Als we haar vragen naar haar nominatie knikt ze bevestigend, zij het niet bijster enthousiast. Monique is een vrouw met een groot hart voor dieren. De meeste mensen bevallen haar gewoonlijk wat minder. "Hoe beter ik de mensen leer kennen, hoe meer ik de dieren liefheb", lezen we op een bord in haar krappe kantoortje. "En zo is het maar net", bevestigt ze. "Ik zie zonder twijfel liever honden dan mensen." Haar tweede thuis, dierenasiel De Grensstreek (vroeger De Reddertjes, red.) is gevestigd in een oude hoeve en heeft een capaciteit van 30 honden en 20 katten. Op dit moment zijn ze voor ongeveer een derde volzet.
...

Als we haar vragen naar haar nominatie knikt ze bevestigend, zij het niet bijster enthousiast. Monique is een vrouw met een groot hart voor dieren. De meeste mensen bevallen haar gewoonlijk wat minder. "Hoe beter ik de mensen leer kennen, hoe meer ik de dieren liefheb", lezen we op een bord in haar krappe kantoortje. "En zo is het maar net", bevestigt ze. "Ik zie zonder twijfel liever honden dan mensen." Haar tweede thuis, dierenasiel De Grensstreek (vroeger De Reddertjes, red.) is gevestigd in een oude hoeve en heeft een capaciteit van 30 honden en 20 katten. Op dit moment zijn ze voor ongeveer een derde volzet. "Ja hoor absoluut! Gisteren nog, het zaagsel,zoals ik dat noem, vloog mij rond de oren. Ik ben begonnen als vrijwilliger bij het asiel om dieren te kunnen helpen. Dat deel van de job doe ik nog even graag. Maar alles wat er bij komt kijken, ben ik wel stilaan beu. Mensen verwachten tegenwoordig dat alles direct gebeurt. Terwijl wij werken met vrijwilligers en heel beperkte middelen. Als je dan ook nog afgesnauwd wordt aan de telefoon op regelmatige basis, dan durf je al eens foert zeggen. Zo belde er net iemand uit Rollegem die een vangkooi eiste - ja eiste - voor een paar katten. Anders zou hij ze gewoon achterlaten. ""Ik zeg nu al meer dan een jaar dat ik ermee ga stoppen. Maar net nu zit het asiel in de problemen. En vertrekken zonder zeker te zijn van opvolging kan en wil ik niet."(stilte) "Het stadsbestuur verzekert ons dat ze het asiel niet willen sluiten, maar er is een gebrek aan vrijwilligers en geen opvolging voor het huidige bestuur. Daar komt nog eens bij dat de dienst dierenwelzijn ons gebouw afgekeurd heeft. Wij huren, en hangen vooral af van giften voor onze werking. Grote investeringen doen, is dus niet mogelijk. De verhuurder wil wel helpen, maar dan wil hij begrijpelijk een garantie dat we hier nog tien jaar blijven en die kunnen we hem niet geven." (diepe zucht) "Dat mag eigenlijk niet hé. (lacht) Maar natuurlijk zijn die er wel. Onze Rocky bijvoorbeeld. Die woont al meer dan een jaar in het asiel. Hij is een stafford. Dat is een moeilijk plaatsbaar ras. Ze hebben niet alleen een slechte naam, ze komen vaak ook moeilijk overeen met andere honden. Daarom aanvaarden we ze ook niet meer in het asiel. Nu onze toekomst zo onzeker is heb ik liever geen langzitters meer. Maar Rocky is echt een schatje.""Dat leer je met de tijd. In het begin was ik door haast elke hond geraakt. Zeker de ernstige gevallen van verwaarlozing. Ik heb er dan ook zelf verschillende in huis genomen. (lacht) Maar dat kan je niet blijven doen." "Ook mijn vrijwilligers zie ik wel eens een traantje weg pinken. Dat overkomt mij minder, maar ik kan mij soms wel nog heel kwaad maken. Zo kregen we hier een heel eind geleden eens een groenendaeler binnen. Compleet verwaarloosd, vel over de been. Dat dier is gestorven in mijn armen. Twee dagen later stond de eigenaar hier voor de deur te paraderen met een nieuwe puppy. Die zou je toch....""Ja hoor. Voor sommige mensen kan je begrip opbrengen. Als ze moeten verhuizen of allergisch zijn bijvoorbeeld. Mijn collega ontplofte bijna in het begin van haar loopbaan, als mensen hier een hond kwamen afzetten." "Maar ik heb nog altijd liever dat een dier hier terechtkomt dan God weet waar... Daarnet nog kreeg ik telefoon van de politie. Tijdens een brand in Menen had de brandweer een moederkat en haar twee kittens kunnen redden. Ze hebben zuurstof gekregen en wij zijn ze gaan halen. Nu zitten ze hier veilig en knus. Daar doe je het voor. Want hoe dikwijls je ook denkt van foert te zeggen, het zijn de dieren die de dupe zijn. En dat krijg ik niet over mijn hart. Dus doen we door, elke dag weer."