"Van de eerste dag dat ik bij mijn vrouw was tot nu, heb ik altijd alle documentatie rond reizen, uitstappen, schoolleven en familiefeesten verzameld in deze albums", wijst oud-schooldirecteur Dirk Plasschaert de vele boeken in zijn werkkamer aan. "Het vergaren beperkt zich niet enkel tot foto's, maar ook geboorteakten en -kaartjes, reisverslagen en familiegebeurtenissen krijgen hun plaats, hier en daar doorspekt met familiegebonden verzen die ik erbij geschreven heb. Eigenlijk zorg ik zo voor het collectieve geheugen van de familie. Ik ben de enige die dat doet en men is blij als ik bij een gebeurtenis een trouwfeest, jubileum of sterfgeval zo'n familiekroniek als aandenken kan meegeven. Er is zelfs altijd nog een mogelijkheid om er dingen bij te noteren, want het leven gaat tenslotte verder."
...

"Van de eerste dag dat ik bij mijn vrouw was tot nu, heb ik altijd alle documentatie rond reizen, uitstappen, schoolleven en familiefeesten verzameld in deze albums", wijst oud-schooldirecteur Dirk Plasschaert de vele boeken in zijn werkkamer aan. "Het vergaren beperkt zich niet enkel tot foto's, maar ook geboorteakten en -kaartjes, reisverslagen en familiegebeurtenissen krijgen hun plaats, hier en daar doorspekt met familiegebonden verzen die ik erbij geschreven heb. Eigenlijk zorg ik zo voor het collectieve geheugen van de familie. Ik ben de enige die dat doet en men is blij als ik bij een gebeurtenis een trouwfeest, jubileum of sterfgeval zo'n familiekroniek als aandenken kan meegeven. Er is zelfs altijd nog een mogelijkheid om er dingen bij te noteren, want het leven gaat tenslotte verder.""Ik doe dit al een tijdje", verklaart Dirk Plasschaert. "Elk jaar op 28 oktober, mijn verjaardag, geef ik voor mezelf een nieuw boek uit. Toen ik 80 jaar werd, was ik blij dat ik die gezegende leeftijd mocht bereiken. Want als ik de leeftijden van mijn overleden ouders, grootouders, broers en schoonbroers bekeek, dan bleek dat zij maar gemiddeld 68 jaar werden. 80 jaar worden, was voor mij een gelegenheid om het een en ander neer te schrijven over wat er in mijn leven is gebeurd. (glimlacht) Het is geen heiligverklaring. Het is gewoon zeggen wat ik gedaan heb in mijn leven.""We hebben een grote familie. Ik kom uit een gezin van zes, mijn vrouw uit een gezin van acht. Samen hebben we vijf kinderen en 15 kleinkinderen en er zijn er 33 die nonkel tegen mij moeten zeggen", zegt Dirk, terwijl hij een zwaar boek van het rek haalt. "Dit boek weegt 2,5 kg. Ik heb het Mijn oorlog genoemd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was ik tussen de 7 en 12 jaar. Een leeftijd waarop men veel opneemt. Mijn oorlogsjaren heb ik geïllustreerd met documenten, foto's en uittreksels uit kranten en tijdschriften. De meest tragische oorlogsgebeurtenis in Oostkamp de twee vliegtuigbommen die op 27 maart 1942 op de gebouwen en in de tuin van de zusters Maricolen vielen staat ook beschreven. Acht meisjes en twee kloosterzusters werden gedood door friendly fire. Op het moment dat het gebeurde, liep ik door de Schooldreef. Ik heb ook nog enkele brieven van Duitse soldaten die in ons ouderlijke huis ingekwartierd zaten.""Tijdens mijn actieve leven stond ik aan de wieg van veel organisaties of was ik actief in het bestuur. Dan denk ik vooral aan de Jeugdmuziekschool, de parochieraad, de Cultuurraad, de Straatnamencommissie, het Open Monumentendagcomité, het Davidsfonds, de Gezinsgroep, de Gezinsbond, zangkoor Jubilate, De Vrienden van het orgel, Neos, Oosterkoren, de heemkundige kring, Eurocomité en buurtcomité Zwartegat. Alles wat ik in die periode deed, is terug te vinden in deze boeken. Uiteraard heb ik ook aandacht besteed aan mijn professionele leven als onderwijzer en later als directeur van het Sint-Leocollege en de Sint-Pietersschool. Met de familie heb ik 60 privéreizen gemaakt. Als ik een van de boekjes opensla, komen er onmiddellijk weer heel wat herinneringen naar boven.""Naast de familieboeken van de familie Verlinde, Plasschaert en Verheye verzamel ik als hobbyist nog klokjes en belletjes en heiligenbeeldjes. Ook het knippen van papieren kerststalletjes als alternatief voor die kitscherige Kerstmannen aan de dakgoot was een van mijn initiatieven die tot enkele tentoonstellingen leidde." "Verder publiceerde ik nog 66 artikels in het gemeentelijk tijdschrift De Merel en 60 parochiebabbels in Kerk en Leven, samen met een aantal artikels over abdijtoerisme. Alles heb ik laten bundelen in grote boeken. De mensen die na mij komen en in onze gemeente geïnteresseerd zijn, zullen hier ongetwijfeld nog een vette kluif aan hebben", lacht Dirk, die in 2000 van de gemeente de Gouden Merel van Cultuur kreeg. In 2008 werd hij de eerste Oostkampse Krak, een wedstrijd die jaarlijks door De Krant van West-Vlaanderen wordt georganiseerd. Dirk sluit af met een van zijn frustraties als verzamelaar: "Als men ergens aanwezig is, is men ook elders afwezig. Soms jammer." (PH)