Vijf jaar geleden verdronk Merel Sioen (3) uit Koekelare op de eerste dag van de zomervakantie in een vijver in de tuin. Twee weken geleden kwam Loïc Depoortere (3) uit Houthulst in de problemen in een zwemvijver. Hij vocht bij het ter perse gaan van deze krant nog voor zijn leven. En in Frankrijk verdronk afgelopen weekend een Belgisch kindje van 5 in een zwembad op een camping.
...

Vijf jaar geleden verdronk Merel Sioen (3) uit Koekelare op de eerste dag van de zomervakantie in een vijver in de tuin. Twee weken geleden kwam Loïc Depoortere (3) uit Houthulst in de problemen in een zwemvijver. Hij vocht bij het ter perse gaan van deze krant nog voor zijn leven. En in Frankrijk verdronk afgelopen weekend een Belgisch kindje van 5 in een zwembad op een camping.Het is een triest fenomeen dat helaas vaak gepaard gaat met mooi weer: kinderen zoeken afkoeling in of rond water en komen in de problemen. Een fractie van een seconde onoplettendheid kan al fataal zijn. De nachtmerrie van elke ouder. Ook Jessy Notredame (20) en Kevin Vynck (23) uit Lichtervelde maakten het mee. Zij verloren hun tweejarige dochtertje vorig jaar op een haar na aan verdrinking. Vandaag werkt Mila keihard aan haar herstel.16 september 2018 was aanvankelijk een normale dag voor de familie Vynck uit de Weststraat in Lichtervelde. Tot de wereld van Jessy en Kevin plots stil stond. Kevin kan alles nog in detail beschrijven. "Ik was thuis met ons dochtertje Mila, we hadden net gegeten. Jessy was pas terug van haar werk en was boven. Mila speelde in de tuin. Ik ruimde de tafel af en plots zag ik haar niet meer. Ik begon haar te zoeken, en toen zag ik haar drijven in het zwembad. Ik heb haar er meteen uit gehaald en ben beginnen reanimeren."Jessy hoorde Kevin roepen naar Mila. "En plots was er geschreeuw", zegt ze. "Ik liep meteen naar buiten. Mila lag onbeweeglijk op het terras. Kevin was bezig met reanimeren, maar ik dacht op dat moment dat we haar kwijt waren. Eerst belde ik de ambulance, daarna mijn ouders. De ambulanciers namen meteen de reanimatie over. Mila werd met spoed naar Roeselare gebracht, waar ze haar naar het UZ in Gent doorstuurden." Mila lag een week in coma en had lichte hersenschade opgelopen op een centrale plaats in haar hersenen. Een helse periode voor het gezin. "We zorgden ervoor dat er altijd één van ons beiden bij Mila was. 's Avonds probeerden we elkaar op te beuren. Maar altijd vroegen we ons af wat er ging gebeuren. Wat zou ze nog kunnen? Komt het ooit terug goed? Maar we hadden besloten: Mila is en blijft ons kind, we gaan altijd voor haar vechten, hoe ze er ook uit komt." Het koppel offerde veel op om bij Mila te kunnen zijn. Kevin bleef drie weken thuis van zijn werk bij Sioen in Ardooie, waar iedereen zeer meelevend was. Zelfs toen hij weer werkte, ging hij elke dag voor en na zijn shift naar het UZ in Gent. Hij bleef er soms slapen zodat Jessy eens naar huis kon. Jessy zei haar werk op om bij Mila te blijven en gaat nu weer studeren. Hun ouders, bij wie ze inwonen, brachten elke dag eten naar het ziekenhuis. Ook zij werden zwaar getroffen door het ongeval. "Je ziet dat meisje elke dag, ze was er constant, en dan is ze plots weg en weet je niet wat er gaat gebeuren. Alles valt stil, je hele leven stopt en je bent enkel nog daar mee bezig. Pas toen het er voorzichtig beter begon uit te zien, konden we weer ademhalen en ons leven weer beginnen oppikken", klinkt het bij de grootouders.Mila bleef vechten, net zoals haar ouders bleven hopen. De dokters probeerden hen voorzichtig voor te bereiden op wat er mogelijk zou volgen. "De dokters vertelden over gelijkaardige gevallen, wat er gebeurd was, welke schade er was. We wisten niet waar we ons aan mochten verwachten. Toen Mila wakker werd, was ze spastisch en kon ze niets meer. Voordien kon ze al stappen, maar nu kon ze zelfs niet meer rechtzitten. Ze moest alles opnieuw leren. Ze kreeg dagelijks revalidatie en we zagen haar elke dag voorzichtig vooruitgaan." Ondertussen kan Mila weer stappen en is ze bijna op het niveau van haar leeftijdsgenootjes. Ze draagt nog spalkjes en een speciaal pakje om haar stabiel te houden, maar ze is van heel ver teruggekomen. Ze mag binnenkort zelfs naar school.Toch heeft het ongeval zijn sporen nagelaten, vertelt Jessy. "Kevin heeft zich heel lang schuldig gevoeld, maar het is en blijft een ongeval. Het kan iedereen overkomen. Hij gaat nog altijd niet in ons zwembad. Mila daarentegen is absoluut niet bang van water. Ikzelf panikeer wel sneller als er iets gebeurt of kán gebeuren. En we gaan nog elke dag naar Gent, naar de kinderrevalidatie van het UZ. Hoe we dat gaan combineren met school, moeten we nog uitwerken."De familie heeft heel veel steun en begeleiding gekregen. "De ambulanciers kwamen op bezoek, dat was heel mooi. De dokters en medewerkers van UZ Gent zijn fantastisch en hebben ons begeleid en gesteund. Ook onze omgeving staat voor ons klaar, vooral onze ouders en familie. Elk berichtje doet deugd. Die steun heb je echt hard nodig. Mensen die laten weten dat ze er voor je zijn, dat helpt echt. En uiteraard vinden we ook steun bij elkaar."Af en toe worden Kevin en Jessy gecontacteerd door mensen die hetzelfde meemaken. Om te vragen hoe het met Mila gaat en wat ze precies kunnen verwachten. Mensen op zoek naar hoop. Kevin en Jessy geven dit advies: "Je moet blijven hopen en je optrekken aan elkaar. Je mag elkaar niet laten vallen en moet samen blijven vechten." (Sarah Gadeyne)