"Het geeft meer voldoening om zelf iemand te helpen dan om tien weesgegroetjes te lezen"
...

"Het geeft meer voldoening om zelf iemand te helpen dan om tien weesgegroetjes te lezen" "Wij hebben de christelijke tradities in ere gehouden: getrouwd voor de Kerk, kinderen laten dopen... Het behoort tot onze cultuur en het zijn mooie momenten. Het heeft voor ons niet meer betekenis dan dat. Zelf het goede doen, vind ik nog altijd belangrijker. Met geloof ben ik niet echt bezig. Al heb ik de voorbije 20 jaar wel veel boeken gelezen over de kosmos en het ontstaan van het heelal. Misschien had ik beter wat meer doe-het-zelfboeken gelezen (grinnikt). Er is regelmatig wel eens een klusje op te knappen en het is makkelijk als je dat zelf kan fixen. Ik vloek soms op mezelf dat ik daar niet beter in ben. De komende 20 jaar zou ik graag 20 keer handiger worden." "Ik wist al van in de lagere school dat ik verpleegkundige wilde worden, ik weet ook niet waarom. Een soort roeping zeker? En ik heb er absoluut geen spijt van. Ik werk als psychiatrisch verpleegkundige. Een boeiende job, zeker nu. Ik werk met jongeren die met depressies en angststoornissen kampen. Ik twijfelde even om laborant te worden, maar ik ben blij dat ik dat niet gedaan heb. Ik werk liever met mensen. Ik dacht toen ook aan lesgeven in de verpleegkunde en dat interesseert me nog altijd. Stagebegeleiding of zo. Maar Ethiopië of Somalië? Dat is er nooit van gekomen. Ik leerde Sofie kennen... en mijn verse vriendin zo lang achterlaten, dat was moeilijk.""We hebben een gezinnetje gesticht en een huisje gekocht. En ook wel veel gereisd: de Verenigde Staten, de Caraïben... Maar mijn zin om te reizen is sterk afgenomen, zeker nu met de uitbraak van het coronavirus. Ik heb er zeker geen last van dat we deze zomer misschien niet op reis zullen kunnen. Vroeger dacht ik: hoe verder we kunnen reizen, hoe liever. Maar nu ik tot de jaren van verstand ben gekomen, vind ik dat niet meer zo nodig. Een reisje naar Westouter, naar Nederland of eens een trip naar de Ardennen. Dat is voor mij nu al meer dan voldoende.""Actueler dan ooit hé? Ik ben niet pessimistisch, maar de 20 jaar die nu voor ons liggen zijn cruciaal. Het wordt een kantelpunt, ook al zeggen ze dat al lang. Maar ik was daar toen al mee bezig en nog altijd. We proberen geen water te verspillen, geen eten weg te gooien, zoveel mogelijk verplaatsingen met de fiets te doen... Sofie eet geen vlees en ik eet ook regelmatig vegetarisch. Maar ik denk niet dat de kinderen zonder vlees zouden kunnen. En zelf vind ik af en toe een goede biefstuk ook niet te versmaden." (lacht)"Dat is nog altijd mijn voorkeursmuziek en ook die van mijn zoon Ewoud (lacht). Daar is niets aan veranderd. De voorbije 20 jaar heb ik wel tien keer Metallica gezien. Sinds een jaar of twee speel ik ook zelf in een band, The Violent Moodswings. Er stond heel wat op stapel deze zomer: drie optredens, een cd-opname... Maar door corona staat het allemaal on hold. We verlangen om weer te mogen optreden. Intussen speel ik thuis wat gitaar, soms ook met de kinderen. En ik heb de drum weer ontdekt, want daarop kan je perfect alleen spelen.""Met muziek probeer ik mijn relativeringsvermogen op peil te houden. Dat wordt wel eens op de proef gesteld: het werk, de kinderen... Maar het lukt me wel. Muziek is een uitlaatklep. Ik ben blij dat ik intussen opgeschoven ben van beluisteren naar zelf uitvoeren. Ik had nooit gedacht dat het 20 jaar zou duren voor ik zelf in een band speelde. Dat mocht wel sneller zijn gegaan. Al die jaren heb ik nochtans inspanningen gedaan om contacten te leggen. Maar zo makkelijk is het niet. Je moet minstens met vier zijn om een groepje te hebben en er gaat veel tijd in het maken van nummers. Tijd is een gegeerd goedje geworden."