Aan de muren pronken prachtige portretten van onder meer Elvis Presley, Marilyn Monroe, Charlie Chaplin en Michael Jackson. Je denkt aan Andy Warhol, dan besef je dat deze kunstparels van Eddy Delecluyse zijn. Eddy is een Meulebekenaar die het levenslicht zag in 1953. Hij bouwde een zelfstandige carrière uit als meubelgarnieder en had ook een zaak van Amerikaanse ceremoniewagens. Naast werken was sporten zijn andere passie.
...

Aan de muren pronken prachtige portretten van onder meer Elvis Presley, Marilyn Monroe, Charlie Chaplin en Michael Jackson. Je denkt aan Andy Warhol, dan besef je dat deze kunstparels van Eddy Delecluyse zijn. Eddy is een Meulebekenaar die het levenslicht zag in 1953. Hij bouwde een zelfstandige carrière uit als meubelgarnieder en had ook een zaak van Amerikaanse ceremoniewagens. Naast werken was sporten zijn andere passie."Ik ben nog West-Vlaams judokampioen geweest en Belgisch kampioen bodybuilding 60+", zegt Eddy. "Met schilderen ben ik gestart in 2005. Ik heb van kindsbeen af een passie voor alles wat met popart te maken heeft. Ik ben dol op de kleuren die daarin gebruikt worden. Niet te verwonderen dus dat ik een boontje heb voor het werk van Andy Warhol, Richard Hamilton en Peter Blake. Maar ik kopieer nooit iets. Popart concentreerde zich aanvankelijk op afbeeldingen van beroemdheden zoals Grace Jones, James Dean, Marilyn Monroe, Charlie Chaplin en spitste zich daarna ook toe op reclameborden, en -affiches van consumptieartikelen. Voorbeelden daarvan zijn de Campbell- en de Coca Cola-affiches die Warhol wereldberoemd hebben gemaakt."Eddy heeft heel veel succes met de portretten van Marilyn Monroe en Charles Chaplin. "Maar wie aandachtig kijkt, ontdekt dat ik alles geschilderd heb in olieverf. Warhol en veel tijdsgenoten gebruikten de fotografische zeefdruktechniek, een eenvoudige en snelle techniek waarbij men telkens kleine veranderingen kan aanbrengen aan dezelfde foto. Nee, ik hou van het zwaar labeur, het echte werk waarbij de schilder zijn penseel beheerst. Het is dat ook niet verwonderlijk dat bepaalde doeken ruim 180 uur arbeid vergen."Een academische opleiding heeft hij nooit genoten. "Ik had de gave van het tekenen en daarmee heb ik het gered. Nu ik met pensioen ben en Susy over enkele maanden de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maken we echt tijd om in onze passie te duiken. Dan posteer ik me voor mijn schildersezel en kan Susy haar speurtocht naar curiosa en prullaria in verband met Chaplin en Monroe voortzetten. Ik zal trouw blijven aan mijn roeping en vooral portretten creëren gesteund op een popart-invloed. Eén ding staat vast: I do it my way! Ik word geen lid van een academie, noch van een kunstvereniging. Het zelf ontdekken, betekent ook een enorme vreugde en dat is iets wat ik nog een heel lange tijd wil beleven."(Luc Bouckhuyt)