In 2010 zag Kunstblik het levenslicht nadat Piet Vandenbussche al enkele jaren bezig was met de tentoonstelling Corpus Dei. In die periode was Jan Tyberghien ook opnieuw begonnen met schilderen. Teken en schilderen zat bij Jan van kindsbeen in de genen, maar hij lag 20 jaar stil wegens een andere passie, muziek.
...

In 2010 zag Kunstblik het levenslicht nadat Piet Vandenbussche al enkele jaren bezig was met de tentoonstelling Corpus Dei. In die periode was Jan Tyberghien ook opnieuw begonnen met schilderen. Teken en schilderen zat bij Jan van kindsbeen in de genen, maar hij lag 20 jaar stil wegens een andere passie, muziek.Hoe kwam jij in contact met wijlen Piet Vandenbussche ?Jan Tyberghien: "Ik sprak daarover met Piet en zo rolde ik in Corpus Dei, samen met Bart Verbeke, Nele Colpaert en Franky Van Hauwaert. Het was een goed concept, maar niet echt mijn ding. Spijtig genoeg werd Piet ernstig ziek. Bart en ik hadden wel een hart om dat verder te zetten, maar dan op onze eigen manier. We gooiden het meteen over een andere boeg, besloten ons als cultuurvereniging Kunstblik in te schrijven en zochten kwalitatieve kunstenaars uit de wijde regio. In 2010 begonnen we met de eerste Kunstblik-expo in zaal Middenstand. Dat was een risico, want we moesten zeker uit de kosten kunnen geraken. Maar als je vooruit wil, moet je durven investeren."Vanaf de eerste uitgave was het bingo. Juist?"Inderdaad. Tijdens onze eerste editie hielden we ook een eerbetoon aan Piet, die toen al was overleden. We zijn naar zijn moeder geweest om ook werken van hem tentoon te stellen. Kunstblik sloeg direct aan bij de bevolking. Bart en ik hebben dat concept uitgewerkt. Nele en Franky zorgden vooral voor logistieke ondersteuning. Later kwam ook Johan Herman ons team versterken."Het bleef niet bij de Middenstand. Plots koos Kunstblik voor meerdere locaties. Waarom?"19 kunstenaars binnen krijgen in zaal Middenstand was geen sinecure en tegen ons principe. We hebben daar dagen over nagedacht. Hoe gaan we dat indelen, zodat er nog een podium en receptieruimte is? Nu geven we toe: toen was het te overladen. We bleven niet stil zitten en besloten uit te zwerven. Bart kende Bert Maes van de Fami. We mochten die locatie gebruiken, maar er was veel werk aan om het als exporuimte in te richten. Terwijl we naar de Fami wandelden, dachten we aan de vroegere brandweertoren in de Weststraat. Daar zagen we een mooie tuin en betraden dat privédomein. Martin van Resto 't Oud Stadhuis vroeg wat we daar kwamen doen. Hij was direct bereid om mee te werken als eigenaar van deze mooie buitenlocatie. Ook fotograaf Bart Pollie wilde graag zijn studio ter beschikking stellen van Kunstblik."De absolute topper en trekpleister is toch wel de tuin van Apotheek Seurinck in de Schoolstraat. Correct?"We waren al zes jaar bezig. Ik wist dat die tuin heel mooi was. Ik nam contact op met Kathleen Persyn van Apotheek Seurinck. Ze was enthousiast en wilde meewerken. Kathleen gaf de tip om Christophe Pareit van de cultuurdienst in te schakelen, zodat de gemeente ook een extra duwtje kon doen. De toenmalige schepen Enigo zag dat wel zitten. Op het moment dat Apotheek Seurinck in kannen en kruiken was, veranderde mijn grootste toeverlaat Bart van werksysteem. Hij moest in zes ploegen beginnen werken. Voor mezelf was dat een minder leuk moment. Gelukkig hielp Christophe Pareit me verder bij de uitwerking en ik ben hem daar enorm dankbaar voor. Zo is door toedoen van Enigo ook 't JOC en het gemeentehuis erbij gekomen. Een geluk, want toen stond de Middenstand op sluiten. Waar zou ik mijn kunstenaars plaatsen? Intussen was ook de Fami verleden tijd. Zo kwamen we al tot een concept met vijf locaties. En toen kwam het marktplein in zicht. We besloten om al één maand eerder beelden te plaatsen op openbaar domein om Kunstblik aan te kondigen. Twee jaar geleden kwam Liselot Henderyckx erbij. Zij kan heel goed werken met multimedia. Johan was dan al gestopt wegens gezondheidsredenen. We zijn nu met vier : Nele, Franky, Liselot en ik, met rechterhand Christophe Pareit."De zes locaties zijn gebleven, maar wordt dat nog bijgeschaafd of niet?"We behouden dat concept van zes locaties. We krijgen veel aanvragen van kunstenaars, maar we breiden niet uit. We kunnen er in die voorbereidende week niets meer bij nemen. Beter zes locaties die we goed kunnen opbouwen dan half werk leveren. Het concept blijft een kunstwandeling met een ruime receptie voor genodigden. We streven geen winst na. Alle opbrengst gaat naar een nieuwe uitgave."Jullie vieren nu tien jaar. Wordt dit de mooiste uitgave?"Och, ieder jaar heeft zijn charmes. We krijgen telkens tal van aanbiedingen binnen, maar wat wij brengen moet een boeiend geheel vormen voor het publiek dat we willen bereiken."Wordt er tijdens Kunstblik veel verkocht ?"Er wordt verkocht, maar ons percentage is minimaal. We hebben ook nooit zicht op wat er is verkocht. Ik lig daar niet wakker van. Ik ben niet de persoon die de telefoon zal nemen en daarnaar zal vragen. Alle inkomsten die we ontvangen, investeren we gewoon in organisatie, materiaal en catering.Als je in een vereniging bent, moet je het niet doen voor winstbejag, wel met hart en ziel voor Ingelmunster. Kunstblik klinkt in de oren van bepaalde kunstenaars."Wat maakt Kunstblik bijzonder?"We zorgden tien jaar lang voor een grote verscheidenheid aan disciplines. Dit jaar staat er zelfs iemand die gitaren bouwt. Ooit vond ik de werken van een Franse kunstenaar fantastisch. Wist ik veel dat hij tegen de Camargue woonde, 1.100 km ver? Hij kwam met zijn camionette naar Ingelmunster. Fantastisch toch. In al die jaren hebben we zeker 90% tevreden kunstenaars, die ons nu nog altijd liken op Facebook."Heb je het één maand of één jaar heel druk ?"Dat is het juist. De mensen weten niet wat er daar allemaal komt bij kijken. Ik ben er - samen met mijn medewerkers - één heel jaar mee bezig, omdat we het allemaal pico bello willen. Als voorzitter heeft dat een serieuze impact op mijn vrije tijd. Er komt ook zoveel administratie bij kijken. Maar ik ben na tien jaar nog altijd heel tevreden. Ik heb een goede verstandhouding met alle locatiehouders. Ik heb tien jaar met hart en ziel voor kunst en cultuur in onze gemeente gezorgd. Zonder ijdel te zijn, geef ik toe dat we Ingelmunster op de kunstkaart zetten. Ik ben trots op wat we met ons bestuur hebben gerealiseerd. Tien jaar is een hoogtepunt, maar misschien ook een moment om een andere koers te varen. Wie weet." (PADI)