Kloosterlingen Emma en Lieve mogen honderd kaarsjes uitblazen in het klooster van Pittem

Emma en Lieve kregen bezoek van bisschop Lode Aerts. © TM
Redactie KW

In het klooster van Pittem werden twee kloosterlingen gehuldigd. Lieve Lagae en Emma Debaene vierden er immers allebei onlangs hun honderdste verjaardag. Allebei stapten ze al vele jaren geleden in het klooster en hoewel ze qua leeftijd slechts één dag schelen, kenden de twee een totaal verschillende levensloop.

Zo werkte Lieve jarenlang in de keuken van het klooster. “Een echte huismus”, noemt een medewerkster van het klooster haar. Dat kan over haar medezuster Emma dan weer niet gezegd worden. Zij werd geboren in Amerika, verhuisde als vierjarige naar Eeklo, maar bracht het merendeel van haar leven door in Congo. “Toen ik in 1943 toetrad bij de Zusters van Maria in het klooster van Pittem heb ik meteen gezegd dat ik op missie wilde”, vertelt ze.

Naar Congo

En zo geschiedde. In 1949 trok ze richting Congo, waar ze maar liefst 51 jaar bleef. “Ik werkte er als vroedvrouw in een ziekenhuis aan de kopermijnen van Kolwezi”, legt Emma uit. “Dat was toen de klok rond werken. Zo hadden we soms meer dan 500 bevallingen per maand! Ik heb waarschijnlijk duizenden kinderen op de wereld gezet.” Ze maakte er onder meer de Congolese onafhankelijkheid mee. “Al merkten we daar op zich weinig van. Eén keer hebben we drie dagen moeten vluchten, maar meer was het niet.” Getwijfeld om vroeger terug te keren, heeft ze nooit gedaan. “Dat werk was immers mijn roeping.”

Scherp van geest

Nadat ze in 2000, op 78-jarige leeftijd, terugkwam naar België, belandde ze opnieuw in het Pittemse klooster. Nu, nog eens 22 jaar later, mag ze zichzelf een eeuweling noemen. Ondanks haar gezegende leeftijd is ze evenwel nog scherp van geest en ook fysiek gaat het allemaal nog goed. Zo houdt ze zich nog dagelijks bezig met haar handwerk en leest ze nog geregeld boeken. “Ze gaat zelfs nog wandelen”, pikt een medewerker in. “We hebben ook zusters die permanent op een zorgafdeling liggen. Emma doet dagelijks haar toer op de afdeling om de mensen daar even gezelschap te houden.”

Dat ze daarbij de trap op moet, is zelfs geen probleem. Hoe het komt dat ze 100 jaar geworden is? “Geen idee. Ik heb er eigenlijk nooit echt bij stilgestaan”, aldus Emma. (TM)

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.