Trotse ouders Gabriël en Martine uit de Oosthovelaan vertellen honderduit over hun zoon. "Na zijn studies zocht Dominik werk, zoals iedere jonge kerel, maar avontuurlijk als hij is deed hij dat internationaal. Hij ontving een vijftigtal geïnteresseerde antwoorden, maar één Nieuw-Zeelandse aanbieding trok zijn aandacht. De immigratievoorwaarden zijn er nochtans niet min. Volledig gezond zijn, werk hebben en geen strafblad zijn er maar enkele van.
...

Trotse ouders Gabriël en Martine uit de Oosthovelaan vertellen honderduit over hun zoon. "Na zijn studies zocht Dominik werk, zoals iedere jonge kerel, maar avontuurlijk als hij is deed hij dat internationaal. Hij ontving een vijftigtal geïnteresseerde antwoorden, maar één Nieuw-Zeelandse aanbieding trok zijn aandacht. De immigratievoorwaarden zijn er nochtans niet min. Volledig gezond zijn, werk hebben en geen strafblad zijn er maar enkele van. Dominik heeft er een tweetal jaar gewerkt. Na een tussenstop in Afrika en weer eentje thuis in Ledegem, belandde hij uiteindelijk op de Salomonseilanden. Daar werkt en woont hij nu al acht jaar, samen met zijn vrouw Tamara, die hij in Nieuw-Zeeland leerde kennen, en hun dochters Sienna (4) en Ella (2). De eilandengroep telt een duizendtal kleine eilandjes en zes grotere, waarvan Guadalcanal en Malaita de bekendste zijn. Dominik woont in de hoofdstad Honiara op Guadalcanal. De stad telt 40.000 inwoners en het eiland is vooral bekend van de hevige gevechten die er zijn geweest tijdens de Tweede Wereldoorlog."Vlak voor de coronacrisis trokken Gabriël en Martine voor de derde keer naar de Salomonseilanden voor een bezoekje aan hun zoon en zijn gezin. Ze hadden op een verblijf van zes weken gerekend, maar dat verliep anders dan gepland. "Tijdens ons verblijf sloeg corona keihard toe in Europa. Informatie daarover kregen we maar met mondjesmaat binnen. We hoorden wel over de situatie in China en even later ook over de vele besmettingen in Italië, maar in België was er zogezegd niet zoveel aan de hand. Er was maar één besmetting, hoorden we: een werknemer van LVD Gullegem die uit China was teruggekeerd. Hij was bij aankomst in Zaventem meteen vastgezet in quarantaine. Dus "all quiet on the Western Front" en het gewone leven op de eilanden bleef zijn gangetje gaan. Pas op: men was er wel voorzichtig. Hoewel er geen enkele besmetting was, werden wij bijvoorbeeld bij de ingang van restaurants wel getest met een koortsthermometer op het voorhoofd.Het was onze zoon, die er bij de federale politie werkt, die ons waarschuwde dat er in de rest van de wereld misschien wel iets meer aan de hand was en ons aanraadde om een terugreis te regelen. Die stond gepland op 1 april, maar we zijn er slechts in geslaagd om op 1 mei terug te keren. We kregen een telefoontje van de ambassade met de vraag of we het eerstvolgende vliegtuig zouden nemen. We kregen verder geen informatie of er nog wel een volgende vlucht zou plaatsvinden, dus de beslissing was snel genomen.""Het vreemde is dat we in de verschillende luchthavens waar we tussenlandingen maakten geen enkele keer gecontroleerd werden. Ook niet in Zaventem! We kregen er wel een brief in vier talen in handen gestopt, met de dwingende eis om thuis twee weken in quarantaine te blijven. We konden er wel treintickets kopen, maar we mochten eigenlijk niet met de trein reizen. Of misschien toch wel? Tot op vandaag weten we het eigenlijk nog altijd niet. Bij aankomst in het station in Roeselare werden we ook nog uitgefoeterd door een conductrice die ons verweet de wet te hebben overtreden. We droegen nochtans mondmaskers en zijzelf dan weer niet.""Ze bezwoer ons ook geen bus te nemen, want dat was ook verboden. Ze wees nog naar een bepaalde uitgang en waarschuwde ons die niet te nemen, want daar stond politie en die zou ons twee weken in de cel gooien.""Dat was het eerste West-Vlaams dat we weer hoorden. Bijna als een dief in de nacht slopen we in de andere richting weg en namen ook niet de bus, maar een taxi. Het was inderdaad een confronterende thuiskomst het leek wel een andere planeet."Ondertussen hebben Gabriël en Martine via videochat alweer contact gehad met hun zoon en zijn gezin. "Ze stellen het daar nog altijd heel goed en van heimwee is helemaal geen sprake. We geloven niet dat hij nog ooit terugkeert naar België. Dominik is een Ledegemnaar, maar dan alleen nog in naam. Hij is eigenlijk een Salomonseilander geworden." (ED)