"Mijn grote passies zijn piano spelen, fitness, zwemmen en ook surfen"
...

"Mijn grote passies zijn piano spelen, fitness, zwemmen en ook surfen" "Muziek is nog altijd mijn grote passie, die ik intussen ook doorgaf aan mijn oudste zoon. De rol van de piano is wel wat veranderd. Ik gebruik de piano nog altijd als hulpmiddel, om liedjes in te studeren en om liedjes aan te leren in de klas, maar mijn focus is verschoven naar zingen. Ik zing mee in de a capella-groep Voxination en in het koor CHANTage. Daarnaast ben ik ook nog altijd erg sportief. Ik ga fitnessen en lopen, surfen is me net wat te omslachtig geworden. Sinds ik kinderen heb, ontbreekt me daar de tijd voor.""Net een liedje van K3", reageert Dimi, de man van Lien. "Toch vind ik respect nog altijd belangrijk", aldus Lien. "Ik probeer dat ook door te geven aan mijn leerlingen en mijn eigen kinderen. Je moet op een respectvolle manier met elkaar omgaan. De eerste schooldag betekende voor mij dit jaar een grote carrièreswitch, ik stapte over van het zesde naar het eerste leerjaar. Een grote droom van me, want ook mijn mama stond destijds voor de eerste klas. Ook die allerkleinsten wil ik respect en beleefdheid bijbrengen. Misschien wat ouderwets, maar ik vind het toch belangrijk.""Nu zijn het vooral neerwaartse pieken. (lacht) We hebben het allebei immens druk en genieten nu het liefst met ons eigen gezin. Tijdens de week zien we elkaar niet zo veel, tenzij tijdens de lockdown. Maar uitgaan is er niet vaak meer bij. Eens met ons tweetjes op restaurant of er eens op uit met het gezin... Veel meer moet dat niet zijn.""Dat is nog altijd zo! Zelfs 's avonds laat ben ik nog altijd met zaken bezig. Zelf op de momentjes dat Naud, onze allerkleinste, slaapt, probeer ik dit en dat te doen.""We gaan wel eens op reis, maar zo'n globetrotter ben ik niet geworden. Het is meer het zomerreisje met het gezin, waarbij we altijd op zoek gaan naar de natuur en naar niet-toeristische plekjes. Ik had de tijd niet om de wereld af te reizen. Deze zomer wilden we naar Zuid-Frankrijk gaan, samen met mijn twee broers. Maar we hebben die reis geannuleerd door de coronacrisis. Mijn broers zijn wel geweest en uiteindelijk viel het allemaal wel mee. We zijn eerder al eens samen op reis geweest. Het zal er zeker nog eens van komen.""Een tweetal? Het zijn er uiteindelijk drie geworden. Drie jongens. Na de geboorte van onze oudste maakte het niet meer uit of het een jongetje of een meisje zou zijn. Huisje, tuintje... Dat is het wel geworden, ja. Maar geen beestje. Of toch, een hamstertje. Ik vind het goed zoals het nu is.""Meer zelfzeker ben ik wel geworden. Dat is gegroeid, met vallen en opstaan. En dat relativeren? Tja, dat heb ik nog altijd. Soms maak ik me druk en vraag ik me achteraf af waarom dat nodig was. Het is nog altijd een werkpunt. Je karakter verandert ook niet zo veel meer, hé? Maar je leert wel door dingen mee te maken. Door een derde kind te krijgen bijvoorbeeld. Bij de eerste deden we nog alles volgens het boekje, om de drie uur eten en zo... Bij de volgende was het al veel minder strikt. En hij is ook groot geworden.""Dat vind ik nu nog. Wij hebben allebei onze hobby's en die zijn totaal verschillend. Dat gunnen we elkaar. Het enige raakpunt is het sportieve. Maar onze muziekkeuze, de films die we graag zien... zijn helemaal anders. En dus ben ik blij dat hij eens met maten naar de film gaat. En als we weer bij elkaar zijn, doen we elkaar altijd ons verhaal. Maar we geven elkaar die vrijheid en voelen ons daar goed bij. In onze agenda plannen we bewust eens tijd in om samen gezellig thuis te zijn. Dat maakt ons sterk, ondanks de verschillen."