Michaela woonde jarenlang in Oostende, waar ze ook geboren werd. Tot ze een Belgische man leerde kennen die als militair gestationeerd werd in Luxemburg. Michaela volgde de liefde naar het groothertogdom, samen met haar toen elfjarige dochter uit een vorige relatie. Het huwelijk hield echter niet stand, maar Michaela besloot om samen met haar dochter in Luxemburg te blijven en er haar leven verder uit te bouwen. Toch bleef er iets wringen bij de Oostendse. Haar biologische vader had ze nooit gekend. "Ongehuwde zwangere vrouwen, dat was in die tijd taboe. Toen mijn grootmoeder wist dat mijn mama zwanger was, werd ze in een streng nonnentehuis geplaatst. Ze werd afgeschermd van mijn vader, die nochtans alles probeerde om bij zijn grote liefde te raken, maar tevergeefs. En later vond mama de liefde bij een andere man."
...

Michaela woonde jarenlang in Oostende, waar ze ook geboren werd. Tot ze een Belgische man leerde kennen die als militair gestationeerd werd in Luxemburg. Michaela volgde de liefde naar het groothertogdom, samen met haar toen elfjarige dochter uit een vorige relatie. Het huwelijk hield echter niet stand, maar Michaela besloot om samen met haar dochter in Luxemburg te blijven en er haar leven verder uit te bouwen. Toch bleef er iets wringen bij de Oostendse. Haar biologische vader had ze nooit gekend. "Ongehuwde zwangere vrouwen, dat was in die tijd taboe. Toen mijn grootmoeder wist dat mijn mama zwanger was, werd ze in een streng nonnentehuis geplaatst. Ze werd afgeschermd van mijn vader, die nochtans alles probeerde om bij zijn grote liefde te raken, maar tevergeefs. En later vond mama de liefde bij een andere man.""Ik werd met heel veel liefde opgevoed door mijn mama en mijn stiefvader. Hij zag mij graag en ik zag hem minstens even graag. Hij deed alles voor mij. Maar toen ik op jonge leeftijd te weten kwam dat de man die mij met zoveel liefde had opgevoed niet mijn echte vader was, begon het te knagen. Ik respecteerde mijn stiefvader als mijn bloedeigen vader, maar bleef me afvragen wie mijn echte vader dan wel was. En dat gevoel is nooit verdwenen", zegt Michaela.Michaela's mama had geen herinneringen meer aan haar vader. Toen ze net voorbij de twintig was, startte ze voor het eerst haar eigen zoektocht. "Ik wist dat mijn vader een stamcafé had in Knokke-Heist. Hij kwam er regelmatig in Het land van ooit. Maar daar ving ik bot. Niemand had een foto van mijn vader", zucht Michaela. "Ondertussen deed ik onbewust mijn stiefvader pijn, dus besloot ik de zoektocht naar mijn vader te laten rusten. Maar ergens bleef die lege plaats in mijn hart. Een plaatsje voor mijn vader."En dus besloot Michaela haar zoektocht weer te hervatten. Ze sprak heel wat mensen en hoorde hier en daar verhalen, maar beeldmateriaal vond ze niet. Tot ze een oproep lanceerde op de Facebookpagina 'Oostendse Verhalen', die ze als geboren Oostendse volgt. "Ik ben niet meteen de persoon die iets publiek post, maar ik hoopte zo hard een gezicht op mijn vader te kunnen plakken dat ik de stap zette. Ondertussen wist ik wel dat hij overleden was aan kanker in de jaren negentig. Zijn as werd uitgestrooid op zee." "Mijn vader was jarenlang visser, dus ik was ervan overtuigd dat er ergens wel foto's van hem moesten bestaan. Enkele dagen na mijn oproep op de Facebookpagina kreeg ik een reactie van Mario Couvreur. Hij had een foto teruggevonden waarop mijn vader Willy Poppe staat. De tranen liepen van mijn wangen. Eindelijk kon ik een gezicht plakken op mijn vader. Op de foto prijkt hij als stoere zeebonk met zijn lederen jas. Ik herkende hem meteen tussen de andere vissers op de foto. Ik zag waar ik mijn lach en dat sterke karakter vandaan haal. Zijn uitstraling spreekt boekdelen. Volgens iemand die hem had gekend was hij een toffe, maar speciale man. In de positieve zin dan. Ook mijn moeder bevestigde dat de man op de foto mijn vader is", vertelt Michaela. Mario Couvreur (60), de man die Michaela de foto van haar vader stuurde, werkt al tien jaar aan een archief over de visserij. "Ik heb haar vader nooit gekend, maar toen ik de oproep zag, ben ik meteen mijn archief ingedoken", vertelt hij. "Mijn archief bevat één foto waar hij op staat. Ik sorteer alles op naam en bij het intikken van zijn naam kreeg ik de foto te zien. Ik ben blij dat ik haar kon helpen, want ook ik heb mijn vader nooit gekend. Ik voel me op die manier een beetje verbonden met Michaela. Dat ze me dankbaar is, is wel duidelijk. En ik begrijp haar maar al te goed. Ook ik had ergens graag mijn biologische vader gekend. Ondertussen weet ik dat hij overleden is. Ik betreur dat ik nooit een zoektocht heb gestart zoals Michaela." De zoektocht van Michaela leert ook dat er ergens in Engeland nog een halfbroer en -zus rond moeten lopen. "Ik hoorde van verschillende mensen die hem ooit hebben gekend dat hij nadien getrouwd is met een Engelse. Hij woonde in het stadje Lowsoft. Hij werkte daar als visser en kreeg er twee kinderen. Ik kon ondertussen enkele bemanningsleden op de foto spreken. Volgens hen had mijn vader een gouden hart. Ze zoeken nu nog wat extra foto's waar mijn vader mogelijk op staat. De man die de foto nam, is inmiddels overleden, kreeg ik nog te horen. Of ik naar mijn halfbroer- en zus op zoek ga? Dat is mijn volgende missie", zegt Michaela vastbesloten.