Dertig jaar geleden kwam de toen 22-jarige Marc Bruyneel bij de brandweer van Aarsele terecht. "Het was een idee van een vriend, die ook brandweerman wilde worden. Ik vond het fijn om te weten dat ik hulp zou kunnen bieden en het was natuurlijk ook wel een avontuur. Zo ben ik meteen bij de brandweer van Aarsele terechtgekomen."
...

Dertig jaar geleden kwam de toen 22-jarige Marc Bruyneel bij de brandweer van Aarsele terecht. "Het was een idee van een vriend, die ook brandweerman wilde worden. Ik vond het fijn om te weten dat ik hulp zou kunnen bieden en het was natuurlijk ook wel een avontuur. Zo ben ik meteen bij de brandweer van Aarsele terechtgekomen."Uiteraard moest ook Marc een aantal tests afleggen voor hij als brandweerman aan de slag kon. "Maar eerlijk gezegd waren die tests veel minder intensief dan nu. Uiteraard waren er de sportproeven en ook een medische test. We moesten daarnaast een cursus volgen, maar die was beperkter dan nu. Ik denk 70 of 80 uren les, daarna mochten we starten."Marc had meteen geluk. "De bedoeling was eigenlijk om in het begin wat op de achtergrond te blijven bij interventies, maar na een eerste kleine tussenkomst hadden we meteen een grote woningbrand. Mijn vriend en ik mochten meteen actief meedoen en we waren gedoopt."Dertig jaar lang draaide Marc mee met de Aarseelse brandweer, waar hij intussen de rang van sergeant-majoor bereikte. "Uiteraard heb ik gedurende die jaren heel veel gezien. De branden vergeet ik niet, maar het meest is mij toch een dodelijk verkeersslachtoffer bijgebleven. Een paar uur voordien had ik die persoon nog in levende lijve gezien."Maar na 30 jaar zwaait Marc nu af. "Ik heb behoefte aan wat meer vrije tijd, om andere dingen te doen. De brandweer was een grote opdracht geworden, met veel oefeningen en vergaderingen. De beslissing heeft me wel een paar jaar gekost, maar na een carrière van 30 jaar lijkt me dat toch een mooie afronding."De brandweerpost van Aarsele telt een 26-tal brandweerlieden. "Na al die jaren zijn het vrienden onder elkaar geworden. Een tweede familie, zeg maar. Je laat het gelukkig niet volledig achter, ook straks zal ik nog welkom zijn op de kazerne. Het wordt dus nooit een volledig afscheid. Maar het zal wel raar zijn om niet meer opgeroepen te worden. Ik denk dat ik toch een paar keer zal denken dat ik mijn bieper ergens kwijt ben geraakt. Maar 's nachts uit bed gebeld worden, dát zal ik dan weer niet missen."Als brandweerman heeft Marc de voorbije jaren veel kennis opgebouwd. "Maar je ziet natuurlijk ook veel miserie. Dat helpt wel om de dingen te leren relativeren. Ik ben toch voorzichtiger geworden. Je leert heel goed wat de gevolgen van bepaalde dingen kunnen zijn en daar let je beter op. Aan jongeren die twijfelen om brandweerman te worden, zou ik zeggen dat ze het gewoon moeten doen. Maar je moet wél gemotiveerd zijn en bewust zijn van waar je aan begint. Het is een ervaring die je opdoet, je kan er veel van bijleren, maar het neemt een groot deel van je tijd in beslag."Op 30 juni trekt Marc de deur definitief achter zich dicht. "Een afscheidsfeestje komt er zeker nog, daar mogen de collega's op rekenen. Of ik een nieuwe hobby zal zoeken? Ik denk dat ik eerst nog wat zal genieten van de vrije tijd. Ik heb veel mooie dingen meegemaakt, maar ook pakkende momenten. Gelukkig krijg je er veel dankbaarheid en respect van de mensen voor terug, dat doet toch wel iets."(Lien Depauw)