Als geen ander weten Patrick en Hilde hoe het leven op een boerderij een positief effect kan hebben op mensen met een beperking. Je zit er tussen de dieren en in een groene omgeving. "Wij hebben zelf een zoon met een beperking" zegt Hilde. "Vanaf het eerste uur stonden wij heel positief tegenover dit initiatief. Zo kwam Kristof hier als eerste zorggast terecht in 2005. Hij is zelf een 'boerenzoon' en we wilden hem hier de kans geven om al zijn mogelijkheden te benutten. Dat gebeurt in samenwerking met een begeleider. Steven Pil van Duin en Polder heeft hem geholpen om zaken aan te leren en hij houdt natuurlijk een oogje in het zeil. We hebben Kristof zien openbloeien. Voor hem is dit zijn twee...

Als geen ander weten Patrick en Hilde hoe het leven op een boerderij een positief effect kan hebben op mensen met een beperking. Je zit er tussen de dieren en in een groene omgeving. "Wij hebben zelf een zoon met een beperking" zegt Hilde. "Vanaf het eerste uur stonden wij heel positief tegenover dit initiatief. Zo kwam Kristof hier als eerste zorggast terecht in 2005. Hij is zelf een 'boerenzoon' en we wilden hem hier de kans geven om al zijn mogelijkheden te benutten. Dat gebeurt in samenwerking met een begeleider. Steven Pil van Duin en Polder heeft hem geholpen om zaken aan te leren en hij houdt natuurlijk een oogje in het zeil. We hebben Kristof zien openbloeien. Voor hem is dit zijn tweede thuis. Hij ziet ons als zijn familie, en dat is wederzijds", verzekert Hilde. "Iedereen die hier over de vloer komt kent hem, van de veearts tot de leveranciers. Kristof doet zijn werk heel graag: hij ringt de varkens, helpt bij het verspenen en vaccineren, hij poetst de hokken, veegt de loods en de gangen, hij zorgt dat de dieren op tijd hun eten krijgen... Voor elke zorggast is 'structuur' belangrijk: ook Kristof komt volgens een vast schema, op een vaste dag. Vroeger bracht zijn pépé hem elke week bracht, nu zijn het zijn ouders. We willen ook dat Kristof zich hier thuis voelt, dat hij zich opgenomen voelt in ons gezin. Dat betekent ook samen de voeten onder tafel schuiven. Zodra Kristof hier toekomt, is zijn eerste vraag: 'wat eten we vandaag?' De meerwaarde is het goed gevoel dat iedereen hierdoor krijgt. Kristof is echt het zonnetje in huis: hij komt welgezind aan en vertrekt ook met een blij gezicht. Dat werkt aanstekelijk en maakt ons ook goedgezind!"Vanaf 2008 komen er op de zorgboerderij twee keer per week ook kinderen van BUSO De Rozenkrans, een school voor kinderen met een mentale beperking uit Oostduinkerke. "Onder begeleiding mogen die kleine taakjes uitvoeren op de boerderij, en dan toont Kristof zich de boer des huizes", lacht zorgboerin Hilde. "Hij ziet heel graag kinderen, en door zijn voorbeeld overwinnen ze hun schrik voor dieren. De meesten blijven angstvallig op een afstand van kleine biggetjes, maar eens ze de stap hebben durven zetten om er eentje te aaien en vast te nemen, dan zie je ze glunderen. Zo was er een meisje doodsbang voor honden, maar hier geraakte ze gewend aan hun aanwezigheid. Op het einde van het schooljaar aten de honden zelfs uit haar hand!"Sinds kort krijgen Patrick en Hilde een nieuwe zorggast met een zware zorgnood over de vloer. De zorgboeren hebben zich bewust maar één dag in de maand geëngageerd, omdat dit heel veel ondersteuning vergt. "De jobcoach was in de opstartfase permanent aanwezig" zegt Hilde. "Het moet verantwoord en veilig blijven, en dan is het écht zoeken wat je wel kunt doen en welke taken je beter laat liggen, kijken hoe het evolueert en of de zorggast meer zou aankunnen."Over de toekomst van het bedrijf zijn Patrick en Hilde nog aan het nadenken. Maar dochter Bieke (25) gaf al les in het bijzonder onderwijs en werkt nu ook in de zorgsector. Bieke zou op termijn de boerderij overnemen en het aspect 'zorgboerderij' nog verder uitbouwen, met onder meer een B&B met zorgkamer op de boerderij. En Kristof? Die zegt vastberaden dat hij zeker 30 jaar wil blijven!