Jasmien Parrein gaat met pensioen in basisscholen Wijtschate en Mesen: “De turnles moest een feest zijn”

Juffrouw Jasmien werd uitgezwaaid door directeurs van de basisscholen in Mesen en Wijtschate. (foto EF)©Eric Flamand
Juffrouw Jasmien werd uitgezwaaid door directeurs van de basisscholen in Mesen en Wijtschate. (foto EF)©Eric Flamand
Redactie KW

Op de laatste dag van mei kreeg Jasmien Parrein (62) uit Vlamertinge een pakkend afscheid van haar leerlingen van de vrije basisscholen in Wijtschate en Mesen. “Dat de beide directeurs hier ’s ochtends aan de deur stonden om mij op te halen met de motor was een grote verrassing. Ik had nog nooit op een motor gezeten.”

Jasmien is getrouwd met Patrick Schynkel (62). Beiden kozen ze voor hun sport boven het krijgen van kinderen. “Op school werd ik door de jaren heen als juffrouw wel vlug de mama van velen. En toen ik 50 jaar werd stelde één van mijn leerlingen van het eerste leerjaar voor om voortaan wel oma te worden.”

Jasmien startte haar loopbaan in de landelijke scholen van Stavele en Beveren aan de IJzer. “Gezien ik niet voldoende uren had, ging ik werken bij de boeren van de kinderen waaraan ik les gaf.” Met een diploma van het rijksonderwijs op zak kon Jasmien na een aantal andere scholen definitief terecht in Mesen en Wijtschate. “Beide directeurs hebben me nooit beoordeeld op dat papiertje maar op de persoon die ik was.”

Op haar dertiende stapte Jasmien de grote schoolpoort binnen van het Koninklijk Atheneum in Ieper. “Toen ik in de turnzaal kon sporten, wist ik meteen dat ik later turnjuffrouw wou worden. Die sportinfrastructuur was indrukwekkend en zeker in vergelijking met de lagere school uit mijn geboortedorp.”

De liefde voor de sport kreeg Jasmien mee van haar vader. “Als jong meisje wou ik gaan voetballen. De dichtstbijzijnde club voor meisjes was Izegem en dat zag mijn vader niet zitten. Het werd dan maar volleybal in Vlamertinge, want dat is ook met een bal vond mijn vader. Ik heb er 25 jaar gespeeld.”

Veel kaartjes

Die sportieve carrière zorgde bij Jasmien ook voor een aantal stevige blessures. “Sinds mijn vijftigste werkte ik halftijds en werd mijn beroep nog meer dan vroeger een hobby. En voor de kinderen gelukkig een feest. Ik kreeg zoveel waardering tijdens mijn laatste werkdag en de vele kaartjes die ik kreeg, maken het afscheid wat minder zwaar. Steeds probeerde ik van de turnles een bewegingsfeest te maken. Vreugde beleven, respect, eerlijkheid, fair play en ook humor waren daarbij de sleutelwoorden.”

Door deze manier van lesgeven kon Jasmien heel wat leerlingen aan het sporten krijgen. “Ook de leerlingen die niet in de sportclub waren. Met hen trok ik op woensdagnamiddag naar onder meer de netbalcompetities. Daarbij werd ik gelukkig gesteund door de collega’s.”

Sport is al die jaren de rode draad geweest in het leven van Jasmien. “Vakanties waren daar ook op afgestemd. Zo huurden we ooit een fiets in ons vakantiepark om toch maar op tijd op de bestemming van de volgende sportactiviteit te kunnen zijn.”

Al die jaren is Jasmien een grote hondenliefhebster gebleven. “Met Copain ben ik aan mijn vijfde Leonberger toe. Wanneer we straks op uitstap vertrekken, gaat Copain mee. Dat wisten mijn collega’s gelukkig want ze gaven me als afscheidscadeau een overnachting in een B&B waar honden toegelaten zijn.”

De energie die Jasmien de voorbije jaren stak in haar turnlessen zal ze de komende tijd geven aan haar 86-jarige mama. “Het is nu mijn beurt om haar in de watten te leggen zoals ik destijds in de watten werd gelegd.”

(MD)

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.