Jozefien, 17 jaar op 30 mei, is de dochter van Luc Stellamans en Miet Verschingel. Het gezin woont langs de Belhuttebaan. Jozefien volgt het vijfde jaar Latijn-moderne talen aan het Sint-Jozefscollege en in haar vrije tijd is ze zeer actief bezig. Ze speelt liefst zes muziekinstrumenten - trompet, piano, ukelele, melodica en ocarina - en volgt toneel aan de STAP-academie in Kortemark. Op 11 mei viel ze tot haar eigen grootste verbazing in de prijzen bij Soet, de jaarlijkse poëziewedstrijd van Jeugd & Poëzie vzw. "Enkele jaren geleden hebben we eens deelgenomen met een groepje van de richting dictie van d...

Jozefien, 17 jaar op 30 mei, is de dochter van Luc Stellamans en Miet Verschingel. Het gezin woont langs de Belhuttebaan. Jozefien volgt het vijfde jaar Latijn-moderne talen aan het Sint-Jozefscollege en in haar vrije tijd is ze zeer actief bezig. Ze speelt liefst zes muziekinstrumenten - trompet, piano, ukelele, melodica en ocarina - en volgt toneel aan de STAP-academie in Kortemark. Op 11 mei viel ze tot haar eigen grootste verbazing in de prijzen bij Soet, de jaarlijkse poëziewedstrijd van Jeugd & Poëzie vzw. "Enkele jaren geleden hebben we eens deelgenomen met een groepje van de richting dictie van de academie. We zaten toen ook bij de tien genomineerden in onze categorie en zijn naar de prijsuitreiking geweest in Antwerpen. Dat was heel tof, zeker door het gratis eten", lacht Jozefien. Dit keer besloot ze om een eigen gedicht in te zenden. "Ik had een pushmail gekregen van de organisatie en dacht waarom niet?. Ik heb wel al wat gedichten geschreven in mijn leven, maar geen enkele vond ik goed genoeg om in te zenden. Enkel 'Vogels zonder veren' vond ik goed genoeg, simpelweg omdat het een zeer emotionele lading heeft waardoor ik het niet slecht kan vinden. Ik heb dat gedicht geschreven toen ik in een depressie zat. Ik heb ook iets met vogels, ik ken er heel veel en ze fascineren me enorm. Kort samengevat zitten die twee thema's in mijn gedicht verpakt. Alle vogels vliegen in de lucht, maar sommigen geraken niet van de grond en blijven eraan gekluisterd."Haar gedicht sprak de jury wel aan. "Depressieve gedichten doen het dikwijls niet goed in wedstrijden. Toch pikte de jury er mijn gedicht uit, omdat het weergeeft dat de weerklank in de maatschappij is dat je niet mag laten zien wat je voelt. En al zeker niet als je in een depressie zit."Josefien kreeg te horen dat ze bij de tien genomineerden zat, maar geen haar op hoofd dat eraan dacht om naar de prijsuitreiking te gaan in Antwerpen. "Waar zou ik eindigen? Op de achtste plaats? Misschien de zevende? Hoger lagen mijn verwachtingen echt niet. Zelfs toen ik opgebeld werd door de organisatie zelf, ben ik niet op de uitnodiging ingegaan. Ik ben cateringmedewerker bij Salons Saint Germain in Diksmuide en moest die bewuste zaterdag 11 mei van de prijsuitreiking werken. Het was te kort bij om mijn werk nog af te zeggen. Maar oké, men vroeg of ik dan toch iemand kon sturen in mijn plaats. Zelfs toen rinkelde er nog geen belletje bij mij.""Een goeie vriend van mij woont in Antwerpen op vijf minuten van waar de uitreiking was. Hij wou wel in mijn plaats gaan. Toen hij me opbelde om te zeggen dat ik gewonnen was, kon ik een minuut niets deftigs zeggen. Ik was echt sprakeloos. Hoe kon ik winnen met een gedicht dat ik 's nachts om drie uur uit mijn mouw had geschud?! Jammer voor mijn vriend, maar hij heeft mijn gedicht dan wel nog moeten voorlezen voor het publiek", lacht Josephine. Haar prijs, een kader waarin haar gedicht zeer mooi verwerkt is, krijgt ze zaterdag eindelijk in haar handen. Of hoe uit een depressieve periode toch nog iets moois voortvloeit...