Patrick Cokelaere woont in Ledegem. Hij is gehuwd en heeft twee kinderen, drie kleinkinderen én er is nog een tweeling op komst. In zijn vrije tijd kweekt Patrick al 22 jaar Hampshire Down-schapen. Vorig jaar werd hij zelfs kampioen met het beste schaap. "Ook fotografie en tuinieren interesseren me. Ik lees ook graag. Tegenwoordig is dit vooral vakliteratuur maar dat zal misschien nog veranderen", zegt hij daarover.
...

Patrick Cokelaere woont in Ledegem. Hij is gehuwd en heeft twee kinderen, drie kleinkinderen én er is nog een tweeling op komst. In zijn vrije tijd kweekt Patrick al 22 jaar Hampshire Down-schapen. Vorig jaar werd hij zelfs kampioen met het beste schaap. "Ook fotografie en tuinieren interesseren me. Ik lees ook graag. Tegenwoordig is dit vooral vakliteratuur maar dat zal misschien nog veranderen", zegt hij daarover.Patrick is verpleegkundige en volgde ook een master ziekenhuiswetenschappen. Hij begon te werken en na enkele jaren haalde hij ook nog zin master management. "Ik heb het geluk gehad om vreselijk graag mijn werk te kunnen en mogen doen. Als je met een goed gevoel naar je werk kan trekken geeft dat energie", vertelt hij. "Ik hou ervan om mensen in gang te steken. Ik moet de akker vruchtbaar maken en de medewerkers kunnen er dan zaadjes inleggen en laten groeien." Patrick begon door een toeval zijn carrière in Sint-Niklaas. "Ik zag een vacature en wou eens meemaken hoe dat ging. Ik kon beginnen en op dit werk heb ik geleerd hoe je dingen moet aanpakken." Op zijn 34ste begon Patrick als jonge directeur in PZ Heilige Familie. "Ik ben altijd bijscholingen blijven volgen over onder meer leiderschap, samenwerken, onderhandelen, conflicten, waarden van mensen... We zetten hier vrij snel in op een zorgzaam personeelsbeleid en wonnen drie keer de Investors in People Award."Naast zijn focus op personeel optimaliseerde Patrick ook kwaliteit en veiligheid. "We waren het eerste psychiatrisch ziekenhuis dat volledig geaccrediteerd werd in 2016. Dat geeft ons een fierheid dat ons systeem op orde staat, maar we willen natuurlijk voortdurend verbeteren."Tot op heden was Patrick algemeen directeur van het psychiatrisch ziekenhuis én leidde hij Groep Zorg Heilige Familie, waar naast het psychiatrisch ziekenhuis ook vier woonzorgcentra en het beschut wonen ondergebracht zijn. Sinds 1 oktober coördineert hij enkel nog Groep Zorg Heilige Familie. Hij zal de gemeenschappelijke strategie nog verder uitwerken tot 1 augustus. "Elke voorziening moet natuurlijk nog zijn eigenheid behouden, maar meer en meer moeten we ook externe expertise binnenhalen om te delen met de verschillende actoren binnen de groep", duidt hij de toekomst.Olivier Peene was al acht jaar adjunct algemeen directeur in PZ Heilige Familie. Hij is oorspronkelijk van Kortrijk maar woont nu in Vichte. Olivier studeerde klinische psychologie en doctoreerde aan de universiteit van Gent. Daarna startte hij in het Heilig Hartziekenhuis in Roeselare als klinisch psycholoog. Na een jaar werd hij diensthoofd patiëntbegeleiding voor verschillende diensten. Na zes jaar in Roeselare te werken werd hij adjunct algemeen directeur in PZ Heilige Familie. Zijn hobby is bezig zijn met zijn kinderen Leon (13), Madeleine (12) en César (9). Een andere passie van Olivier is moderne kunst. In het psychiatrisch ziekenhuis komt er veel op hem af. "We hebben de nieuwbouw van de kinder- en jeugdpyschiatrie waar de afbraak gebeurd is en waar we verwachten om rond Pasen volgend jaar te kunnen starten met de bouw", kijkt hij vooruit. "Patrick startte in 1974 De Korbeel op, dat was de eerste kinder- en jeugdpsychiatrische dienst in West-Vlaanderen. Die zal nu verhuizen naar de nieuwbouw."In oktober volgend jaar is er opnieuw een accreditatie. "Momenteel werken alle actoren die werken rond geestelijke gezondheidszorg in Zuid-West-Vlaanderen samen om de zorg op elkaar af te stemmen. We moeten kijken hoe we ons als pscyhiatrisch ziekenhuis zullen positioneren binnen dat netwerk. Het landschap van de geestelijke gezondheidszorg is momenteel erg aan het veranderen", zegt Olivier. "We gaan meer en meer naar vermaatschappelijking van de zorg. Er duiken initatieven op rond beschut wonen en er zijn ambulante raadplegingen bij allerhande actoren en de thuissituatie wordt zo goed mogelijk ondersteund. De tijd dat mensen 30 tot 40 jaar lang in de psychiatrie verbleven is voorbij. We kijken altijd om de minst ingrijpende zorg aan te bieden."