"Ik was net geen vijftig toen ik tien jaar geleden het bericht kreeg dat ik borstkanker had", begint Dorine haar verhaal. "Er volgde een behandeling met radiotherapie, waardoor ik zeven maanden thuis moest blijven van mijn werk. Gelukkig sloeg de behandeling aan en werd ik tien jaar geleden in september genezen verklaard. Op 9 juli van dit jaar sloeg het noodlot echter weer toe. Ik wou iets tegen mijn man vertellen, maar praten lukte plots nagenoeg niet meer en alle samenhang was verdwenen. We zijn dan in alle spoed naar het ziekenhuis gereden, waar als snel een zwaar verdict volgde: ik had een gezwel in mijn hersenen. Opnieuw zakte de grond onder mijn voeten weg, want mijn man en ik beseften meteen dat we weer in hetzelfde straatje als tien jaar geleden beland waren."
...

"Ik was net geen vijftig toen ik tien jaar geleden het bericht kreeg dat ik borstkanker had", begint Dorine haar verhaal. "Er volgde een behandeling met radiotherapie, waardoor ik zeven maanden thuis moest blijven van mijn werk. Gelukkig sloeg de behandeling aan en werd ik tien jaar geleden in september genezen verklaard. Op 9 juli van dit jaar sloeg het noodlot echter weer toe. Ik wou iets tegen mijn man vertellen, maar praten lukte plots nagenoeg niet meer en alle samenhang was verdwenen. We zijn dan in alle spoed naar het ziekenhuis gereden, waar als snel een zwaar verdict volgde: ik had een gezwel in mijn hersenen. Opnieuw zakte de grond onder mijn voeten weg, want mijn man en ik beseften meteen dat we weer in hetzelfde straatje als tien jaar geleden beland waren."Dorine moest opnieuw het slechte nieuws melden aan ouders en kinderen. "Alleen kon ik het dit keer niet persoonlijk en thuis doen, maar moest dit telefonisch vanuit het ziekenhuis gebeuren. Het spreekt voor zich dat het ook voor hen, net als voor onze vrienden en de rest van de familie, weer een grote slag was. Weer volgden tal van onderzoeken en scans, waarbij bleek dat ik ook een grotere en een kleine vlek op mijn longen had. Op 22 juli volgde dan de operatie aan de tumor in mijn hoofd. Omdat het gezwel tegen mijn spraakorgaan drukte moest ik gedurende de hele operatie wakker blijven, zodat ik alles ook bewust meegemaakt heb. Een klein lichtpuntje was dat, door de nieuwe machine waarover het ziekenhuis beschikt, één bestraling volstond. Heel snel kwam echter de ontnuchtering toen ik te horen kreeg dat ze mij niet meer volledig konden genezen, maar enkel de kanker kunnen onderdrukken met behandelingen. Momenteel neem ik dan ook dagelijks een chemopil en moet ik om de drie maand op controle en onder de scanner.""Gelukkig ben ik van nature positief ingesteld, heb ik veel moed en ben ik zeker niet van plan bij de pakken te blijven zitten. Integendeel, ik wil leven, nog veel genieten en vooral mijn kleinkinderen zien opgroeien! Ik wil vechten voor mijn gezin, familie en vrienden.""Gelukkig krijg ik van iedereen rondom mij heel veel steun, waardoor ik kan genieten van de kleine dingen in het leven. Ik heb ook een Facebookgroep 'Samen sterk !' aangemaakt, waar ik elke dag een klein berichtje of foto op post. Ik krijg hierop veel steun en positieve reacties, wat voor mij zeker een deel van het verwerkingsproces is.""Naast een positieve ingesteldheid, ben ik ook wel iemand die sociaal ingesteld is. Tegen die achtergrond en omdat ik vind dat we elkaar moeten helpen, heb ik van bij het begin van de coronalockdown tot voor mijn opname in het ziekenhuis 1.880 mondmaskers gemaakt voor de gemeente, voor de politiezone regio Tielt waar ik werk, voor de federale politie en voor iedereen die erom vroeg. Het geld dat ik hiervoor soms kreeg heb ik aan een goed doel geschonken. Door mijn ziekte ben ik hier helaas mee moeten stoppen. Ik zou het trouwens zowel fysiek als mentaal niet meer aankunnen.""Op een bepaald moment heb ik op mijn Facebookgroep een bericht gezet met de clip van de Jerusalema Song, omdat ik dit een aanstekelijk lied vind, dat bruist van de energie en mij doet leven. Op dit bericht kwam een aantal reacties van mensen die zegden dat ze zelf dat dansje zouden doen om mij te steunen. Doordat er meer en meer van deze meldingen kwamen, besloot ik de koe bij de horens te vatten en dit zelf te organiseren. Het vindt plaats op zondagnamiddag 18 oktober op de parking van zaal De Fontein. Er wordt verzameld om 14 uur om eerst een half uurtje te oefenen en om 14.30 uur zal dan de dans starten. Alle deelnemers dienen een mondmasker te dragen en iedereen zal een tussenafstand van 2 meter in acht moeten nemen. Met het oog op de coronaregels zal het aantal deelnemers beperkt worden tot de capaciteit van de parking qua oppervlakte en zal er helaas geen publiek kunnen langskomen. Ook met het oog op mijn eigen veiligheid zal enkel mijn dichte familie en een goede vriendin aanwezig zijn. Wie zou willen meedansen vraag ik een mailtje naar mij te sturen op dorine.snoeck@telenet.be. Ik wil alleszins al de burgemeester en het schepencollege bedanken voor het ter beschikking stellen van de parking. Daarnaast wil ik via deze weg ook wel mijn gezin, familie en vrienden bedanken voor de steun de voorbije weken en maanden, die er voor gezorgd heeft dat ik er ondanks alles de moed kan inhouden." (JG)