Jo (54) is getrouwd met Trui Dewolf en woont in Waardamme. Hij is de papa van drie kinderen en de opa van drie kleinkinderen. Sinds 1 september 2012 is Jo directeur in de Centrum- en Sint-Jozefsschool. Vroeger speelde hij ook toneel bij kring Uylenspieghel in Ingelmunster, nu bij Ware Vreugd in Waardamme. Midden de jaren 90 werd hij medewerker van het Labadoux Festival. "We zaten toen nog op het Mandescircuit", zegt hij. "Sinds 2007 zetel ik in het bestuur. Eerst was ik verantwoordelijke voor de inkom, maar sinds 2011 werk ik mee aan de programmatie, samen met Chris Braeckevelt, Herwig De Praitere, Rik en Fabienne uit Roeselare. Dit echtpaar stopte ermee ...

Jo (54) is getrouwd met Trui Dewolf en woont in Waardamme. Hij is de papa van drie kinderen en de opa van drie kleinkinderen. Sinds 1 september 2012 is Jo directeur in de Centrum- en Sint-Jozefsschool. Vroeger speelde hij ook toneel bij kring Uylenspieghel in Ingelmunster, nu bij Ware Vreugd in Waardamme. Midden de jaren 90 werd hij medewerker van het Labadoux Festival. "We zaten toen nog op het Mandescircuit", zegt hij. "Sinds 2007 zetel ik in het bestuur. Eerst was ik verantwoordelijke voor de inkom, maar sinds 2011 werk ik mee aan de programmatie, samen met Chris Braeckevelt, Herwig De Praitere, Rik en Fabienne uit Roeselare. Dit echtpaar stopte ermee en dus waren we nog met drie. Sinds oktober vorig jaar is ook Herwig - wegens zijn drukke werkschema - gestopt. Chris en ik doen nu de programmatie. We zijn evenwaardig, maar uiteindelijk moest er toch één hoofdverantwoordelijke worden aangesteld om alle documenten te ondertekenen."Zeven jaar geleden waren ze met vijf voor de programmatie, nu nog met twee. De cel is dus serieus afgeslankt. "Dat klopt, maar in het begin waren we alle vijf onervaren. Er ging voor ons een nieuwe wereld open. We leerden veel bij over de artiestenwereld en boekingskantoren. We waren een soort van drie-eenheid: Herwig deed het folkgedeelte, ik de commerciële kant (de bekende namen) en Chris was de man van het onbekende talent. Dit jaar doen we met twee verder, maar met ondersteuning van een artiestensecretariaat. Kathleen Carlier, de vrouw van Paul Verbrugghe, is erbij gekomen voor de administratieve taken. We werken nu goed samen met boekingskantoren", vertelt Jo verder. "Eerst moesten we vooral hun vertrouwen winnen en dat is er gekomen, zelfs met Live Nation. Enkele jaren geleden was het heel moeilijk om daar binnen te geraken. Nu hebben we daar voet aan de grond. Dat is ook de reden waarom Arsenal er nu staat, drie jaar geleden was dat niet mogelijk. Maar die grote spelers voelen ook dat wij professioneler worden met betere muziekinstallaties, belichting, ontvangst én omkadering."Sinds de nieuwe programmatiecel de groepen selecteert, is het folkgedeelte wat afgezwakt. Labadoux brengt nu een gezonde muzikale mix. "Labadoux is ook nooit een puur folkfestival geweest. Vanaf de eerste editie was er al blues, kleinkunst én folk. In de periode van Jean-Pierre Deven kwamen er al wat bekende en commerciële namen, maar inderdaad veel minder dan bij ons. Toen wij begonnen, keken we naar de toekomst en dus kozen we voor de jeugd. Het eerste jaar hebben we daarom Gorki en Arid geprogrammeerd. Dat was een goede zet, want de jeugd kwam af en blijft dat ook doen. Mijn broer Carl en ik woonden eens een vergadering van de jeugdraad bij en vroegen wat ze wilden zien op Labadoux. Ze vroegen fuifbands in de pubtent en groepen zoals Portland. Wij zien folk ook vrij ruim, want de de Rumjacks brengen meer folkrock. The Bucks bestaat dan weer uit David Munnely, Kieran Fahy en Philippe Masure, drie oude folkrotten die al vaak op Labadoux stonden. We programmeren bewust bekende namen om mensen te lokken, die dan op hun beurt ook het onbekende talent leren kennen. Dat is de filosofie die nu achter ons programma zit", besluit Jo Windels.