Het verhaal lijkt onwaarschijnlijk, maar is echt gebeurd. 36 jaar geleden, in 1982, vertrok de Westrozebeekse garagist Maurits Deschacht moederziel alleen naar de Keniaanse hoofdstad Nairobi om er een nieuw leven te starten. "Mijn opa - die ik overigens nog nooit ontmoet of gesproken heb - was toen al even uit elkaar met mijn oma en wilde emigreren. Aanvankelijk had hij het plan opgevat om zijn zoon - mijn papa - en dochter mee te nemen naar Afrika, maar toen mijn oma dat ontdekte, heeft ze de vliegtuigtickets van de kinderen meteen verscheurd", legt Luna uit. "Zo is mijn opa uiteindelijk alleen vertrokken. En nooit meer teruggekeerd."
...

Het verhaal lijkt onwaarschijnlijk, maar is echt gebeurd. 36 jaar geleden, in 1982, vertrok de Westrozebeekse garagist Maurits Deschacht moederziel alleen naar de Keniaanse hoofdstad Nairobi om er een nieuw leven te starten. "Mijn opa - die ik overigens nog nooit ontmoet of gesproken heb - was toen al even uit elkaar met mijn oma en wilde emigreren. Aanvankelijk had hij het plan opgevat om zijn zoon - mijn papa - en dochter mee te nemen naar Afrika, maar toen mijn oma dat ontdekte, heeft ze de vliegtuigtickets van de kinderen meteen verscheurd", legt Luna uit. "Zo is mijn opa uiteindelijk alleen vertrokken. En nooit meer teruggekeerd." Er hangt een zweem van mysterie over het verhaal en binnen de familie wordt er amper over gepraat. "Ik weet dat hij de eerste tien jaar erg regelmatig brieven schreef aan zijn kinderen. Maar toen mijn papa 22 jaar oud was, stopte die enige vorm van communicatie plots. Niemand weet waarom. In die brieven beschreef hij zijn leven en vertelde hij dat hij erg gelukkig was onder de Keniaanse zon. Hij had er ook een eigen garage opgericht en bij een zekere Alexandra Kabuanga weer de liefde gevonden."Maurits beschreef ook hoe hard hij zijn kinderen miste en dat hij de wens uitdrukte om ooit naar België terug te keren. "Dat is er echter nooit van gekomen. Omgekeerd hebben mijn papa en tante ook nooit de oversteek richting Kenia gemaakt."Het stukje familiegeschiedenis wordt zo goed als doodgezwegen. "Ik kende de basis, maar meer ook niet", zegt Luna. "Toen ik zestien jaar oud was, heeft mijn vader er voor het eerst over gepraat. Toen zag ik hem ook voor het eerst in mijn leven huilen. Dat heeft me erg geraakt. Toen heb ik beslist dat ik ooit het fijne wilde weten van deze hele kwestie."Een goeie maand geleden vatte Luna uiteindelijk de koe bij de horens. "Ik zat in bad en het verhaal flitste opnieuw door mijn hoofd", zegt ze. "Een kwartier later had ik in een impulsieve bui mijn ticket naar Nairobi geboekt."Op 15 augustus vertrekt Luna richting Kenia. "Ik blijf er tot en met 30 september en heb één duidelijk doel voor ogen: mijn opa Maurits - of Mister Morris, zoals hij in Nairobi bekend is - vinden. Of dat in levende lijve zal zijn of aan zijn graf, weet ik niet. Wat wel vaststaat, is dat mijn opa niet eens van mijn bestaan af weet. Nu moet Maurits Deschacht tussen de 70 en 80 jaar oud zijn. Het kan dus perfect dat hij nog in goeie gezondheid verkeert, maar voor hetzelfde geld is hij al jaren overleden."De afgelopen maand deed Luna heel wat research en vond ze ook enkele aanknopingspunten. "Van opa's partner Alexandra vond ik een overlijdensbericht uit 2013 terug. Ze overleed op 9 april van dat jaar en werkte bij de Verenigde Naties. Dat wordt dus mijn allereerste halte. Ik heb ook al een lokale journalist gecontacteerd met de vraag om me op weg te zetten en ik zal checken of de postbusadressen, die opa destijds gebruikte, nog op zijn naam staan. Als hij overleden is, gaan die ofwel over op nabestaanden, ofwel krijgen ze een nieuwe gebruiker. Ik weet dus ook niet of mijn grootvader in Kenia nog kinderen heeft. Het wordt één grote ontdekkingstocht, maar ik ben vastberaden. Ik zal dit familiemysterie ontrafelen."Tijdens haar verblijf in Kenia wil Luna ook haar goed hart tonen. "Ik verkoop momenteel zelfgebakken pannenkoeken en met de opbrengst wil ik lokale initiatieven steunen. Wie of wat dat wordt, zal ik pas ter plaatse beslissen. Via een crowdfundingactie hoop ik ook wat geld in het laatje te krijgen. Zo kan ik, naast mijn persoonlijk doel, ook voor de lokale bevolking in Kenia een verschil betekenen. Vorige vrijdag stond ik 18 uur lang in de keuken om pannenkoeken te bakken. Ik wil minstens 2.000 euro inzamelen. En daarvoor moet ik dus 4.000 pannenkoeken bakken."