Het was voor Pierre een emotionele laatste week. Klanten kwamen voor een laatste knipbeurt en een afscheid. Een handdruk, een extra beetje eau-de-cologne op de geknipte haren en een gemeende vaarwel. Er werden zelfs kaartjes met een afscheidswoordje en attenties achtergelaten in de Kapelstraat, vlakbij de kerk van Sint-Lodewijk. Zaterdagmiddag kwam Maria langs met een fles en een kaartje, die het kwam brengen in naam van haar man Gerard. "Meer dan een kwarteeuw was jij zijn kapper en jullie konden het best met elkaar vinden. Dank je voor alles en stel het goed aan de zee." Pierre reageert ontroerd. "Het doet mij wat. Het is met pijn in het hart dat ik Sellewie en de vele klanten verlaat."
...

Het was voor Pierre een emotionele laatste week. Klanten kwamen voor een laatste knipbeurt en een afscheid. Een handdruk, een extra beetje eau-de-cologne op de geknipte haren en een gemeende vaarwel. Er werden zelfs kaartjes met een afscheidswoordje en attenties achtergelaten in de Kapelstraat, vlakbij de kerk van Sint-Lodewijk. Zaterdagmiddag kwam Maria langs met een fles en een kaartje, die het kwam brengen in naam van haar man Gerard. "Meer dan een kwarteeuw was jij zijn kapper en jullie konden het best met elkaar vinden. Dank je voor alles en stel het goed aan de zee." Pierre reageert ontroerd. "Het doet mij wat. Het is met pijn in het hart dat ik Sellewie en de vele klanten verlaat."Pierre is afkomstig van Kortrijk. Hij studeerde in Gent haartooi en schoonheidszorgen en deed beroepservaring op in diverse salons. "Ik heb gewerkt in Roeselare, Antwerpen, Knokke-Heist, Middelkerke en Oostduinkerke. Toen al vond ik het fijn in een stad of dorp aan zee te kunnen werken. Ik leerde overal bij, maar hield het bij de klassieke snit voor heren. Voor moderne coupes had ik te weinig opleiding gevolgd."Na in heel wat kapsalons te hebben gewerkt, wilde Pierre zich als zelfstandige vestigen. "Mijn vader had in Deerlijk een goede vriend André Benoit. Hij had op de Deerlijkse Statiewijk een huis te huur. Het was vlakbij het station en de woning was ruim genoeg om een kapsalon te starten."In 1985 was Pierre gelanceerd tot hij met de eeuwwisseling naar Sint-Lodewijk verhuisde. "Er was hier in de Kapelstraat een bankinstelling die haar kantoor stopte en die ruimte was, met een huis ernaast, ideaal voor mijn zaak en mijn gezin. Dit was dichtbij mijn vroegere stek en klanten verhuisden trouw mee naar Sellewie, waar ik de enige specifieke herenkapper was."Het leven van een kapper in een dorp is bijzonder. "Ik heb jaarlijks slechts twee weken verlof genomen en de eerste jaren slechts een paar dagen gesloten. Het waren soms lange werkdagen. Ik heb nooit op afspraak gewerkt en bleef over de middag open. Vaak at ik maar om 15 uur in de namiddag. De klanten gingen altijd voor. Ik startte vele jaren de zaterdag om 7 uur en bleef open tot 19 uur. Ik heb in al die jaren veel gelachen en een mop vertellen kon er ook bij. Het waren de gepensioneerden die het moeilijkst konden wachten, zij hadden blijkbaar geen tijd. Maar dat was mijn job en ik heb het steeds graag gedaan."Het haar van kinderen knippen was iets bijzonders. "Soms waren ze wispelturig en konden ze moeilijk stilzitten. De mama bleef er soms bijstaan en de kids wisten dat er in mijn kast een snoepjesdoos stond. Als ze flink waren, kregen ze een snoepje. Nu is de doos bijna leeg."Pierre ging ook bij mensen thuis knippen, bij zieken of senioren. "Zij zullen mij nog het meest missen. Maar ik heb beslist een dag per week naar de streek te komen. Mijn schoonmoeder woont in Zwevegem en de kinderen wonen ook in de streek. Als ik het regel zullen er tussendoor ook enkele mensen die ik reeds jaren ken, kunnen geholpen worden. Zo ben ik eens opnieuw in Sellewie, want het doet pijn al deze mensen te verlaten."Pierre en Inge zijn verwoede wandelaars. Zij zijn lid van de club in Heestert en stappen op zondag 15 à 20 kilometer. "Dit blijft op onze agenda staan, misschien met nieuwe wandelaars aan zee. De overgang zal niet gemakkelijk zijn, zonder de vele sociale contacten in het kapsalon en met nieuwe mensen om ons heen. Wij wonen in Klemskerke op zo'n 350 meter van de zee. Wij kijken er alvast naar uit, maar we moeten wel veel achterlaten."Pierre legt de laatste hand aan de knipbeurt van zijn kleinzoon en helpt even later met het verwijderen van de kappersuitrusting. "Die gaat niet naar het containerpark, maar naar een beginnende kapster." (Marc Vergote)