Johny Hilderson (71) stapte op zijn 14de in het kappersvak. Aan Ter Groene Poorte, waar toen nog kappers werden opgeleid, volgde hij een dag per week school. De overige dagen hielp hij zijn zwager in diens kapperszaak voor heren in de Ezelstraat, om de kneepjes - en knipjes - van het vak te leren. Op 23 december 1970 stampte Johny een eigen kapsalon uit de grond langs de Maalse Steenweg in Sint-Kruis. Aanvankelijk op de hoek waar nu slotenmaker Johan huist. "Daar was voor mij een viswinkel en het is ook nog een kruidenierswinkel geweest. Het rook er niet meer naar vis hoor. Die zaak was al even gesloten", vertelt Johny. Toen de herenkapper in 1986 het huis wou overkopen, vond hij geen overeenkomst ...

Johny Hilderson (71) stapte op zijn 14de in het kappersvak. Aan Ter Groene Poorte, waar toen nog kappers werden opgeleid, volgde hij een dag per week school. De overige dagen hielp hij zijn zwager in diens kapperszaak voor heren in de Ezelstraat, om de kneepjes - en knipjes - van het vak te leren. Op 23 december 1970 stampte Johny een eigen kapsalon uit de grond langs de Maalse Steenweg in Sint-Kruis. Aanvankelijk op de hoek waar nu slotenmaker Johan huist. "Daar was voor mij een viswinkel en het is ook nog een kruidenierswinkel geweest. Het rook er niet meer naar vis hoor. Die zaak was al even gesloten", vertelt Johny. Toen de herenkapper in 1986 het huis wou overkopen, vond hij geen overeenkomst met de eigenares. Johny schoof dan maar vijf panden op naar zijn huidige locatie. Nu bijna een halve eeuw later neemt daar morgen de allerlaatste klant plaats in Johny's stoel."Dat zijn er 3.000 per jaar geweest. Dus als je dat maal 49 doet kom je aan een kleine 150.000. Maar daar zaten heel veel trouwe klanten tussen ook natuurlijk. Toch is dat best indrukwekkend als je het zo uitrekent.""Toen ik 14 was, begon ik met werken bij een man die wasmachines herstelde. 's Avonds ging ik helpen met mijn zwager in het kapsalon. Ik deed dat laatste veel liever. Omdat ik bij mijn schoonbroer kon blijven voor mijn leertijd, is die liefde voor het vak verder gegroeid. Voor mij is kapper het mooiste vak.""Je moet er een keertje mee ophouden, hé. De laatste jaren deed ik het vooral nog als hobby eigenlijk, om nog tussen de mensen te zitten. Dat doe ik graag. Ik zou nog willen voortdoen, maar het is goed om er nu mee te stoppen. Ik ben er net 71 geworden. Stel dat ik nog voortdoe en plots op mijn 75ste ziek word, dan heb ik niets meer aan mijn pensioen gehad. Ik zal me ook absoluut niet vervelen.""Ik zal enkele keren per week gaan tennissen met Paul Jonckheere, het gemeenteraadslid van Brugge. Hij is mijn vaste tennisvriend. Mijn vrouw is jonger dan ik en moet nog even werken. Ik zal thuis dus het huishouden wat op me nemen en boodschappen doen. Ik heb ook een elektrische fiets, net als mijn zwager. We hebben al afgesproken om regelmatig te gaan fietsen. Met ons hondje ga ik zowel 's morgens als 's avonds een uur wandelen. Bezigheden genoeg dus.""Ja, dat is zeker. Vooral het contact met de mensen en de praatjes. Ik sta nog elke dag op met veel goesting om te werken. En elke dag is goed gevuld met klanten. Het is spijtig dat er geen andere kapper het salon heeft overgenomen, want die zou meteen een aardig klantenbestand hebben.""Mijn zoon en dochter zijn allebei destijds begonnen aan de opleiding, bij een andere kapper. Maar mijn dochter kreeg eczeem aan haar handen en is moeten stoppen. Bij mijn zoon zat het er niet echt in. Dus zijn ze iets anders gaan doen. Of ik dat jammer vind? Ergens wel omdat ik altijd een goeie zaak heb gehad.""Er komt een winkeltje met exclusieve kledij. Een kunstenares uit Moskou, die al 26 jaar in België woont, zal dat uitbaten. Ze zal er ook schilderijen etaleren. Het huis achteraan wordt al eventjes gerenoveerd. Van zodra ik ben vertrokken, zullen ze aan het winkelgedeelte beginnen.""We gaan al jaren op reis naar het zuiden van Frankrijk. Dat is mijn lievelingsbestemming. Ik zou er heel graag willen wonen. Maar mijn vrouw zou dat nooit kunnen, denk ik. Ze zou de kinderen te hard missen. Maar er zijn genoeg zaken om hier mijn pensioen mee te vullen dus laat het maar komen." (lacht) (Thomas Rosseel)