Een ijzersterke conditie, een vlijmscherpe wilskracht en een snuifje gestoord. Het is het gemiddelde profiel van de OCR-atleten. Bekend als zijnde de moeilijkste en meest uitdagende obstakelrace ter wereld, hoeft het niet te verbazen dat dit geen event voor doetjes is. "Het was niet mijn eerste wereldkampioenschap", klinkt het bij een uitgeputte maar tevreden Yves. "Na Canada in 2017 en Londen in 2018 keerde ik dit jaar opnieuw terug naar de Engelse hoofdstad, in een poging mijn rangschikking van vorige jaren te verbeteren. Het werd een uitdaging van formaat en ik durf zelfs zeggen de lastigste race ooit voor mij."

"Alle spieren verkrampten"

Een nieuwkomer is Yves absoluut niet, maar toch leerde hij zijn eigen grenzen kennen dit weekend. "Ik train keihard maar ik luister ook naar mijn lichaam", gaat hij verder. "Dat is cruciaal wanneer je je eigen grenzen wil aftasten om ze nadien te verleggen. Een jaar lang heb ik dan ook naar dit moment toegewerkt maar toen bemoeide moeder natuur zich ermee".

Vrijdagnacht trokken de hemelsluizen boven Londen volledig open, waardoor de OCR-piste werd herleid tot een strafparcours. "Mijn lichaam schreeuwde het uit en iets over halverwege verkrampten zo ongeveer al mijn spieren", vult Yves aan. "Na 3 uur op de tanden bijten en met de finish in zicht blokkeerde ik volledig ter hoogte van obstakel 68. Vijf hindernissen van het einde verwijderd en met 3 uur puur afzien, leek het erop dat ik mijn meerdere had gevonden. Dankzij de supporters, die langs het parcours de longen uit hun lijf schreeuwden, kon ik me mentaal toch nog pushen. Ik had de laatste reserves van mijn lichaam gevonden en ik sleurde mezelf naar de aankomst."

69 % opgaves

Dat Yves niet overdrijft, blijkt al snel wanneer we de resultaten raadplegen. 2.525 deelnemers verschenen aan de start, waarvan er 559 ook daadwerkelijk het einde haalden. "69% opgaven, een ongezien cijfer" sluit Yves af. "Het toont aan hoe aartsmoeilijk dit wereldkampioenschap was. Je moet rekening houden dat die 2.525 deelnemers ook geen zondagslopers zijn. Die mensen behoren in hun land tot de allerbeste en dan word je hier geconfronteerd met een slopend parcours. Ik kon mezelf op de 25ste plaats rangschikken, op een totaal van meer dan 2500 deelnemers. Niet slecht voor een oude rakker als ik!"

Uitgeput, versleten en gesloopt maar toch kijkt Yves al vooruit. "Het volgende WK vindt plaats in de Verenigde Staten, dus dat wordt niet alleen een lichamelijke maar ook een financiële uitdaging", laat hij weten. "Volgende maand staat het Belgisch kampioenschap op het programma en volgend jaar ook het Europese in de Dolomieten. Eerst ga ik wel een week rusten en ontstekingsremmers slikken zodat mijn lichaam kan herstellen. Nu lijkt het wel alsof ik net uit een betonmixer kom."