Maandagochtend, elf uur. Michel Dhaene uit het Oost-Vlaamse Aalter-Poeke vat zijn werkdag aan en komt zijn collega's van de middagshift aflossen. Zij werken van zeven tot drie, de late ploeg met Michel begint om elf uur en werkt tot zeven uur. Al negen jaar lost de 61-jarige Michel Dhaene schepen bij het veevoederbedrijf, aan ervaring dus geen gebrek. Een uur na het begin van zijn shift stapt Michel op een ladder om af te dalen in het ruim van het schip.
...

Maandagochtend, elf uur. Michel Dhaene uit het Oost-Vlaamse Aalter-Poeke vat zijn werkdag aan en komt zijn collega's van de middagshift aflossen. Zij werken van zeven tot drie, de late ploeg met Michel begint om elf uur en werkt tot zeven uur. Al negen jaar lost de 61-jarige Michel Dhaene schepen bij het veevoederbedrijf, aan ervaring dus geen gebrek. Een uur na het begin van zijn shift stapt Michel op een ladder om af te dalen in het ruim van het schip. "Na het lossen van de grondstoffen, wat gebeurt met een grote zuigslang, is het de gewoonte dat het ruim van het schip wordt schoongemaakt door een van onze medewerkers", legt Dirk De Baets, managing director bij Depré Voeders uit. De ladder kwam van de schipper: "Want die kent namelijk best zijn schip en weet hoe de zaken stevig bevestigd moeten worden. Veel schepen hebben een verschillende diepte, dus de ladder verschilt bij elk schip. De ladder werd door de schipper nog eens vastgezet", vertelt Dirk De Baets. Maar net daar liep het voor Michiel Dhaene fout.Vijf treden verder naar beneden kijkt Michel Dhaene even op. De ladder waarop hij stond, ligt nog steeds vast aan de bovenkant van het schip. Onderaan steunt de ladder op de metalen bodem van het ruim. Een fractie van een seconde later knapt het touw waarmee de ladder vasthangt. Michel probeert de bovenkant van het schip nog te grijpen om zich op te trekken, maar voelt de rand tussen zijn vingers wegglippen. Vier meter verder belandt de arbeider op de vloer van het ruim."Maar ik verloor nooit het bewustzijn", getuigt Dhaene. "Een van mijn collega's met EHBO-ervaring daalde zo snel mogelijk het ruim in. Hij bleef bij mij en sprak me toe, 'Alles komt in orde Michel, de ambulanciers zullen hier snel zijn!"En dat was ook zo, het team van de spoeddiensten zag al snel dat de toestand van het slachtoffer onstabiel was. Hem naar boven laten klimmen, was dus onmogelijk. Iets later kwam een team van de brandweer met een kraanwagen ter plekke. "Ze hesen me eerst uit het schip, maar daarna moest ik nog op de kade geraken, dat was nog eens vier meter hoger. Maar gelukkig lag ik snel daarna in de ziekenwagen, op weg naar het AZ Sint Lucas in Brugge, want ik voelde toen al dat er iets mis was met mijn heup en schouder." Nog geen anderhalf uur na het ongeval kwam Michel Dhaene de spoeddiensten binnen. Diezelfde dag, rond half zeven 's avonds werd hij voor het eerst geopereerd: "Ze hebben een metalen pin in mijn heup gestoken. Gisterenochtend werd dan mijn schouder aangepakt. Die was ontwricht, maar de dokters zagen op een scan dat er een stukje bot afgebroken was. Een tweede operatie was onvermijdelijk."Een ongeval is nooit ver weg, maar kon de val van Michel vermeden worden? Wellicht weten we dat nooit: "Het touw waarmee de ladder vastgemaakt was, toonde al wat slijtage, maar of dat de schuld van de schipper is, weet niemand. Het was een ongeval dus dat gebeurt nooit met opzet. Had ik een trede hoger gestaan, dan kon ik misschien wél nog de bovenrand van het schip vastgrijpen en me optrekken, wie zal het zeggen?" De verzekering bekijkt de situatie nu verder. Na het ongeval verhoorde de politie zowel de schipper als de preventieadviseur van het bedrijf. "Ik heb al honderden boten gelost, maar deze keer had ik pech", voegt Michel nog toe. Hem wacht nu een lange revalidatie. De schipper uitte eergisteren al een steunbetuiging. "Hij heeft een kaartje meegegeven met een van mijn collega's. Hij is er echt van aangedaan, zo'n dingen doe je nu eenmaal niet met opzet. Het was een ongeval", besluit Michel Dhaene.