Josephine Vintioen begroet iemand aan de telefoon in het Nederlands én het Spaans. En in beide talen klinkt het even snel en vriendelijk. Josephine heeft dan ook in België en Spanje gestudeerd en heeft heel veel familie in Spanje. En ook een Spaanse vriend.
...

Josephine Vintioen begroet iemand aan de telefoon in het Nederlands én het Spaans. En in beide talen klinkt het even snel en vriendelijk. Josephine heeft dan ook in België en Spanje gestudeerd en heeft heel veel familie in Spanje. En ook een Spaanse vriend.Voor jou is er toch één positief punt aan de nieuwe lockdown?Josephine Vintioen: "Ja, mijn vriend komt naar België. José is advocaat in Alicante en afkomstig uit Orihuela. Dat is hetzelfde dorp waar de familie van mijn papa woont. José komt begin december naar België en gaat eerst tien dagen in quarantaine. Dan volgt een Covid-test en als die negatief is, gaan wij samenwonen in Roeselare. Dat wordt meteen een goede test: we zullen snel weten waar we aan toe zijn." (lacht)Tio Paco, een winkel met Spaanse producten, is al van kleinsaf je thuis?"We hebben deze maand ons 25-jarig bestaan gevierd. Ik sta al naast mijn papa Franklin in de winkel sedert mijn zevende jaar. Helpen achteraan, afwassen, bestek tellen, de kleine zaken die men kan toevertrouwen aan een kind. Vanaf mijn veertiende ging ik mee op traiteurdienst en roerde ik in de paella's van 'nonkeltje Frank' of Tío Paco, zoals men dat in het Spaans zegt."Toen je pa in 2018 overleed, stond je er alleen voor?"Papa was al drie jaar ziek, maar toch kwam zijn overlijden eerder onverwacht. Van in 2013 staat de zaak wel op mijn naam, maar papa hielp mij nog ongelooflijk veel. Tío Paco heeft in de loop der jaren ook een hoge vlucht genomen.Wij zijn uitgegroeid tot een traiteurdienst voor 30 tot 600 personen, er is een winkel met Spaanse producten, we geven ook tapas-workshops in de zaak, we verhuren paella-sets, we zijn een groothandel met een internationale webshop en importeren ook heel veel Spaanse producten."Had je die eerste lockdown in maart zien aankomen?"Absoluut niet. De eerste twee dagen zat ik in zak en as, echt waar. Maar met de handen in het haar blijven zitten, helpt niet. We zijn dan gestart met lockdown tapas te verkopen. Dat waren koude hapjes en dat concept draaide ontzettend goed. Dat maakt dat we nu in deze tweede lockdown van start zijn gegaan met bubbel tapas ofwel koude en warme hapjes. We zitten tenslotte al in het koelere herfstweer en een warm hapje doet deugd."Die lockdowns hebben een grote impact op de omzet, maar ook op de normale werking van de zaak?"Uiteraard. We zijn alle communies, familie- of personeelsfeesten kwijt en we zijn geëvolueerd van bestellingen voor 20 of meer personen naar bestellingen voor vier personen. We hebben ons aangepast want nu kun je ook bij ons bestellen voor twee personen.""Maar dat is niet het enige gevolg van de lockdown. Het is voor ons ook enorm moeilijk om de Spaanse producten in België te krijgen. Spanje heeft een heel zware lockdown gekend met fabrieken die gesloten waren en producten die niet konden uitgevoerd worden doordat alle logistieke voorzieningen ook dicht waren. Nu dreigt hetzelfde scenario: geen of een trage bevoorrading voor ons, want de productie die nog maar goed was opgestart, kent een enorme achterstand en is bovendien eerst voor de eigen binnenlandse markt bestemd."Jij woont graag in Roeselare?"Ik vind Roeselare een fantastische stad, echt waar. Een gezellig centrum, mooie plekjes om te ontdekken en vriendelijke mensen. Ik zou nergens anders willen wonen."Ben je daarom ook in de politiek gestapt?"Ja, eigenlijk wel en de keuze voor de liberalen was eveneens logisch. Mijn papa was blauw in hart en nieren maar mama vond dat hij de zaak die hij had opgestart, niet kon combineren met een tijdrovende politieke bezigheid. Hij heeft mij dan maar 'in het gat gestoken'. (lacht) Piet Delrue heeft mij overhaald om mee te doen. Samen met Marco Lombaert is het een duomandaat in het OCMW geworden. Als ze mij de volgende keer opnieuw vragen, doe ik weer mee. Als ik dan nog in België woon tenminste. Je weet nooit wat het leven brengt."Zou je stoppen met Tío Paco?"Neen, daar is nog geen helemaal geen sprake van. Maar het is een zware job en soms heb ik het gevoel dat ik roofbouw op mijn lichaam pleeg. Mijn rug doet meer pijn dan me lief is. Soms kriebelt het wel eens om terug te keren naar Spanje, mijn tweede thuisland, en het een beetje kalmer aan te doen in een aangenaam klimaat. Maar dat gevoel blijft nooit lang hangen." (lacht)Waar vinden we Josephine Vintioen over 25 jaar?"Hopelijk ben ik dan bezig de volgende generatie, mijn kinderen, aan het opleiden in Tío Paco. Ofwel lig ik dan met een fris San Miguel-biertje in de hand onder een palmboom in Spanje."