November 2007, meester Philip Ghekiere is klaar met zijn werk in het dan nog gloednieuwe Kortrijkse gerechtsgebouw aan de Beheerstraat en wil terug naar zijn kantoor in de Koning Albertstraat. Zoals gewoonlijk wil hij die paar honderd meter te voet afleggen. Omdat het licht gevroren en een beetje glad is, kijkt hij goed uit. Dat mag helaas niet baten. Na enkele stappen komt de advocaat zwaar ten val op een van de grote grijze tegels van het plein voor het gebouw. Gevolg: een complexe dubbele beenbreuk en bijna vier maanden bedrust. Omdat niet veel later blijkt dat hij lang niet de enige is die er die grond van iets te dichtbij zag, spant hij een zaak aan tegen de Regie der Gebouwen, de vastgoedbeheerder van justitie en de federale overheid. Mét succes, hij sleept een veroordeling en een schadevergoeding in de wacht. Maar wat blijkt? Bijna dertien jaar later is er nog niks veranderd. Of toch, het plein ligt er nu nog meer verloederd bij en enkele personeelsleden hingen zelfgemaakte bordjes op met daarop 'Opgepast! Voorplein in slechte staat! Permanente gladheid!'.
...

November 2007, meester Philip Ghekiere is klaar met zijn werk in het dan nog gloednieuwe Kortrijkse gerechtsgebouw aan de Beheerstraat en wil terug naar zijn kantoor in de Koning Albertstraat. Zoals gewoonlijk wil hij die paar honderd meter te voet afleggen. Omdat het licht gevroren en een beetje glad is, kijkt hij goed uit. Dat mag helaas niet baten. Na enkele stappen komt de advocaat zwaar ten val op een van de grote grijze tegels van het plein voor het gebouw. Gevolg: een complexe dubbele beenbreuk en bijna vier maanden bedrust. Omdat niet veel later blijkt dat hij lang niet de enige is die er die grond van iets te dichtbij zag, spant hij een zaak aan tegen de Regie der Gebouwen, de vastgoedbeheerder van justitie en de federale overheid. Mét succes, hij sleept een veroordeling en een schadevergoeding in de wacht. Maar wat blijkt? Bijna dertien jaar later is er nog niks veranderd. Of toch, het plein ligt er nu nog meer verloederd bij en enkele personeelsleden hingen zelfgemaakte bordjes op met daarop 'Opgepast! Voorplein in slechte staat! Permanente gladheid!'. "Onbegrijpelijk en ongehoord", noemt de man het zelf. "Enkele weken geleden hoorde ik van de mensen aan het onthaal dat er opnieuw iemand gevallen was. Ik houd er trouwens nog steeds de bijnaam van 'eerste slachtoffer van het gebouw' aan over." Wat rondvragen bij (oud)-gebruikers van de rechtbank leert ons dat Philip inderdaad het eerste, maar lang niet het laatste slachtoffer was van het voorplein. Ondertussen zorgen losse brokken beton en diepe plassen er voor meer gevaar dan gladheid. "Maar dat is nog lang niet alles", vertellen twee (oud)-gebruikers van het gebouw ons. Ze gaan akkoord om ons rond te leiden, maar willen niet met naam en toenaam in de krant. "De problemen slepen al lang aan en mensen die hun beklag doen worden hogerop scheef bekeken", klinkt het. "Als mensen heelhuids over het plein geraken, komen ze beneden aan het onthaal. Hier zie je duidelijk barsten in verschillende tegels", toont een van onze getuigen. "En hier aan het raam ligt een dweil, want er komt water naar binnen. En dan hier, aan die grote steunpilaren, zie je die grote barsten die niet geverfd zijn? Dat komt omdat ze daar helemaal niet horen te zijn. Het gebouw zet uit", klinkt het verontwaardigd. De schade is nog duidelijker op de tweede verdieping, waar sommige ramen niet meer open en dicht kunnen omdat de kozijnen te veel verschoven zijn. Ook daar zitten er grote barsten in de muren. Een tegel is zelfs in twee gekraakt en komt nu recht omhoog. "Zie je die strookjes op die barsten?" vraagt een van de medewerkers. "Dat zijn metertjes, ze hangen hier pas zes maanden en waren bedoeld om ons gerust te stellen. Maar vooral op de tweede verdieping hebben we ze de laatste maanden enorm zien uitslaan. Sommige tot twee hele centimeters. Dat lijkt niet veel, maar op een immens gebouw dat amper zestien jaar oud is, is dat toch niet normaal? Er is dus wel wat ongerustheid onder collega's, ja. Want wie zegt dat het gebouw er niet plots de brui aan zal geven? Er is nog geen enkel onderzoek gedaan. En dan kondigt justitie nog aan dat ze zullen investeren in gevangenissen. Natuurlijk zet dat kwaad bloed."Christian Lauwerys (49) van de christelijke vakbond ACV bevestigt dat veel medewerkers met vragen zitten. "We hebben bovendien ook weet van een aantal ongelukken en dat kan natuurlijk niet. Onze mensen moeten zich veilig voelen. Al denk ik nu persoonlijk niet dat het gebouw onmiddellijk naar beneden zal komen."Toch wil Christian proberen om de verschillende vakbonden te verenigen. Op die manier hoopt hij sterker te staan als hij het probleem aankaart op een volgende bijeenkomst met de Regie der Gebouwen. Zij zijn verantwoordelijk voor het gebouw in de Beheerstraat.De rechtbank in Kortrijk is niet het enige gebouw van justitie in onze provincie dat met problemen kampt. Zo werd onlangs vastgesteld dat het oude gerechtsgebouw van Ieper niet meer stabiel is. Het gerechtsgebouw in Brugge kampt dan weer met betonrot en heeft een volledige renovatie van het dak nodig. Het oude gerechtsgebouw van Kortrijk ten slotte, in de Burgemeester Nolfstraat, is er wellicht het slechtst aan toe. Daar moet zelfs het buitenschrijnwerk dringend vervangen worden. Sommige ramen sluiten er alleen nog met een touwtje en alhoewel de nieuwe al besteld en geleverd zijn, laat de installatie op zich wachten. Van wifi is er, ondanks de grote vraag, nog steeds geen sprake. Nochtans moeten de gebouwen nog even mee. Van een tweede nieuwbouw achter de eerste, een idee dat oud-burgemeester Stefaan De Clerck nog lanceerde, is ondertussen geen sprake meer.