De Internationale Dag tegen Holebi- en Transfobie is ook anno 2019 nog altijd meer dan nodig, vindt Julie Tossins. Vijftien jaar geleden outte het Roeselaarse horecabegrip zich en dat is tot op vandaag de beste beslissing die ze in haar leven al nam, zegt ze. "Ik kus dagelijks mijn beide handen voor hoe mijn leven sindsdien gelopen is", zegt ze. "Maar ik besef tegelijk maar al te goed dat heel veel andere holebi's niet zoveel geluk hebben."
...

De Internationale Dag tegen Holebi- en Transfobie is ook anno 2019 nog altijd meer dan nodig, vindt Julie Tossins. Vijftien jaar geleden outte het Roeselaarse horecabegrip zich en dat is tot op vandaag de beste beslissing die ze in haar leven al nam, zegt ze. "Ik kus dagelijks mijn beide handen voor hoe mijn leven sindsdien gelopen is", zegt ze. "Maar ik besef tegelijk maar al te goed dat heel veel andere holebi's niet zoveel geluk hebben."Wanneer wist je dat je op meisjes viel?"Ik was 21 jaar toen ik mijn nabije omgeving het grote nieuws vertelde. Maar toen worstelde ik al vijf, zes jaar met mijn gevoelens. Ik had al langer door dat er iets niet 'klopte', maar aanvankelijk negeerde ik die signalen. Als tiener heb ik enkele vriendjes gehad, maar ik miste dat tikkeltje extra. Bij sommige meisjes kreeg ik dan weer wél vlinders in de buik. Maar ik dacht dat die er waren omdat het goeie vriendinnen waren, meer niet."Het lijkt me niet evident om daar als puber mee om te gaan..."Ik heb een goeie jeugd gehad en een trauma heeft het hele verhaal me al zeker niet opgeleverd, maar er waren dagen dat die twijfels zwaar op mijn gemoed wogen. Net zoals iedereen ben ik met ups en downs opgegroeid, maar de diepe dalen heb ik niet gezien. Rond mijn 21ste werd ik echter stapelverliefd op een meisje. Toen heb ik de knoop doorgehakt: ik wilde mijn gevoelens kunnen tonen en daarvoor moest ik mijn omgeving op de hoogte stellen. Ik heb toen geen seconde langer geaarzeld."Hoe reageerde je familie?"Echt positief! Mijn ouders, grootouders, dichte vrienden... Ze hebben de 'nieuwe' Julie meteen in hun armen gesloten. Al moet ik toegeven dat ik met de nodige kriebels het nieuws heb verteld. Zoiets is en blijft nu eenmaal spannend, hé... En achteraf krijg je dan te horen dat je bloedeigen ouders al enkele jaren doorhadden hoe de vork aan de steel zat. Maar ze wilden zelf de vraag niet stellen en mijn de tijd en ruimte geven om ermee naar buiten te komen. Ik ben hen daar nog altijd dankbaar voor."Viel er een last van je schouders?"Dat kan je je niet voorstellen. Ik was echt blij dat ik alles op tafel had gegooid. Eindelijk kon ik altijd en overal mezelf zijn. Dat is zeer veel waard. Maar ik weet ook dat veel mensen die chance niet hebben. Sommigen krijgen een pak kritiek te slikken of stuiten op onbegrip. Waarom, toch?"Krijg jij ooit onbegrip te verwerken?"Toch wel. En fijn is dat niet. Ongewild krijg je een soort stempel op je hoofd en dat maakt me kwaad. Alsof je plots 'anders' bent. Toen we nog De Loods runden, moesten we tussenkomen bij een vechtpartij. Een van de klanten vond het toen nodig om me 'vuile lèze' te noemen. Daar kan ik echt niet bij. Ik stel me boven zulke opmerkingen, want wie zo'n dingen zegt, weet van niet beter. Maar het doet toch wel pijn, dat kan ik niet ontkennen. Niemand houdt ervan om verwijten naar het hoofd geslingerd te krijgen. Maar gelukkig zijn dergelijke momenten eerder uitzondering dan regel."Is onze maatschappij op de goeie weg?"Dat denk ik wel, zeker tegenover lesbische koppels. Mannen hebben het nog veel harder te verduren. Dat vind ik vreemd, want uiteindelijk zijn we allemaal maar gewone mensen die het geluk nastreven. Of je dat nu doet aan de zijde van een man of een vrouw, mag geen verschil uitmaken. Er is duidelijk een positieve evolutie, maar ik vrees dat holebi's en hetero's nooit helemaal gelijk zullen zijn. Toen mijn vorige vriendin Charlotte Vanderper nu nog altijd