"Van kleins af aan heb ik altijd al voor publiek willen staan", begint Nikita Buddaert. "Thuis of op familiefeestjes liet ik geen gelegenheid voorbij gaan om te zingen, iets voor te dragen of toneeltjes te spelen. Toen ik zeven jaar was, ben ik daardoor dan ook dictie beginnen volgen aan de Tieltse academie en heb ik ook elk jaar deelgenomen aan de voordrachtwedstrijd van het Pittemse Davidsfonds. Gedurende al die jaren heb ik gemerkt dat voor publiek staan mij blij maakt en een reden is om een tandje bij te steken om nog beter te presteren."
...

"Van kleins af aan heb ik altijd al voor publiek willen staan", begint Nikita Buddaert. "Thuis of op familiefeestjes liet ik geen gelegenheid voorbij gaan om te zingen, iets voor te dragen of toneeltjes te spelen. Toen ik zeven jaar was, ben ik daardoor dan ook dictie beginnen volgen aan de Tieltse academie en heb ik ook elk jaar deelgenomen aan de voordrachtwedstrijd van het Pittemse Davidsfonds. Gedurende al die jaren heb ik gemerkt dat voor publiek staan mij blij maakt en een reden is om een tandje bij te steken om nog beter te presteren.""Mijn eerste echte ervaring op de planken heb ik een paar jaar geleden gehad toen ik in Tielt meespeelde in de musical 'Annie', waar ik één van de weesmeisjes was. Toen ben ik pas echt gaan beseffen: dat wil ik nog meer doen. Twee jaar geleden was ik al naar het eerste toneelstuk van Theater Buitenbeentje komen kijken en voelde ik al dat ik hier echt wel wou meespelen. Toen we het vorig jaar vroegen, bleek echter dat de minimumleeftijd 15 jaar was en dat ik dus nog te jong was. Enkele weken later kwam Gert Janssens echter bij ons langs. Eén van de spelers kon immers niet meespelen, omwille van haar studies en hij vroeg of ik toch niet wou meespelen. Ik heb uiteraard niet geaarzeld en heb meteen toegezegd.""Ik kwam als 14-jarige natuurlijk in een groep van 17- en 18-jarigen terecht, maar dat bleek geen probleem te zijn. Ik werd meteen opgenomen en werd onmiddellijk één van hen. Vorig jaar was dus mijn eerste echte ervaring met toneel en dat smaakte meteen naar meer. Ik heb meteen toegezegd om ook dit jaar mee te spelen en ik ben dan ook blij dat mij een volwaardige rol werd toebedeeld. Bovendien speel ik samen met heel wat mensen waar ik vorig jaar ook al mee samenspeelde, wat uiteraard extra leuk is", aldus Nikita."Het stuk 'Pier', dat we later dit jaar gaan spelen, is eerder ernstig, zwaarwichtig, met toch wel een tamelijk dramatisch einde. Met de beperkte ervaring die ik heb, merk ik dat het net dit aspect van toneelspelen is dat mij vooral aantrekt. Op het toneel kan je een brede waaier aan emoties en personages aan bod laten komen en dit alles overbrengen op het publiek. Dat is uiteraard niet altijd gemakkelijk, maar ik voel dat ik tijdens de repetities en voorstellingen tot het uiterste ga om hier toch in te slagen. Ik kan dan ook nu al zeggen dat ik ook de volgende jaren van de partij zal zijn. Ik besef ten volle dat ik dan wellicht in een nieuwe, minder ervaren groep spelers zal terecht komen, maar dat schrikt mij niet af. Ik denk dat ik inmiddels wel in staat ben om, mocht het nodig zijn, een stuk te dragen. Een eventuele hoofdrol zie ik zeker zitten en zal ik met heel veel motivatie aanpakken.""Er wordt mij soms gevraagd wat ik het liefst zou doen, toneel of musical. Ik moet toegeven dat musical mij nog meer aantrekt. Hier moet je de emoties van je personage immers ook nog combineren met zang en dans. Dat maakt het uiteraard nog moeilijker, maar dat betekent ook dat de uitdaging nog groter is en dat is voor mij dan weer een extra stimulans om er volop voor te gaan. Een hoofdrol in musicals zoals 'Annie' of 'The Sound of Music' is toch wel een droom. Ik zie echter wel wat er uit de bus komt. Ik doe het graag en ben ervan overtuigd dat mijn carrière op de planken nog jaren kan verder gaan", besluit Nikita. (JG)