De Mercator zegt Kurt Bataille niet zo veel. Het is al jaren geleden dat hij nog eens op het schip was. "Ik heb niet echt iets met boten", bekent hij. "Vader was schilder bij de RMT, maar verder gaat het niet. Ik vind het best leuk hoor, onlangs voeren we eens met een bootje op de Leie. Maar wegens tijdsgebrek zijn de bootjes er een beetje van tussen gevallen."
...

De Mercator zegt Kurt Bataille niet zo veel. Het is al jaren geleden dat hij nog eens op het schip was. "Ik heb niet echt iets met boten", bekent hij. "Vader was schilder bij de RMT, maar verder gaat het niet. Ik vind het best leuk hoor, onlangs voeren we eens met een bootje op de Leie. Maar wegens tijdsgebrek zijn de bootjes er een beetje van tussen gevallen."De bal interesseerde je veel meer."Ik speelde al sinds mijn zes jaar bij KV Oostende. Toen ik 16 was, mocht ik starten bij het eerste elftal. Er kwamen toen 3.000 mensen naar onze thuismatchen, heel veel voor een derdeklasser. We beleefden er schitterende tijden. Na drie jaar mocht ik naar SK Beveren, waar ik een jaar als prof speelde. Maar kort voordien had ik een dubbele beenbreuk. Daardoor bleef ik maar een jaar bij Beveren, om vervolgens nog acht jaar bij SK Eernegem te spelen."Had je loopbaan er anders uitgezien zonder die beenbreuk?"Dat vraag ik me wel eens af. Maar het zijn dingen die je niet in de hand hebt. Zo is het leven. Als je alles vooraf zou weten, zou je maar weinig kunnen overkomen. Maar ik lig er nu niet meer van wakker. Mijn zonen voetballen allebei, ik bleef zelf altijd in het voetbal actief... Het is een afgesloten hoofdstuk."Was het je jeugddroom om profvoetballer te worden?"Ik zat daar wel mee in mijn hoofd, ja. Mijn hele familie had met het voetbal te maken. En ook bij mij was het alles voor het voetbal. Ik heb daar zelfs mijn studies wat voor verwaarloosd. Nu bestaat er een topsportstatuut, dat studenten toelaat om studies en voetbal te combineren. Maar dat was toen nog niet. Het was alle dagen voetbal en dat is nog altijd zo. Het is de rode draad door mijn leven."En nu kan je er eindelijk je beroep van maken."Ik werkte 15 jaar als schilder in Hotel Ter Streep. Daarna ging ik als chauffeur aan de slag bij het GO!-onderwijs. Ik ben nu voor het tweede jaar trainer bij de beloften en kreeg de kans om dat voltijds te doen vanaf 1 september. Ook het GO! ben ik dankbaar omdat ik mijn job mag behouden en altijd kan terugkeren. Het is de eerste keer in mijn loopbaan dat ik geen dubbele job heb. Ik was trainer bij diverse clubs, ook even hoofdtrainer bij KVO. Na al dat rondzwerven is de cirkel voor mij nu rond. Ik kan van mijn hobby mijn beroep maken. De beloning komt, ook al moet je er soms lang op wachten."Ook je zonen zijn even vol van voetbal."Niels is intussen het huis uit. Hij speelde in tweede nationale bij KVO. Er was interesse van eerste nationale, maar door een kruisbandblessure kon dat niet doorgaan. Hij shot nu in tweede afdeling, de vroegere tweede klasse amateurs. Jelle, de jongste, speelt al drie jaar als prof bij Oostende. Hij heeft er een volwaardige plaats in het eerste elftal."En vader glimt van trots?"Je bent daar trots op, ja. Maar als ze het hadden gemaakt in een andere sport, als tennisser of volleyballer of zo, was ik even trots geweest. Al maakt het je toch nog iets blijer als ze het maken in het wereldje waar ik zelf ook altijd heb in gezeten. Het zit in de genen hé. Alles begint met talent. Maar je kan daar natuurlijk aan schaven."Wat vind je vrouw eigenlijk van al dat geshot?"Zij komt ook uit een echte voetbalfamilie. Ik leerde haar kennen toen ik bij KVO samen met haar broer speelde. Al haar zussen trouwden ook met een voetballer. We zijn al 30 jaar samen, waarvan 28 jaar getrouwd. Het is veel gemakkelijker als je partner ook pro voetbal is. Mijn vrouw praat haar woordje mee en zorgde voor de juiste voeding voor de jongens."Amuseer je je als beloftentrainer?"Meer dan vroeger moet je ook teammanager en psycholoog zijn. De beloften, 17 tot 21 jaar oud, worden meer ondersteund dan vroeger. Er is een kinesist, hun was wordt gedaan, ze krijgen vier, vijf paar schoenen... Dat hadden wij allemaal niet. En toch moet je hen constant motiveren. Maar ik doe het graag. En als het lukt, ben ik heel tevreden. Vijf spelers van mijn team mogen starten in de eerste ploeg. Dat is veel. Het toont aan dat het niet voor niets is geweest."Er was even sprake van dat je weer hoofdtrainer zou worden."Maar ik kon en wou die job niet aanvaarden. Het was maar voor enkele weken, ik moest er mijn ander werk voor opgeven, en wat volgend jaar? Ik kreeg gelijk, want een week later stopte het seizoen door de lockdown. Maar ik wil wel meewerken achter de schermen. Ik had altijd ambitie, maar ik ben tevreden met wat ik nu bereikt heb. Dit wil ik tot het einde van mijn trainerscarrière doen."Jij hebt daarnaast ook een zangcarrière.(lacht) "Ik zing van alles. Tom Jones, Neil Diamond, André Hazes, Vlaamse en Nederlandse artiesten... Ik heb een vrij zware stem. Mijn vader zong met een showorkest en ik ging soms eens met hem mee. Na zijn overlijden nam ik het even van hem over, maar ik gaf altijd voorrang aan het voetbal. Maar op privéfeestjes van mensen die ik ken, wil ik altijd komen zingen. Als er plezier moet gemaakt worden, neem ik graag het voortouw."