Lore wijt de val onder de zware wielen van de carnavalswagen volledig aan zichzelf. "Niemand anders treft schuld. Integendeel, iedereen heeft me na het incident schitterend geholpen. Ik wou mijn gevallen handtas oprapen en heb mijn evenwicht verloren. Zo is het fout gelopen."
...

Lore wijt de val onder de zware wielen van de carnavalswagen volledig aan zichzelf. "Niemand anders treft schuld. Integendeel, iedereen heeft me na het incident schitterend geholpen. Ik wou mijn gevallen handtas oprapen en heb mijn evenwicht verloren. Zo is het fout gelopen."Lore is de dochter van de Torhoutse schepen Hans Blomme en zijn vrouw Conny Dejonghe. Ook haar oudere broer Jochim (22) stapte met KLJ Torhout mee in de stoet en deed al het mogelijke om zijn zus na het ongeval bij te staan. Hij vergezelde haar trouwens in de ambulance naar het ziekenhuis AZ Delta in Roeselare.Lore is een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven, waar de artsen haar zwaar toegetakelde rechterbeen onder algemene verdoving hechtten. Ze revalideert nu thuis. "Ik studeer het eerste jaar verpleegkunde aan Ic Dien in Roeselare, maar had niet verwacht dat ik zelf een praktijkgeval zou worden", kan ze er al om lachen. "Mijn been bloedde heftig, maar aangezien de verwondingen zich langs de achterzijde situeerden, heb ik dat gelukkig niet al te best gezien. Ik heb mijn bewustzijn niet verloren, maar heb me door de opstekende pijn wel plat op straat moeten leggen."KLJ is traditioneel van de partij tijdens de carnavalsstoet in de eigen stad Torhout - straks op zondag 8 maart - maar ook geregeld in de stoet van Zwevezele. Dat was vorige zondag het geval met alle leden in tiroler-outfit in het kader van het gekozen thema Après Ski."We kregen een plaats in het voorste deel van de optocht", doet Lore haar verhaal. "Ik had op een gegeven moment een drinkbeker in mijn ene hand - met cola, voor alle duidelijkheid - en een klappertje in mijn andere. Omdat ik met confetti wou gooien, wilde ik een hand vrijmaken en de beker op onze wagen plaatsen. Daarbij haperde mijn handtas aan de kar en viel op de grond. Toen ik ze wou oprapen, struikelde ik en kwam onder de wielen van de wagen terecht. Uiteraard kon de chauffeur van onze tractor daar totaal niets aan doen."De stoet werd een tijdje stilgelegd om Lore de eerste zorgen toe te dienen en de KLJ-wagen voorlopig aan de kant te parkeren. "Vriendelijke mensen van het Rode Kruis en een huisarts uit het publiek hebben me verzorgd. Ook de KLJ'ers omringden me met alle mogelijke hulp. Een ambulance kwam ter plaatse en heeft me samen met mijn broer naar het ziekenhuis gebracht. De KLJ-groep heeft uiteindelijk nog de stoet uitgereden, maar de ambiance was vanzelfsprekend zoek. Intussen krijg ik enorm veel lieve en bemoedigende berichten van de KLJ-leden. Dat doet écht deugd. Ik wil iedereen van harte bedanken voor de steun."In het operatiekwartier van het Roeselaarse ziekenhuis - campus Heilig Hart - werden de artsen en verpleegkundigen met een niet-alledaags probleem geconfronteerd, met name confetti. "Heel wat van die kleine papiersnippertjes waren in de grote, gapende wonden van mijn been gedrongen", aldus Lore. "Gelukkig kon alles door de dokters gespoeld en keurig gehecht worden. Over twee weken mogen de draadjes eruit. Ik besef dat ik nog heel wat pijn zal moeten lijden, maar ik herhaal: ik mag al bij al niet klagen. Zo'n banaal ongeval had mijn leven kunnen kosten. Ik heb blijkbaar een goede engelbewaarder. Onze carnavalswagen is loodzwaar. Ik mag er niet aan denken dat ik met mijn hoofd onder de wielen was terechtgekomen."Lore is niet te spreken over de vele valse berichten die na de stoet over het voorval verspreid werden. "Wat wordt er snel geroddeld! Er was een kindje onder de wagen gesukkeld toen het een snoepje wou oprapen, de verwondingen van het slachtoffer waren levensbedreigend, er was alcohol in het spel, enzovoort. Allemaal compleet verzonnen. Trouwens: niemand van ons had een druppel alcohol gedronken."Op zondag 8 maart om 14.30 uur gaat de carnavalsstoet in Torhout uit en Lore hoopt erbij te zijn. "Mijn KLJ-groep zal een speciale zitplaats op onze praalwagen voor me monteren", glundert ze. "Zodat ik toch samen met hen kan meerijden. Ik ben het bestuur en de leden daar dankbaar voor. Ik wil de stoet niet missen. Al zal ik natuurlijk beter dan ooit opletten dat ik niet van de wagen val." (lacht)