"Twee weken geleden, op 30/10/2020, ben ik er 40 geworden. 30 en 10 vormen samen 40. 20 en 20 ook. (lacht) Als sinds mijn geboorte is het een traditie dat we mijn verjaardag op reis vieren. Dit jaar is de eerste keer dat het niet kan doorgaan. Ondanks deze moeilijke coronasituatie heeft mijn gezin er toch een schitterende dag van gemaakt. Zo hingen ze een grote sticker aan mijn wagen, hadden ze speciale T-shirts gemaakt... Echt leuk!"
...

"Twee weken geleden, op 30/10/2020, ben ik er 40 geworden. 30 en 10 vormen samen 40. 20 en 20 ook. (lacht) Als sinds mijn geboorte is het een traditie dat we mijn verjaardag op reis vieren. Dit jaar is de eerste keer dat het niet kan doorgaan. Ondanks deze moeilijke coronasituatie heeft mijn gezin er toch een schitterende dag van gemaakt. Zo hingen ze een grote sticker aan mijn wagen, hadden ze speciale T-shirts gemaakt... Echt leuk!""Met een nicht ben ik per toeval bij die jeugdvereniging van het Rode Kruis gerold en daar ben ik blijven plakken. Helaas bestaat die jeugdvereniging niet meer. Op een bepaald moment had ik de maximumleeftijd bereikt, maar er stond geen opvolging klaar. De jeugdvereniging is jammer genoeg doodgebloed. Zelf ben ik nog altijd actief voor het Rode Kruis. Samen met mijn echtgenoot organiseer ik de bloedafnames in Middelkerke en geven we ook jaarlijks een gratis EHBO-cursus voor de inwoners van onze gemeente. Onze oudste zoon heeft nu ook de cursus gevolgd en mag vanaf januari mee. Het zal een gezinsuitstap worden. (lacht) Trouwens, bij die vereniging heb ik mijn man leren kennen.""Binnen de tien jaar was ik inderdaad getrouwd, met Peter Schepens. Mijn man werkte vroeger bij het leger, werkte als technieker aan boord, maar is op zijn 31ste terug naar de schoolbanken om zich om te scholen tot verpleegkundige. De medische wereld heeft hem altijd al aangesproken en van het leger mocht hij zich omscholen. Daarna werd hij verpleegkundige aan boord. Maar maandenlang van thuis weg zijn: dat werd te moeilijk. Zeker met kindjes. Ze dreigden te vervreemden van hem. Vandaar dat hij de keuze maakte om het leger te verlaten. Nu werkt hij op het operatiekwartier van het Henri Serruysziekenhuis in Oostende en helpt ook nog bij de 112 in Middelkerke. En die drie, vier kindjes? Samen hebben we twee zonen. De dag van vandaag is een heel groot gezin niet meer mogelijk, vind ik. Als je ze alles wilt geven, hen wilt laten voortstuderen... We leven helaas in andere tijden. Dat vind ik wel spijtig. Ik had graag wel een groot gezin gewild. Er had gerust nog een kindje bij mogen komen.""Na mijn opleiding heb ik enkele jaren in woonzorgcentrum Alphonse Lacourt in Oostende gewerkt. Tot ik een gastric bypass (maagverkleining, red.) liet uitvoeren. (stilte) Bij de operatie werd een zenuw in de buik geraakt. Daardoor ben ik al tien jaar aan het sukkelen en heb ik voor de rest van mijn leven een pijnpomp in mijn buik. Ik heb helaas mijn droomjob moeten stoppen. Heel jammer, want mijn hart ligt daar nog altijd. Als ik het allemaal op voorhand had geweten, had ik die maagverkleining nooit laten uitvoeren. Nooit. Ik was duizend keer gelukkiger ervoor.""De eerste twee jaar, als je volop vermagert, is dat nog leuk. Maar dan begint de miserie: tekort aan vitaminen en ijzer, vermoeid zijn, niet kunnen eten wat je wilt, druk op het gezinsleven... Ook zij lijden eronder. Samen op restaurant gaan: dat lukt niet meer. Vorig jaar woog ik nog amper 55 kilogram en moest ik naar een eetherstelziekenhuis gaan om opnieuw te leren eten...""Blijkbaar was ik daar toen mee bezig. Raar, hé. Als je dan bedenkt in welke tijden we nu zitten... Weet je nog in 2000? De wereld zou vergaan. Alles zou uitvallen, het hele land zou platliggen. 's Anderdaags stonden we op en was er niets aan de hand. Maar nu, twintig jaar later, ligt het hele land wel plat. Wij houden ons echt heel strikt aan onze bubbel. Elke dag kussen we onze handjes dat er niemand van ons vieren besmet is geraakt. Ik ben een risicopatiënt, mijn man zit een hele dag bij dat beestje, onze oudste zoon volgt verzorging en loopt stage in rusthuizen. We staan er heel dicht bij, maar hebben het gelukkig zelf nog niet gehad.""Dat is nog altijd zo. Ik wil dat mijn huishouden in orde is. Doordat ik ziek ben, voel ik me deels schuldig tegenover mijn echtgenoot omdat ik niet kan werken. Dan wil ik maken dat thuis zeker alles tiptop in orde is. Maar ik heb ook geen zittend gat.""Ik kijk nog altijd wel de kat uit de boom, maar ik ben daarin wel veranderd. Ik heb er mee leren omgaan. Als kind ben ik veel gepest geweest omdat ik zwaarlijvig was. Dat heeft een enorme impact op me gehad. Door mijn relatie, door iemand graag gezien worden, onze kinderen... Het is aan hen dat ik me telkens optrek om te blijven vechten. Ik ben er altijd voor hen en zij zijn er altijd voor mij. Nu, op mijn veertigste, hoop ik dat ik nu eens tien betere jaren tegemoet mag gaan."