mijn zakenpartner en ik aan kinderen wilden beginnen, zijn we een paar keer van onze spreekwoordelijke stoel gevallen. We moesten, voor we de behandeling konden starten, een resem psychologische gesprekken afwerken en daar werd het vat vol clichés tot op de bodem geledigd. In Brugge werden we afgekeurd, in het UZ Gent liep alles wél op wieltjes. Maar toen heb ik echt aan de lijve ervaren dat gelijkheid nog altijd geen feit is. Onze kinderen zijn verwekt met mijn eicellen die bij Charlotte ingebracht werden, maar hoewel ze dus biologisch aan mijn gelinkt zijn, heb ik mijn eigen zoon en dochter moeten adopteren. En ook daarvoor moesten we een hele procedure doorworstelen. Dat heeft met mentaal toch wat klappen gegeven."Komen er nu nog 'scheve woorden' jouw richting uit?"Amper. Ik heb nooit een geheim gemaakt van mijn geaardheid en ik stel me ook redelijk neutraal op. Ik ga op 'in het pak', zeg maar. Vandaag zijn homo's en lesbiennes ook veel meer aanvaard dan vroeger. Ik zeg het vaak, maar we hebben geluk. Mochten we een halve eeuw vroeger geboren zijn, dan gebeurde dit allemaal in den duik. En toch zijn er ook vandaag nog altijd mensen die hun seksuele voorkeur voor zichzelf houden en in de kast blijven. Voor hen heb ik één goeie raad: zet de stap. Het lucht op. En alleen zo kan je je eigen geluk najagen. Anders gaat je hele leven verloren."Wat kan jou nog op het spreekwoordelijke paard krijgen?"Niet veel. In de hoofden van negentig procent van de mensen zijn holebi's algemeen aanvaard, alleen moet de praktijk nog wat aangepast worden. Onze maatschappij is nog veel te veel ingesteld op het oerkatholieke beeld van man, vrouw, kindje. Neem nu de briefwisseling op school. Daar gaat het steevast over mama en papa. Maar een kind kan ook perfect twee mama's of twee papa's hebben. Daar moet nog verandering in komen."In februari 2018 werd Mister Gay Belgium en Roeselarenaar Jaimie Deblieck het slachtoffer van agressie omwille van zijn geaardheid. Is dat jou ooit overkomen?"Gelukkig niet. Wat verbale agressie, dat wel, maar het is nooit tot een fysiek conflict gekomen. Daar prijs ik me gelukkig om. Elk geval is ronduit verschrikkelijk. Hoe kan je het in je hoofd halen om iemand aan te vallen omwille van zijn seksuele voorkeur? Zo'n verhalen raken me keer op keer. Het zijn telkens enkelingen die zo'n misdaad plegen, maar het weegt op een hele gemeenschap. En het ergste is dat ze er ook mee weg raken. Meestal volgt er geen veroordeling en wordt de zaak geklasseerd."Op 14 augustus stap je in het huwelijksbootje met je verloofde, maar in nog al te veel landen ter wereld is trouwen met iemand van hetzelfde geslacht onmogelijk."Nogmaals: we hebben veel chance dat we hier geboren zijn. Door zoiets te verbieden, sta je het geluk van heel veel mensen gewoon in de weg. En dat hoort niet. Wij zullen er in elk geval een gigantisch feest van maken. Een dag vol liefde met alle mensen die we graag zien rondom ons. Ik durf gerust stellen dat mijn outing de allerbeste beslissing van mijn leven is. Sindsdien ben ik écht gelukkig. Had ik destijds gezwegen, dan zou ik al zestien jaar toneel gespeeld hebben en de echte Julie was letterlijk in de kast gebleven."Samen met je vorige partner Charlotte heb je ook een prachtig parcours in de Roeselaarse horecawereld gereden. Hoe trots ben je daar op?"Zéér trots. We hebben als vrouw soms extra hard moeten bewijzen en dat tikkeltje meer in de schaal moeten leggen, maar het is ons gelukt. We hebben getoond dat je ook zonder een man aan je zijde kan slagen en een carrière kan uitbouwen. Wat niet wil zeggen dat je als mannenhater door het leven wandelt. Dat vooroordeel klopt langs geen kanten. Er doen nog zoveel misverstanden over holebi's de ronde. En we zullen nog járen nodig hebben om die allemaal de wereld uit te helpen?Tot slot: hoe gelukkig ben je?"Nu? Ik geef mezelf 9,5 op 10. En vanaf 14 augustus 10 op 10!"