Door Christophe Lefebvre
...

Door Christophe LefebvreVerkleumd van de kou en ingepakt met een aantal truien en een dikke jas start Kurt zijn dramatisch verhaal. "Na een lange relatie besloten mijn vriendin en ik uit elkaar te gaan" zucht hij. "Ik ging dan ook op zoek naar een woning, een thuis voor mijn zoontje en mezelf. We vonden al snel iets klein en betaalbaar in de Ambachtenstraat, het moet rond juni vorig jaar zijn geweest. Ik was ervan overtuigd dat het leven mij opnieuw toelachte, maar na enkele dagen begonnen de problemen."Die problemen, onzichtbaar maar aanwezig, waren de start van een heuse kettingreactie. "Al van in het begin dat we hier woonden, merkten vrienden en familie op dat niet alleen veel tegels in de huiskamer los lagen maar dat er eveneens een gasgeur in huis hing. Dat van die tegels had ik ook al gezien, maar met mijn bescheiden middelen (Kurt leeft met een invaliditeitsuitkering, red.) was ik tevreden met wat ik had. Die gasgeur, die had ik zelf nooit geroken. Het was zomer, het was warm en mijn achterdeur stond steeds open. Zo kon de kat binnen en buiten lopen. Op 28 juli kreeg ik van familie opnieuw de opmerking dat het rook naar gas in huis en deze keer merkte ik het zelf ook op. We belden naar Eandis zodat ze konden speuren naar de bron van het gas."De vaststellingen van Eandis waren dan ook vernietigend. "Het duurde misschien alles samen een 20-tal minuten eer de technieker terug naar zijn vrachtwagen trok, grote sleutels tevoorschijn toverde en de gastoevoer volledig dicht draaide. De woning had een gigantisch gaslek, onder de vloer, en de volledige installatie werd meteen afgekeurd. Het verklaarde ook waarom de tegels volledig los lagen, het lek had alles kapot gemaakt. Op dat moment was het alsof mijn wereld instortte. Wat moest ik nu doen?"Dergelijke schade en problemen vallen, bij huurwoningen, onder de verantwoordelijkheid van de eigenaar. Daar ving Kurt echter bot. "Via het immokantoor werd contact genomen met de eigenares, maar die was kort van stof. 'Ik steek geen frank in dat huis en als het hem niet aanstaat moet hij maar vertrekken', was het antwoord. Daar stond ik dan. Geen verwarming, geen warm water, geen mogelijkheid om eten te maken en een zoontje om voor te zorgen. Het immokantoor raadde mij aan een aangetekend schrijven te sturen naar de eigenares, wat ik tot twee keer toe deed, maar die haalde ze gewoon niet op."Ondertussen bleef de buitentemperatuur zakken en werd de situatie binnenshuis steeds schrijnender. "Om toch enigzins warm te hebben gebruikten we een butanette, een verwarmingstoestel met een gasfles, maar dat hielp uiteindelijk ook allemaal niet meer. Mijn zoon verblijft nu bij zijn moeder, want zonder verwarming of warm water is het geen leven."De genadeklap volgde begin januari. "Nog voor ik de derde en noodzakelijke aangetekende brief kon verzenden, stond een deurwaarder aan de deur. De woning moest vrijgemaakt worden en hoewel ik steeds mijn huur heb betaald, moest ik vertrekken. Mijn meubels zijn in bewaring bij de gemeente en ik, ik kan helemaal nergens heen. Ik heb een paar dagen in de tunnel onder het station van Kortrijk geslapen, maar nu woon ik in mijn wagen. Het ergste van dit alles is dat ik dacht dat ik de woning moest verlaten vanwege het gaslek, maar ik merkte recentelijk op dat de woning opnieuw te huur staat, via een ander agentschap."Kurt klopte aan bij het OCMW, maar dat draaide uit op een sisser. "Men is van mening dat ik kan huren op de private markt en dat ze niet kunnen helpen. Maar als alleenstaande man die leeft van een uitkering, is dat onbegonnen werk. Niemand wil aan mij verhuren. Ze waren zelfs zo eerlijk te zeggen dat ik wel geholpen was geweest, indien de woning was afgebrand. Misschien moest ik het maar in brand gestoken hebben? Ik ben ten einde raad en ik voel me in de steek gelaten."Bij het OCMW van Menen kregen we te horen dat het dossier van Kurt Foulon gekend is, maar dat ze vanwege het beroepsgeheim nooit over individuele dossiers uitspraken doen.