Extreme uitdagingen zijn de peper en zout in het bestaan van Matthieu Bonne (25) uit Bredene, beroepshalve redder in het Olympisch Lagobad in Brugge. Na een vakantie op Bali ontdekte hij het bergbeklimmen. "Ik trok er totaal onvoorbereid de Rinjani (3.726 m) op en ben uitgeput naar beneden gesukkeld, maar had op een vreemde manier wel genoten van de fysieke inspanning." Matthieu zou niet veel later ook de Mont Blanc en de iconische Mount Fuji in Japan veroveren.
...

Extreme uitdagingen zijn de peper en zout in het bestaan van Matthieu Bonne (25) uit Bredene, beroepshalve redder in het Olympisch Lagobad in Brugge. Na een vakantie op Bali ontdekte hij het bergbeklimmen. "Ik trok er totaal onvoorbereid de Rinjani (3.726 m) op en ben uitgeput naar beneden gesukkeld, maar had op een vreemde manier wel genoten van de fysieke inspanning." Matthieu zou niet veel later ook de Mont Blanc en de iconische Mount Fuji in Japan veroveren. In 2018 stortte de Bredenaar zich op een nieuwe uitdaging, ditmaal in de woestijn. "De Marathon des Sables is een van de zwaarste ultralopen ter wereld: 250km in 6 dagen door de zandvlaktes van Marokko." Matthieu liep een toptijd, ondanks een voorbereiding van amper tien maanden. "Het strand is dichtbij hier in Bredene, dus ik kan uitstekend in het zand lopen", merkte de Bredenaar toen laconiek op. "Ik kick op uitdagingen en ben een beetje verslaafd aan zware fysieke inspanningen."Het bewijs hiervan volgde op het einde van datzelfde jaar in Perth (Australië) waar de ultrasporter, bij zijn collega's intussen bekend als Super Matt, een Iron Man-triatlon afwerkte. Goed voor 3,86km zwemmen, 180,2km fietsen en 42,95km lopen. Lang nadenken over de volgende uitdaging moest Matthieu na zijn thuiskomst niet: Hij zou het Kanaal overzwemmen. De overtocht tussen Dover en Wissant, waar Matthieu maandag aan wal kwam, telt in rechte lijn 33 kilometer. Matthieu zwom er maar liefst 56. "We wilden zondag bij dood tij vertrekken. Dan is er minder stroming. Maar door problemen met de boot vertrok ik finaal bij springtij. De veel sterkere stroming zadelde me met heel wat extra kilometers op", verklaart hij. "Soms moest ik versnellen, omdat ik te dicht bij de shipping lane kwam of de stroming me letterlijk ter plaatse deed zwemmen."Stefaan Maene had hem de voorbije maanden nochtans niet gespaard. "Op stage in Oostenrijk had ik in 7 dagen 94 kilometer gezwommen, in ijskoud water. De week daarop lag ik soms tot 12 uur in zee. Ik haspelde op een dag 31km af en kreeg 351 kwallen op mijn weg. Allé, het waren er meer, maar na 9uur ben ik gestopt met tellen. Ik werd 15 keer door zo'n diertje gestoken."'s Nachts zwemmen viel Matthieu het zwaarst. "Je bent dan compleet gedesoriënteerd. Het was echt aftellen tot de zon opkwam. Om de twintig minuten kreeg ik voeding toegestopt. Op den duur werden dat aanknopingspunten, die me mentaal overeind hielden.""Bizar was dat ik na 10 uur zwemmen plots Cap Gris Nez meende te zien. Onmogelijk natuurlijk, want nog veel te veraf. Het was als een fata morgana in de woestijn. En 3 uur voor het einde kreeg ik last in mijn schouder. Niet verwonderlijk na enkele duizenden armslagen. Maar het moment dat je weer voet aan wal zet, valt dat meteen van je af. Een onbeschrijflijk gevoel."En nu? "Er wachten nieuwe uitdagingen", verzekert Matthieu. "Ik hou mijn droom om ooit de Mount Everest te beklimmen warm. In afwachting ligt er nog een nieuw projectje op de plank, maar dat hou ik nog even voor mezelf. Misschien ga ik ook wel verder in het langeafstandszwemmen. Ik wil nog enkele historische prestaties neerzetten. Nog zottere dingen doen. Iets doen waarin ik de pionier word. Maar eerst nog even rusten..."(MM)