Na 35 jaar nog geen spoor van drie Oostendse vissers: “De zee werd hun graf”

© Jeffrey Roos
Jeffrey Roos
Jeffrey Roos Medewerker KW

Drie Oostendse vissers kozen 35 jaar geleden het zeegat vanuit Oostende, niet wetende dat ze nooit meer zouden terugkeren. Tot vandaag blijft de familie nog steeds achter met vragen, want de drie werden nooit teruggevonden.

De drie ervaren vissers, Wilfried Zwertvaegher (33), Luc Deley (21) en Ronny Deley (26), voeren op 4 januari 1987 de haven van Oostende uit. Het zou meteen hun laatste keer zijn. Het drietal kende de woelige baren van de Noordzee dan wel, maar die dag stond er een hevige wind. Wilfrieds zus, Marianne, was op dat moment 31 jaar. “Nadat ik mijn café om 1 uur ’s nachts had gesloten, zag ik bij mijn mama, die op twee huizen van mij vandaan woonde, nog licht branden”, herinnert Marianne zich nog alsof het gisteren was.

Brokstukken

“Dat vonden wij vreemd, want dat was niet van mama’s gewoonte. Daarom zijn we gaan aanbellen en toen bleek dat mijn broer al van ’s middags vermist was. Mama was aan het waken bij de telefoon in de hoop dat ze nieuws zou krijgen.”

Het laatste contact met de drie vissers was op 4 januari 1987 omstreeks 14 uur. “We zijn de hele nacht bij mama gebleven”, gaat Marianne verder. “Een maand lang heeft men gezocht, maar zonder resultaat. Tot er op een dag brokstukken van het schip gevonden werden. Maar van mijn broer en de twee andere vissers geen spoor. Voor mijn ouders was het een harde klap. Ze zijn het nooit meer te boven gekomen. Je zoon verliezen, maar hem geen deftig afscheid kunnen geven: dat knaagt.”

Mijn ouders hebben zich tot hun dood afgevraagd wat er gebeurd is

De ouders van Wilfried en Marianne zijn ondertussen overleden, maar tot hun dood kregen ze nooit antwoorden. Die antwoorden blijven ook nu, 35 jaar later, nog steeds uit. “Het stormde die dag en mijn broer en zijn vrienden zouden met het schip naar binnen varen, maar eerst moesten de uitgegooide netten nog opgehaald worden. Vermoedelijk is het daar misgelopen. Men denkt dat het schip gekapseisd is doordat de lading vis door de storm naar een kant was geschoven. Ook ik denk er nog vaak aan. Ik heb geregeld nachtmerries waarbij ik droom dat Wilfried op de deur klopt en binnenkomt. Maar diep vanbinnen weet ik dat dat nooit meer het geval zal zijn. Wilfried is er niet meer, alleen hebben we nooit zijn lichaam te zien gekregen.”

Verhalen

Jill Duyck, dochter van Marianne, was op het moment van het ongeval amper vier jaar. “De twee andere vissers waren neven van mijn man”, zegt ze. “Zelf herinner ik me er amper nog iets van, maar ik ken natuurlijk de vele verhalen. Het blijft jammer dat mijn nonkel en de neven van mijn man nooit een deftig graf hebben kunnen krijgen. De zee is hun graf geworden.”

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.