Jonathan spreekt met een verbazingwekkend nuchtere insteek wanneer we plaatsnemen in zijn woonkamer. "Ik ben geboren in Kortrijk, maar week samen met mijn familie uit naar andere oorden. Toen ik eindelijk op eigen benen kon staan, wilde ik absoluut terug naar mijn geboorteplaats. Kortrijk vormt mijn fundering. De stad zal er altijd voor mij zijn en dat is toch een zekere houvast in het leven."
...

Jonathan spreekt met een verbazingwekkend nuchtere insteek wanneer we plaatsnemen in zijn woonkamer. "Ik ben geboren in Kortrijk, maar week samen met mijn familie uit naar andere oorden. Toen ik eindelijk op eigen benen kon staan, wilde ik absoluut terug naar mijn geboorteplaats. Kortrijk vormt mijn fundering. De stad zal er altijd voor mij zijn en dat is toch een zekere houvast in het leven." Bovendien had Jonathan, in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten, in Kortrijk zelfs geen sociale media of Tinder nodig om zijn vriendin te leren kennen. "De liefde belde gewoon bij me aan", lacht hij. "Toen ik begon aan mijn huizenjacht viel mijn oog meteen op dit appartement: groot en pal in het centrum van de stad. Om de huur te delen, besloot ik te gaan co-housen met een vriend. Op een dag belde er een totaal onbekende aan: een knappe meid, die me droogweg vroeg of ze hier even naar het toilet kon. Ik stond aan de grond genageld, maar ze was zo mooi dat ik het niet kon weigeren. Pas achteraf begreep ik dat ze eigenlijk een kennis was van mijn huisgenoot." Een toiletbezoek was voor Jonathan meer dan voldoende om zich in een amoureus avontuur te storten.Een benijdenswaardige flat en een bijzonder liefdesavontuur: voor heel wat mensen krijgt het leven zijn finale vorm wanneer die doelen zijn bereikt. Voor Jonathan is het slechts de start van alles, want de Kortrijkzaan barst van de ideeën. Beredeneerd, maar toch ook met een zekere onschuld, spreekt hij over zijn toekomstplannen. "Ik ben nu aan de slag als Samsung-specialist bij het Mediamarktfiliaal in Kortrijk. Maar naast mijn dagtaak hou ik me nog bezig met allerlei projecten. Ik heb een erg creatieve geest en bulk daardoor steeds van de inspiratie en ideeën. Zo zou ik graag iets unieks uitwerken om Kortrijk op de clubbing-kaart te zetten. Ik hou namelijk van muziek en dan vooral van house en urban. Muziek is wat mij betreft de universele taal van het leven. Toch zal je me niet vaak in discotheken of clubs vinden. Begrijp me niet verkeerd, we hebben hier wel degelijk toffe uitgaansplekken. Maar Vlamingen houden toch vooral van de traditionele cafés. Terecht, want onze cafécultuur is fantastisch. Alleen vind je daardoor niet veel vernieuwing op het vlak van clubs.""In Vlaanderen durft niemand echt iets nieuws of zelfs revolutionairs te starten uit vrees dat het een commerciële flop zou worden. Dat begrijp ik, maar ik vind het vooral jammer. Waarom zouden we bijvoorbeeld niet gebruikmaken van onze unieke skyline in Kortrijk, door rooftop parties te organiseren? Die zouden we kunnen aanvullen met shisha. Ik ben ervan overtuigd dat dit de frisse wind zou kunnen zijn waar heel wat mensen op zitten te wachten."Shisha is een woord dat evenzeer onbekend als gevreesd is. Ook dat is Jonathan niet ontgaan: "Ik kan aan je gezicht zien dat je bij shisha onmiddellijk denkt aan drugs, maar daar klopt helemaal niets van. Een shisha is niets meer dan een waterpijp. Helaas leggen mensen nogal snel de link met verdovende middelen." "De realiteit is dat het een uiterst sociale manier van roken is. Waar een sigaret ondertussen een geïsoleerd gebeuren is geworden, omdat je telkens snel even naar buiten moet om te roken, is shisha nog steeds iets wat mensen in groep doen. Je gooit een tablet, vaak voorzien van een fruitige smaak, in een waterpijp en automatisch beginnen alle mensen eromheen met elkaar te praten. Combineer dat met de daken van Kortrijk plus zalige muziek en je hebt iets in handen." In tegenstelling tot heel wat andere mensen bleef het bij Jonathan niet enkel bij dromen. Hij zette inmiddels al zijn eerste stappen in de wereld van de evenementen. Dat ging echter niet van een leien dakje. "Enkele jaren geleden besloot ik om een eigen event te organiseren: een luxueuze pool party met alle toeters en bellen. We hadden een prachtige plaats in Marke gevonden en iedere bezoeker werd er ondergedompeld in een wereld van tropische luxe, een sfeer waar ik zelf erg fan van ben. Het draaide helaas niet uit op een commercieel succes en ik verloor meer dan 1.500 euro aan de organisatie. Dat geld kwam recht uit mijn eigen zakken, dus dat deed pijn." Toch weigert Jonathan om enkel de negatieve kant van de zaken te zien. "Ik koos er bewust voor om niet in een hoekje te gaan zitten wenen. Oké, een dergelijk verlies incasseren was allesbehalve een aangename gebeurtenis en ik ging er bijna aan onderdoor. Maar uiteindelijk trok ik me recht aan de lessen die ik uit die ervaring heb geleerd. Daar draait het in het leven toch om? De ene beschouwt het als een absolute mislukking om te falen, maar ik zag het als een wake-up call. Ik besefte dat ik misschien wel goed was in bepaalde dingen, maar tegelijkertijd waren er zaken waar ik niks van bakte. 'Wat je zelf doet, doe je beter' klopt zeker niet altijd. Uit die negatieve gebeurtenis heb ik heel wat geleerd en dat is uiteindelijk veel meer waard dan het geld dat ik heb verloren."Met hernieuwde moed nam Jonathan het leven opnieuw in handen. Hij nam ook enkele drastische beslissingen. "Toen ik het deksel grandioos op de neus kreeg, hadden heel wat mensen plotseling een oordeel klaar. Vrienden of zelfs totaal onbekenden vonden het ineens nodig om hun gal te spuwen over hetgeen ik had geprobeerd. Dergelijke toxiciteit heeft een mens niet nodig in zijn leven en ik ben dan ook drastisch gaan snoeien in mijn omgeving. Uiteindelijk verlies je namelijk enorm veel energie aan het tevreden houden van criticasters. Dat is eigenlijk zelfdestructief gedrag, waar je bepaald niet gelukkig van wordt. Ik geloof dan ook dat het helemaal geen kwaad kan om daar, al dan niet abrupt, afstand van te nemen."