Terwijl Nicolas (28) zijn verhaal begint, kijkt hij geconcentreerd naar zijn scherm. Hij maakt zich klaar om zijn volgende klant van een kunstwerk te gaan voorzien. "Heel wat mensen denken dat het leven van een tattoo-artist uit alleen maar bestaat uit feesten, waanzinnige auto's en zo nu en dan eens een krabbel op een arm zetten. Dat zijn de mensen die zich ook grandioos mispakken wanneer ze er dan zelf aan beginnen."
...

Terwijl Nicolas (28) zijn verhaal begint, kijkt hij geconcentreerd naar zijn scherm. Hij maakt zich klaar om zijn volgende klant van een kunstwerk te gaan voorzien. "Heel wat mensen denken dat het leven van een tattoo-artist uit alleen maar bestaat uit feesten, waanzinnige auto's en zo nu en dan eens een krabbel op een arm zetten. Dat zijn de mensen die zich ook grandioos mispakken wanneer ze er dan zelf aan beginnen." De bescheiden artiest timmerde in de afgelopen jaren aan zijn weg naar de hoogste regionen van de tattoowereld en slaagde erin zich als een referentie op de kaart te zetten. Zowel nationaal als internationaal wordt Nicolas gevolgd en niet alleen door liefhebbers van de huidkunst. Hij behoort immers tot de selecte kring van tatoeëerders die zich heeft kunnen verfijnen in de fotorealistische tattoo's. "Laat me ook maar meteen even duidelijk maken dat ik een afkeer heb van het woord 'artiest'. Ik ben geen artiest, absoluut niet. Ik beschouw mezelf eerder als iemand die de technische kant van het tatoeëren beheerst en die steeds opnieuw probeert een zo waarheidsgetrouwe tekening op de mensen hun lichaam te zetten."Bescheidenheid is een rode draad door het leven van Nicolas. "Ik kijk vaak op van collega's met populaire social media accounts. Duizenden volgers, duizenden foto's en evenveel commentaren. Ik probeer om mijn aandacht daar niet op te leggen. Mensen komen naar hier omdat ze een sterke tattoo willen, niet omdat ik een toffe ben op Instagram." In een digitale wereld zoals de onze lijkt dergelijke beslissing eerder op commerciële zelfmoord. Combineer dit met een onopvallende en kleine studio in Menen en van het rebelse imago blijft nog erg weinig over. "Ik heb helemaal geen nood aan een grote winkel of om met mijn gezicht iedere dag op tv te komen. Moest men mij vragen om aan Temptation Island deel te nemen, ik weiger resoluut. Hier in Menen heb ik mijn privéstudio, waar het rustig en aangenaam werken is. Wie hier op de stoel ligt, rekent op mij voor het leveren van kwaliteit. Dat kan niet als je iedere keer opnieuw moet stoppen om je te ontfermen over iemand die hier binnenkomt. Mijn beste reclame staat op de mensen hun lichaam, daar kan geen sociaal netwerk tegenop."Terwijl Nicolas verder praat, start hij met het plaatsen van een tijger op een arm. De lijnen worden vormen, de vormen worden een tijger en die tijger is bijna niet van de foto te onderscheiden. Het lijkt eenvoudig maar is het absoluut niet. "Kijk, wie dergelijke dingen wil gaan doen moet eerst en vooral kunnen tekenen. Ik heb jarenlang een opleiding gevolgd. Zelfs al krijg ik nu te horen dat ik waanzinnig goed kan tekenen, dan nog blijf ik dagelijks oefenen en ben ik uitermate kritisch voor mezelf. Pas nadat ik voldoende zelfzeker was, heb ik een tattoo-pen in handen genomen en toen kwam ik al snel tot de vaststelling dat tekenen op papier en tekenen op huid niet hetzelfde is. Het duurde jaren om te raken waar ik ben en ik beschouw mezelf nog altijd niet als een topper. Anderen zeggen dat wel van mij, ik blijf ieder werk van mezelf analyseren met een kritisch oog."De komst van het internet en sociale media zorgden niet alleen voor het versterken van de glamour van de tattoowereld, het bracht de kunst ook tot aan de dorpel van iedereen met een smartphone. "Wie vroeger zich als een tatoeëerder wilde settelen, moest opboksen tegen een wereld die erg gesloten is. Niemand wil het je leren, je loopt overal met je neus tegen de deur en als je dan wel ergens mag beginnen dan is het onderaan de ladder. Het lijkt erg elitair, maar het zorgde er wel voor dat je de stiel echt kon gaan leren. Enkel mensen die er volop voor gingen, slaagden in hun opzet. Vandaag de dag liggen de kaarten anders op tafel. Heel wat van dat jong en minder jong geweld denkt dat je met het plaatsen van tattoos snel geld kan verdienen. Ze nemen hun smartphone, bestellen op één of andere Chinese site wat materiaal en de week erop zijn ze al aan de slag. Ze zetten wat krabbels op de arm of het been van familie en vrienden, niemand durft hen zeggen dat het absoluut niet mooi is en voor je het weet hebben ze hun eigen winkel. Heel wat van de vragen die ik krijg, zijn om het werk van een ander te gaan herstellen of verbeteren. Soms kan dat maar al evenveel kan het helemaal niet. Daar staan heel weinig mensen bij stil." Met 28 lentes op de teller is Nicolas nog steeds een jong veulen op de weide en met dergelijke reputatie lijkt het dan ook logisch te denken dat hij alles al heeft bereikt. Achter de discrete blik schuilt echter nog heel wat ambitie. "Vanzelfsprekend wil ik iedere dag opnieuw nog beter worden, niet vanwege enkele likes of geld maar puur vanwege de drang om telkens maar weer een betere versie van mezelf te worden. Natuurlijk is erkenning daar een duidelijk teken van. Toen ik onlangs plots complimenten kreeg van een wereldberoemde artiest uit Amerika, kreeg ik even een fanboy-momentje. Hij was en is mijn grote voorbeeld en plots bewondert hij mijn werk. Ik glunderde op dat moment, een gevoel dat ik nog enkele keren zou willen meemaken in mijn carrière."