ik besef dat het ook niet makkelijk is voor andere mensen om ons daarover aan te spreken. Maar we babbelen gewoon over Kasper, over het positieve dat hij teweeg bracht. Kasper liet niemand onberoerd, hij was altijd aanwezig. Onze drie kinderen hebben elk een ander karakter. En Kasper was de gast met een grote mond en een klein hartje. Iemand die niemand anders iets wilde verkeerd doen. Het enige wat de mensen ons niet mogen vragen is: waarom heeft hij dat gedaan? Dat weten wij ook niet. En als je het probeert te achterhalen dan maak je je er eigen verhaal van, niet dat van Kasper. Want enkel hij weet wat er gebeurd is. Voor iedere triatlon vroeg hij nog aan mij voor hij het water in moest: ‘Ma, ik ga het wel kunnen zeker?’ Tuurlijk zou hij het kunnen. Maar die ene avond heeft hij niet naar mij gebeld. Onze kinderen zijn altijd onze grootste rijkdom geweest. We hebben nu Kasper moeten afgeven, maar willen er nog zijn voor de andere twee en hun gezin.”

In de ouderlijke woning is een rouwhoekje ingericht. (foto Frank)©Frank Meurisse Frank Meurisse
In de ouderlijke woning is een rouwhoekje ingericht. (foto Frank)©Frank Meurisse Frank Meurisse

Kasper was niet enkel een getalenteerd triatleet, maar hij fietste ook nog bij de nevenbonden. “Als er eens iets gebeurd was, zei hij altijd: Ik zal wel met de pedalen antwoorden”, herinnert pa Bart nog. “Wij gingen haast altijd naar de wedstrijden van Kasper en Korneel kijken. Misschien wel een geluk dat er door corona haast geen wedstrijden geweest zijn, het zou anders extra moeilijk geweest zijn. Kasper was ook een echt competitiebeest. Hij wilde overal winnen, behalve op school. Hij ging omdat hij moest. Als vrachtwagenchauffeur had hij ook professioneel zijn draai gevonden. Overal waar hij kwam had hij vrienden. Niet enkel in Izegem, maar in de hele triatlonwereld. Ook in de zwemclub in Wevelgem waar hij actief was. Veel mensen willen ook nog van hem afscheid nemen. En we willen die vrienden ook de kans geven.”

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.