In de rubriek 'De mooiste herinnering' van Iedereen Beroemd op Eén vertelt een gewone Vlaming over zijn of haar beste herinnering. Een tekenaar maakt daar dan een passende illustratie bij. Tot voor kort viel die eer te beurt aan Sassafras De Bruyn. "Maar zij vond het tijd om de fakkel door te geven. Ik kende haar van een ander project, waarbij we ook verhalen van mensen omzetten in illustraties. Een telefoontje en een testje later kreeg ik te horen dat ik het mocht overnemen", vertelt Penelope. "Toen ik dat telefoontje kreeg, ben ik even twee minuten moeten bekomen. Het drong niet meteen door wat er net gebeurd was (lacht). Maar het is een geweldig puzzelstukje dat op zijn plaats valt."
...

In de rubriek 'De mooiste herinnering' van Iedereen Beroemd op Eén vertelt een gewone Vlaming over zijn of haar beste herinnering. Een tekenaar maakt daar dan een passende illustratie bij. Tot voor kort viel die eer te beurt aan Sassafras De Bruyn. "Maar zij vond het tijd om de fakkel door te geven. Ik kende haar van een ander project, waarbij we ook verhalen van mensen omzetten in illustraties. Een telefoontje en een testje later kreeg ik te horen dat ik het mocht overnemen", vertelt Penelope. "Toen ik dat telefoontje kreeg, ben ik even twee minuten moeten bekomen. Het drong niet meteen door wat er net gebeurd was (lacht). Maar het is een geweldig puzzelstukje dat op zijn plaats valt."Penelope is nog maar een jaar voltijds aan de slag als illustratrice. De weg daarnaartoe verliep niet van een leien dakje. "Ik heb altijd geweten dat ik wilde tekenen", vertelt ze. "In de klas deed ik niets anders dan krabbelen. Na drie jaar op het Don Bosco College in Kortrijk voelde ik dat dit hét niet was voor mij. Gelukkig gaven mijn ouders me groen licht om naar Sint-Lucas (nu de Luca school of arts) te vertrekken. Daar heb ik sinds mijn 16e op internaat gezeten, en later op kot. Ik ben dus nooit meer terug geraakt in Kortrijk. In Sint-Lucas word je als tiener meteen met jezelf geconfronteerd. Ik hield van tekenen, maar nu moest ik daar al die persoonlijke shit insteken. Ik wilde dat niet! (lacht). Al leerde ik het uiteindelijk wel. Ik was een laatbloeier. Die vorming is volgens mij ook de reden dat ik nu meer als een denker in het leven sta."Ook haar hogere studies rondde Penelope af aan Sint-Lucas. "Ik heb een heel bewogen schoolcarrière gehad en die liet niet meteen een positieve nasmaak na", bekent ze. "Ik had een heel laag zelfbeeld en heb jaren gedacht dat ik niet goed genoeg was om het te maken als illustrator. Werk vinden ging dan ook niet makkelijk. Ik heb heel veel verschillende jobs gedaan in de horeca en de verkoop. Even was ik zelfs aan de slag bij Creacopy in Kortrijk. Toen overwoog ik nog om hier een leven op te bouwen, maar dat was buiten mijn lief gerekend die ik kort daarna leerde kennen. Hij is van Temse. Gent bleek dus een mooie compromis als woonplaats", glimlacht Penelope.Penelope bleef haar andere jobs wel combineren met tekenen. "En dan heb ik dit jaar echt alles op alles gezet en ben ik voltijds aan mijn illustraties beginnen te werken", klinkt het enthousiast. "Ik kreeg de kans om een boek te helpen illustreren en merkte dat de culturele kant van tekenen mij echt aanspreekt. Nu heb ik echt het gevoel dat ik in de startblokken sta. Wat doet dat met mij om te weten dat heel Vlaanderen nu mijn tekeningen zal zien? "Zwijg mij ervan! (lacht)". Ondertussen zitten de eerste drie opnames van 'De mooiste herinnering' er al op. "Dat viel eigenlijk heel goed mee. Het was zelfs fijn om te doen, ondanks de zenuwen. De samenwerking met de mensen van de productie verliep heel vlot. Maar het is wel heel intens als iemand je recht in de ogen kijkt en je zijn verhaal vertelt. De opdrachtgever zit normaal niet op je vingers te kijken als je iets illustreert (lacht). Maar ik vind het geweldig dat je als illustrator zo veel vertrouwen krijgt van de mensen."Dat doet de jonge illustratrice in haar typische nostalgische, mysterieuze en dromerige stijl. "Je eigen manier van tekenen omschrijven is altijd moeilijk", aldus Penelope. "Een beetje magisch realisme denk ik? Ik werk trouwens vooral met potlood." Ondertussen ontdekte ze dat de verhalen van mensen optekenen, al dan niet fictief, iets is dat ze wil blijven doen. "Ik zou graag nog eens een boek kunnen illustreren", klinkt het.