"Ik ben ziek geworden op 23 maart, met de symptomen van hoge koorts en wat hoesten", vertelt Jozef Demeestere. "De symptomen bleven aanhouden en op aanraden van mijn huisarts liet ik mij op 30 maart testen, waarna het resultaat positief bleek. De symptomen werden daarna alleen maar erger en begin april werd ik opgenomen op de Covid-afdeling van het ziekenhuis. Ondanks mijn ziekenhuisopname ging mijn gezondheid verder achteruit. Een aantal weken heb ik zelfs niet bewust meegemaakt die dagen zijn uit mijn geheugen gewist. Mijn kinderen vertellen me nu geleidelijk aan wat er allemaal is gebeurd. Zo zijn zij twee keer afscheid komen nemen, maar i...

"Ik ben ziek geworden op 23 maart, met de symptomen van hoge koorts en wat hoesten", vertelt Jozef Demeestere. "De symptomen bleven aanhouden en op aanraden van mijn huisarts liet ik mij op 30 maart testen, waarna het resultaat positief bleek. De symptomen werden daarna alleen maar erger en begin april werd ik opgenomen op de Covid-afdeling van het ziekenhuis. Ondanks mijn ziekenhuisopname ging mijn gezondheid verder achteruit. Een aantal weken heb ik zelfs niet bewust meegemaakt die dagen zijn uit mijn geheugen gewist. Mijn kinderen vertellen me nu geleidelijk aan wat er allemaal is gebeurd. Zo zijn zij twee keer afscheid komen nemen, maar ik kan mij dat zelf niet herinneren. Ik vertelde nadien aan mijn kinderen dat ik wou blijven vechten. Na een paar heel moeilijke weken is mijn gezondheidstoestand verbeterd en kon ik na 54 dagen het ziekenhuis verlaten om herenigd te worden met mijn echtgenote, die ondertussen in het wzc Marialove te Heestert verbleef." De ziekenhuisopname is achter de rug, maar er wacht Jozef Demeestere nog een lange herstelperiode. "Ik ben zeker nog helemaal niet in orde. Bijvoorbeeld een trap opgaan gaat moeilijk, omdat ik snel buiten adem ben. Op dit moment zijn we met een revalidatieprogramma bezig en doe ik ook zelf veel oefeningen." Hoe Jozef het virus heeft opgelopen, daar heeft hij net zoals velen het raden naar. "Ik heb geen enkel idee, maar ik ben altijd zeer actief geweest in het verenigingsleven, zelfs tot de dag voor de lockdown."Op dit moment verblijft Jozef in Heestert, maar hij is zeker een Tieltenaar te noemen. "We zijn in 1967 in Tielt gaan wonen, waar ik 44 jaar leraar ben geweest in het Sint-Jozefscollege. Ondertussen ik al 58 jaar gehuwd met mijn echtgenote Regine T'Jantele. Onze familie telt vijf kinderen en negen kleinkinderen. Ik ben in Heestert verzeild omdat mijn echtgenote daar werd opgevangen. Zij bleek op 30 maart eveneens positief te testen voor het virus, maar een ziekenhuisopname was gelukkig niet nodig. Ze kon, op vraag van mijn kinderen en in overleg met de mensen van Curando, terecht in de corona-unit van het wzc te Heestert. Dat was voor haar een gekende streek." Op 3 juli mag Jozef 85 kaarsjes op de verjaardagstaart uitblazen. "Na 85 keer heb je alle soorten verjaardagen al meegemaakt, maar we zijn wel heel dankbaar dat we deze verjaardag kunnen vieren. Gezien de beperkingen voor feesten zal de traktatie voor later zijn." Jozef koestert al zijn hele leven lang de liefde voor het geschreven woord. "Ik heb altijd heel veel geschreven en ook veel gelezen. Zo schreef ik naast de liefdesbrieven voor mijn toekomstige echtgenote tijdens mijn legerdienst ook de liefdesbrieven voor soldaten die analfabeet waren. Verder schreef ik ook toespraken voor het verenigingsleven, klassenreünies,..." Tot slot heeft Jozef Demeestere nog een laatste woord. "Ik ben heel dankbaar voor de gekregen zorgen van mijn huisarts, de mensen uit het ziekenhuis en het wzc. Covid-19 is een vreselijke en ernstige ziekte. Ik denk vaak aan de families die nu iemand moeten missen en die amper afscheid konden nemen. De versoepeling van de maatregelen bezorgt me angst maar laat ons hopen dat er geen tweede golf komt." (KM)