Mieke Vanlauwe is weduwe, Joost Levrouw is weduwnaar. Joost verloor zijn echtgenote Monika De Coninck op 19 februari 2014 na een strijd tegen kanker. Monika zou een maand later 50 jaar worden. Ze hebben samen drie kinderen: Isa, Wannes en Thea. Ze waren bij het overlijden van hun mama tussen 17 en 21 jaar.
...

Mieke Vanlauwe is weduwe, Joost Levrouw is weduwnaar. Joost verloor zijn echtgenote Monika De Coninck op 19 februari 2014 na een strijd tegen kanker. Monika zou een maand later 50 jaar worden. Ze hebben samen drie kinderen: Isa, Wannes en Thea. Ze waren bij het overlijden van hun mama tussen 17 en 21 jaar.Miekes echtgenoot Hans Vanhauwaert overleed op 29 juni 2012, ook aan kanker. Hij was slechts 43 jaar. De muziekleerkracht uit Gullegem gaf onder meer les aan de Torhoutse Middenschool Sint-Rembert. Mieke en Hans hebben twee kinderen: Janne en Jitse. Ze waren op dat ogenblik 18 en 14 jaar.Mieke, coördinator in Middenschool Lichtervelde, verhuisde vier maanden geleden vanuit haar thuisbasis Gullegem naar de Burgemeester Callewaertlaan in Lichtervelde, om samen met haar Joost een nieuwe start te nemen in een nieuwe thuis. De relatie van Mieke en Joost werd onlangs bezegeld. Ze lieten hun relatie op 21 september zegenen voor de kerk. "Een zegening is niet hetzelfde als een huwelijk, maar toch vonden we het belangrijk om dat te laten doen, onder meer omdat ik heel gelovig ben", begint Joost. "We hebben een feest gegeven en een deel van het geld dat we kregen als huwelijkscadeau, wilden we schenken aan Saying Goodbye, omdat onze kinderen heel veel steun hebben gehad aan deze vzw. Mieke en ik zijn allebei onze partner verloren en net als voor onszelf, was het ook voor onze kinderen niet evident om zo verder door het leven te gaan." "Aan wat vzw Saying Goodbye gedaan heeft voor onze kinderen, hebben wij zelf veel steun gekregen. Net daarom vonden we het belangrijk om net die dag een stukje van ons huwelijkscadeau aan Saying Goodbye te geven. Het is onze vorm van dankbaarheid en het paste perfect op deze dag. Een dag waarop ook onze overleden partners herdacht werden."Saying Goodbye, een vzw uit Bissegem, doet aan rouw- en verliesbegeleiding, brengt lotgenoten bij elkaar en organiseert rouwkampen voor kinderen, jongeren, jongvolwassenen en ook gezinnen. Zo kunnen zij steun en erkenning vinden bij elkaar. "Vier van onze kinderen zijn bij Saying Goodbye in therapie geweest en doen dat zelfs nog altijd. We ervaren dat ze daar veel steun aan hebben en hadden, want op die manier komen ze in contact met lotgenoten, mensen die hen begrijpen. We voelen dat ze daar echt wel deugd van hebben", pikt Mieke in. "Tijdens de rouwkampen krijgen de kinderen een halve dag therapie en een halve dag spel. De begeleiders krijgen zelf ook therapie. Een hechte groep lotgenoten. Ondertussen zijn onze kinderen zelf ook begeleider geworden.""Het is heel moeilijk om je eigen kinderen op te vangen in de rouw. Bij momenten gaat het je petje zelfs te boven. Er zijn moeilijke momenten en crisissituaties en dan weet je soms niet hoe je moet reageren. Saying Goodbye geeft daar mee een antwoord op.""Mieke en ik hebben veel medeleven ontvangen na het overlijden van onze partner, maar op het moment dat je partner sterft, kom je in een situatie waarin je je na korte tijd moet herpakken", zegt Joost. "Er zijn heel veel organisaties die veel doen voor de mensen die ziek zijn en hun entourage, maar als ze sterven en de begrafenis is voorbij, dan zijn er nog weinig organisaties waarop je kunt terugvallen. Dat hebben wij gemerkt. We hebben zelfs moeite gehad om iets of iemand te vinden om ons te helpen. En wij zijn niet de enige die dat probleem hadden; er zijn veel mensen die echt niet weten waar ze terecht kunnen. Ook wij zijn via-via terecht gekomen bij Saying Goodbye."Ook Mieke en Joost leerden elkaar kennen als lotgenoten, al was dat niet door Saying Goodbye. Later werden ze een koppel. "Ik had nooit gedacht dat ik dit nog zou meemaken. Al zal het nooit hetzelfde zijn als die eerste relatie", vervolgt Joost. Mieke: "Wij hadden allebei een heel goeie relatie met onze partner. Het is van mij zeven jaar geleden, van Joost vijf jaar geleden dat we onze partner verloren. De mensen zien ons nu wel als een gelukkig koppel, toch hebben we nog dikwijls verdriet en blijven we hen missen. Dat weten we van elkaar en we spreken daarover met elkaar. Ook de kinderen vinden het fijn om nog over hun mama en papa te kunnen babbelen. Joost en ik hebben het geluk dat we samen een nieuwe start kunnen nemen en dat het ons gegund is door onze kinderen en onze omgeving."Info: www.saying-goodbye.be.