Lieven woont met zijn vrouw Marie-Thérèse Vanpraet (63) in Waregem. Ze hebben twee kinderen, Jonas (37) en Melissa (36), en twee kleinkinderen, Pauline (7) en Maxine (5). De afstand Waregem-Torhout valt niet te onderschatten, maar Lieven heeft nooit tegen die ritten opgezien. "Ik heb het even nagerekend: ik moet in die 28 jaar zo'n 700.000 kilometer afgelegd hebben naar mijn werk en terug. Of ongeveer een jaar in de auto (lacht). Maar ik verveelde me niet. Ik was onder het rijden in gedachten altijd wel ergens mee bezig. Eerlijk waar: ik heb met volle goesting gewerkt, nooit een dag tegen mijn ...

Lieven woont met zijn vrouw Marie-Thérèse Vanpraet (63) in Waregem. Ze hebben twee kinderen, Jonas (37) en Melissa (36), en twee kleinkinderen, Pauline (7) en Maxine (5). De afstand Waregem-Torhout valt niet te onderschatten, maar Lieven heeft nooit tegen die ritten opgezien. "Ik heb het even nagerekend: ik moet in die 28 jaar zo'n 700.000 kilometer afgelegd hebben naar mijn werk en terug. Of ongeveer een jaar in de auto (lacht). Maar ik verveelde me niet. Ik was onder het rijden in gedachten altijd wel ergens mee bezig. Eerlijk waar: ik heb met volle goesting gewerkt, nooit een dag tegen mijn zin. En dus nam ik er de afstand graag bij. Torhout en het woonzorgcentrum waren mijn tweede thuis. Het wordt afkicken. Ik zal zoveel dingen missen. En vooral veel mensen die me dierbaar zijn geweest."Lieven is eigenlijk uit Kruishoutem afkomstig, maar kwam, toen hij 21 was, in Waregem wonen. Hij is verpleegkundige A1 van opleiding, werkte van augustus 1978 tot maart 1982 in het Gentse UZ en zette dan de eerste grote stap in zijn carrière: hij werd hoofdverpleegkundige in het revalidatiecentrum en even later ook het rusthuis van Waregem. Eerder had hij al zijn legerdienst verricht in de Leopoldskazerne in Gent. Hij gaf er als lid van de militaire medische dienst les aan de miliciens. "Daar heb ik geleerd om met mensen van alle slag om te gaan en pogingen te ondernemen om een niet-geïnteresseerd publiek te boeien. Mijn legerdienst is voor mij dus nuttig geweest."Toen het Torhoutse Sint-Augustinusrusthuis 15 RVT-bedden toegewezen kreeg, overhaalde toenmalige OCMW-voorzitter Servais Deroo hem om als specialist ter zake directeur van het genoemde woonzorgcentrum te worden. En zie: op 15 november 1991 ging de man uit Waregem in die functie van start. "Ik begon met een tafel, een stoel, een cursusblok, een balpen en een telefoon", lacht Lieven. "Maar heel snel deed de computer zijn intrede en in de loop van de jaren heb ik samen met velen de campus van het woonzorgcentrum mogen moderniseren en de nieuwbouw- en renovatiewerkzaamheden in goede banen leiden. En de 15 RVT-bedden van bij de start zijn er intussen 114 geworden. Ik kijk met een goed gevoel terug op wat we hebben kunnen realiseren."Geen kopzorgen? "Toch, ik heb vaak wakker gelegen. De laatste tijd door de moeizame zoektocht naar geschikt zorgpersoneel. Dat zal in de sector dé uitdaging blijven: voldoende bekwame mensen voor de zorg aantrekken.""Ik ben sowieso heel blij dat ik de integratie van het OCMW in het stadsbestuur nog heb kunnen meemaken. Dat sloopte muren en opende een nieuwe wereld.""Sinds mijn pensioen is de rust in mijn hoofd teruggekeerd. Ooit ben ik wielrenner geweest, van de nieuwelingen tot de liefhebbers, en ik fiets weer meer. Ik probeer ook te zwemmen en wat te tennissen. En ik heb groene vingers: de tuin is voor mij een paradijs. Bovenal wil ik tijd besteden aan mijn twee kleinkinderen. Ik wilde daarmee niet wachten tot het te laat kon zijn. Zij waren een motivatie om met pensioen te gaan."